ARTـSPY

‏آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه.

می‌خواستم برای غمی که از طرف تو بهم رسیده، گریه کنم. ولی همه ی اشکام رو قبلاً استفاده کرده بودی. خشک شدن. می‌خواستم ببخشمت، بهانه هام برای قانع کردن مغزم که تورو ببخشه ته‌کشیده بودن. نشد. می‌خواستم برای داشتنت تلاش کنم، همه ی امیدی که برای خودم و تو داشتم رو کشتی؛ نوری برای به سمتش دوییدن پیدا نکردم. می‌خواستم بیام بغلت کنم، صورتتو بگیرم توی دستام، توی چشمات نگاه کنم و بهت بگم بیشتر از همه چی دوستت دارم و تا همیشه کنارت می‌مونم. احساسی برام باقی نذاشته بودی. می‌خواستم بهت بگم منو داری، درست می‌شه. ولی تا کوچک ترین تصور خوب راجع به خودتو توی ذهنم خراب کرده بودی. نپرس چرا بی هیچ حرفی رفتم. چاره ای به جز رها کردن چیزی که از بنیاد خورد و نابود شده نداشتم.

دنبال اصالت بگردین؛ آدم بی‌ چارچوب اصیل نیست، آدمی که قول میده پاش وایمیسته اصیله، آدمی که تعهد و مسئولیت‌پذیری بلده اصیله، آدمی که نگرانه دل کسی‌رو بشکنه اصیله، آدمی که به هر قیمتی نمیخواد پولدار بشه اصیله، آدمی که به هر قیمتی نمیخواد دیده بشه اصیله...

‏نیاز دارم یه جوری درست بشه که هیچ جوره باورم نشه.

درنهایت او برنده شد. چون من دیگر مزاحمش نمی‌شوم. یا به او اصرار نمی‌کنم. یا نمی‌خواهم چیزی را درست کنم. این چیزی بود که او می‌خواست و من بالاخره آن را فهمیدم.

هم ساکتم هم پر حرف. هم پیگیرم هم بی تفاوت. هم بخشنده‌ام هم اهمیت نداره. هم فانم هم جدی. هم می‌سازم هم می‌زنم زیر همه چیز. اینا دورویی یا مودی بودن نیست، هر نسخه از من بازتاب انرژی و رفتار خود آدماست.

خیلی خوشگله، میخنده خوشگله، حسودی میکنه خوشگله، واسم لوس میشه خوشگله، قیافه ی خوابالوش خوشگله، تو ویدیو مسیجاش خوشگله، غذا میخوره خوشگله، تو خنده دار ترین حالتشم خوشگله، راه میره خوشگله، میشینه خوشگله، نفس میکشه خوشگله، اصلا وجود داشتنشم خوشگله.

روزایی كه باهات كمتر حرف ميزنم احساس می‌كنم اون روز رو زندگى نكردم.

من که نتونستم تورو عوض کنم، ولی تو خوب منو عوض کردی. شور و شوقمو گرفتی، انرژیمو گرفتی، احساساتمو گرفتی، اعتمادمو گرفتی. تهش من موندم و یکی که وقتی‌ تو آیینه بهش نگاه می‌کنم نمیشناسمش.

شاگرد: چگونه خودم را بابت اشتباهاتم ببخشم؟ شمس: تو آدمى را محاكمه ميكنی كه ديگر وجود ندارد. او تاوان داد تا تو امروز آگاه باشی.

رهایش کردم و فهمیدم خاص نبود؛ این من بودم که با تمامِ وجود به او ارزش داده بودم. و از او چیزی ساخته بودم که هرگز نبود.