اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

وقتی کائنات بهت یه مشکل می‌ده، قطعا راهِ‌حلش رو هم می‌ده، و سعی می‌کنه موقع حل کردنش زیاد اذیت نشی. تو حلش می‌کنی و کل کائنات بهت افتخار می‌کنن. در مقابل بعضی وقت‌ها کائنات یه مشکل بهت می‌ده، هر چقدر دنبالِ راهِ‌حل می‌گردی، چیزی پیدا نمی‌کنی، به اطلاعاتِ قبلیت رجوع می‌کنی، باز هم نمی‌تونی حلش کنی. نااُمید می‌شی، عصبی می‌شی، اما اون‌جاست که باید بفهمی، اون یه مشکل نیست، صرفا حقیقتیه که باید بپذیریش و باهاش کنار بیای.

:))

کاش استارز داشتم

باز شد.

:))

ریکت رو باز میکنی؟ تروخدا

عاشقش شدم.

اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. این گلوله‌ها فقط به تنِ بچه‌های ما شلیک نمی‌شوند؛ به قلبِ ایران شلیک می‌شوند. هر ماشه‌ای که می‌چکانید، یک میخ دیگر بر تابوتِ این سرزمین می‌کوبد؛ و هیچ یونیفرمی، هیچ درجه‌ای، هیچ دستوری، و هیچ پرچمی نمی‌تواند خونِ ریخته‌شده را از تاریخ پاک کند. امروز مادرانی ایستاده‌اند بالایِ پیکرِ فرزندانشان و چیزی جز گریه برایشان نمانده. امروز خانه‌هایی وجود دارند که صدای یک نفر از آن‌ها برای همیشه خاموش شده. امروز کودکانی هستند که باید بزرگ شوند و جای خالیِ کسی را به دوش بکشند که شما با یک فرمان، یک گلوله، یک ماشه از زندگی‌شان گرفتید. فکر نکنید این صداها برای همیشه زیر خاک می‌مانند. فکر نکنید می‌شود خون را شست، اسم‌ها را حذف کرد، عکس‌ها را پایین کشید، و حافظه‌ی یک ملت را با ترس دفن کرد. تاریخ، فراموشکار نیست. ایران، فراموشکار نیست. و هیچ‌کس تا ابد پشتِ دستورِ «من فقط مأمور بودم» پنهان نمی‌ماند. اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. هنوز دیر نشده که از ماشه فاصله بگیرید. هنوز دیر نشده که بفهمید روبه‌روی شما دشمن نیست؛ مردمِ همین خاک‌اند. همان مردمی که قرار بود از آن‌ها محافظت کنید. اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. نه برای ما، بلکه برای ایران. برای خاکی که اگر امروز با گلوله خاموشش کنید، فردا با صدای تاریخ علیه شما شهادت خواهد داد.

.صاد.

اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. این گلوله‌ها فقط به تنِ بچه‌های ما شلیک نمی‌شوند؛ به قلبِ ایران شلیک می‌شوند. هر ماشه‌ای که می‌چکانید، یک میخ دیگر بر تابوتِ این سرزمین می‌کوبد؛ و هیچ یونیفرمی، هیچ درجه‌ای، هیچ دستوری، و هیچ پرچمی نمی‌تواند خونِ ریخته‌شده را از تاریخ پاک کند. امروز مادرانی ایستاده‌اند بالایِ پیکرِ فرزندانشان و چیزی جز گریه برایشان نمانده. امروز خانه‌هایی وجود دارند که صدای یک نفر از آن‌ها برای همیشه خاموش شده. امروز کودکانی هستند که باید بزرگ شوند و جای خالیِ کسی را به دوش بکشند که شما با یک فرمان، یک گلوله، یک ماشه از زندگی‌شان گرفتید. فکر نکنید این صداها برای همیشه زیر خاک می‌مانند. فکر نکنید می‌شود خون را شست، اسم‌ها را حذف کرد، عکس‌ها را پایین کشید، و حافظه‌ی یک ملت را با ترس دفن کرد. نمی‌شود. تاریخ، فراموشکار نیست. ایران، فراموشکار نیست. و هیچ‌کس تا ابد پشتِ دستورِ «من فقط مأمور بودم» پنهان نمی‌ماند. اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. هنوز دیر نشده که از ماشه فاصله بگیرید. هنوز دیر نشده که بفهمید روبه‌روی شما دشمن نیست؛ مردمِ همین خاک‌اند. همان مردمی که قرار بود از آن‌ها محافظت کنید. اسلحه‌هایتان را زمین بگذارید. نه برای ما، بلکه برای ایران. برای خاکی که اگر امروز با گلوله خاموشش کنید، فردا با صدای تاریخ علیه شما شهادت خواهد داد.

.صاد.

مبارکِ ایرانه.💚

خوشحالم که پاییز امسال نیاز نیست 6 و نیم صبح پاشم، برم صف وایستم.

بچه‌هایی که بیدارین، یه پیام تو بات به من می‌دین؟

تمام.