اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

بزرگترین باگ بشر، نداشتن گزینه‌ی "بی‌صدا کردن" ئه.

سه تا.

این پیامو فور کنید، طبق وایب چنلتون حدس بزنم لکه‌ی تیره‌ی روح‌تون چطوری به وجود اومده. ظرفیت: ده چنل.

اینم امروز چکش می‌کنم، نوشته‌هارو هم می‌فرستم ناشناس‌هاتون.✨

این پیامو فور کنید، عددی که رندتون می‌کنه رو ذکر کنید، فور بکنم دور هم جذب بگیریم. (عدد فضایی نگید لطفا.)

ما 37 تا زیبا می‌خوایم برای 1.7 شدن.

😂😂 روز های رسمی رو تبریک می‌گیم اما خب این من درآوردی ئه، به هر حال مبارک.

تو تلگرام هر روز روز دختره، تقویم رسمی نیست اما خب اگه شنیدین پس مبارک.😂

و قسم به زن، که بوی بهشت می‌دهد. :)!

امروز روز جهانیِ کتاب‌خوندنه. روز هرکسی که کتاب، زندگیشه و خوره کتابه مبارک.💗

هرچند غیر رسمی‌ئه، اما مناسبت خوبیه.

۹۵ درصد مشکلاتی که برای بشر رخ می‌ده، تقصیر موج های بی‌اساسیه که تو فضای مجازی شروع می‌شه. یه آدمِ به‌ظاهر محترم، موجی رو می‌سازه و طرفداراش جوری درگیر این موج می‌شن که بقیه فکر می‌کنن اگه رو اون موج سواری نکنن عقب‌مونده حساب می‌شن.

دلار شد 231 هزار تومن، همچنان معتقدین که به زندگیِ هیچ‌کدوم‌مون ربطی نداره؟ خب احمق. هر باری که قیمت دلار رو رفرش می‌کنی، ده طبقه می‌آی پایین‌تر.

آدما دقیقا همون‌جایی رهات می‌کنن که متوجه می‌شن بهشون نیاز داری. داستان رو از اونجایی تعریف می‌کنن که صبرت تموم شد، نه از جایی که اذیتت کردن. پشت سرت حرف می‌زنن، علیهت رفتار می‌کنن، شهادت دروغ می‌دن تا خودشون رو تبرئه کنن، دور می‌شن، و در نهایت تو رو به‌خاطر تموم کارهایی که انجام ندادی مقصر می‌دونن و متهمت می‌کنن.

چشمامو محکم‌تر روی هم فشار می‌دم؛ می‌سوزه. انگار حتی تاریکی هم دیگه جای امنی برای پنهون شدن نیست. نمی‌دونم دقیقاً از چی فرار می‌کنم. از خودم؟ از چیزی که بهش تبدیل شدم؟ یا از اون آدمی که یه زمانی بودم و حالا هرچی بیشتر دنبالش می‌گردم، کمتر پیداش می‌کنم؟ شاید دارم بخشی از خودمو سرکوب می‌کنم. شاید دارم نجاتش می‌دم. شاید هم مدت‌هاست فرق این دوتا رو نمی‌فهمم. «کار درست»... چه عبارت عجیبی. کی تصمیم گرفته چی درسته؟ کی گفته آدم باید خودش رو تا جایی تغییر بده که بالاخره قابل‌قبول بشه؟ کی گفته هر چیزی که متفاوت باشه، اشتباهه؟ ما از بچگی یاد گرفتیم بعضی قسمت‌های خودمون رو قایم کنیم. آروم باش. زیادی فکر نکن. این‌طوری نباش. اون‌طوری باش. لبخند بزن. عادی رفتار کن. و یه روز، وسط همین عادی بودن، برمی‌گردی سمت خودت و می‌بینی هیچ‌کس اونجا نیست. چشمامو باز می‌کنم. شب هنوز پشت پنجره ایستاده. اتاق بوی موندگی می‌ده؛ بوی چیزی که مدت‌هاست باید تغییر می‌کرد و نکرد. یه لحظه می‌ترسم نکنه این بو از اتاق نباشه. نکنه از خودمه. نکنه منم مثل تموم چیزایی که مدت‌ها بی‌صدا توی تاریکی موندن، یه جایی بین گذشته و حال، کهنه شده باشم. به دستام نگاه می‌کنم. همون دستا. همون اتاق. همون شب. فقط یه چیز عوض شده: دیگه مطمئن نیستم این «من» همون کسیه که این دستا رو نگاه می‌کنه. ساعت از کنارم رد می‌شه. هیچ صدایی نمیاد. و درست همون لحظه، برای اولین بار به ذهنم می‌رسه شاید تمام این مدت اشتباه دنبال جواب می‌گشتم. شاید قرار نبوده بفهمم مشکل من بودم یا دنیا. شاید سؤال واقعی اینه که... اگه تموم این سالا اون چیزی که اسمش رو «من» گذاشتم، فقط چیزی بوده که از من باقی مونده.. پس کی از اول داشت زندگی می‌کرد؟ و شب، قبل از اینکه جوابی بهم بده، آروم تر از همیشه چراغا رو خاموش می‌کنه. .صاد.

چشمامو محکم‌تر روی هم می‌فشارم؛ می‌سوزه. انگار حتی تاریکی هم دیگه جای امنی برای پنهون شدن نیست. نمی‌دونم دقیقاً از چی فرار می‌کنم. از خودم؟ از چیزی که بهش تبدیل شدم؟ یا از اون آدمی که یه زمانی بودم و حالا هرچی بیشتر دنبالش می‌گردم، کمتر پیداش می‌کنم؟ شاید دارم بخشی از خودمو سرکوب می‌کنم. شاید دارم نجاتش می‌دم. شاید هم مدت‌هاست فرق این دوتا رو نمی‌فهمم. «کار درست»... چه عبارت عجیبی. کی تصمیم گرفته چی درسته؟ کی گفته آدم باید خودش رو تا جایی تغییر بده که بالاخره قابل‌قبول بشه؟ کی گفته هر چیزی که متفاوت باشه، اشتباهه؟ ما از بچگی یاد گرفتیم بعضی قسمت‌های خودمون رو قایم کنیم. آروم باش. زیادی فکر نکن. این‌طوری نباش. اون‌طوری باش. لبخند بزن. عادی رفتار کن. و یه روز، وسط همین عادی بودن، برمی‌گردی سمت خودت و می‌بینی هیچ‌کس اونجا نیست. چشمامو باز می‌کنم. شب هنوز پشت پنجره ایستاده. اتاق بوی موندگی می‌ده؛ بوی چیزی که مدت‌هاست باید تغییر می‌کرد و نکرد. یه لحظه می‌ترسم نکنه این بو از اتاق نباشه. نکنه از خودمه. نکنه منم مثل تموم چیزایی که مدت‌ها بی‌صدا توی تاریکی موندن، یه جایی بین گذشته و حال، کهنه شده باشم. به دستام نگاه می‌کنم. همون دستا. همون اتاق. همون شب. فقط یه چیز عوض شده: دیگه مطمئن نیستم این «من» همون کسیه که این دستا رو نگاه می‌کنه. ساعت از کنارم رد می‌شه. هیچ صدایی نمیاد. و درست همون لحظه، برای اولین بار به ذهنم می‌رسه شاید تمام این مدت اشتباه دنبال جواب می‌گشتم. شاید قرار نبوده بفهمم مشکل من بودم یا دنیا. شاید سؤال واقعی اینه که... اگه تموم این سالا اون چیزی که اسمش رو «من» گذاشتم، فقط چیزی بوده که از من باقی مونده.. پس کی از اول داشت زندگی می‌کرد؟ و شب، قبل از اینکه جوابی بهم بده، آروم تر از همیشه چراغا رو خاموش می‌کنه. .صاد.

آدمیزاد با تفاوت ها زنده‌ست.

یادته تو بچگی کم کم متوجه می‌شدی متفاوتی؟ مثلا باهوش تری از ادما و باید شروع می‌کردی بر اساس اون رفتار کنی؟ من از بزرگسالیم چیزی که فهمیدم من ناراحتم. ناراحت ترین نسبت به ادما و چقدر سخته زندگی کردن با این تفاوت.

کاش گریه‌م بیاد.

نمی‌دونم، هر چی می‌خوای.

صحبت کنیم؟