اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

احساساتم را یکی‌یکی تا می‌کنم؛ با حوصله، مثل لباس‌هایی که قرار است برای مدت زیادی در چمدانی بمانند. هر بغض را صاف می‌کنم، هر خاطره را مرتب، هر حرف نگفته‌ای را آن‌قدر کوچک می‌کنم که بتوانم جایی میان قفسه‌های شلوغ قلبم پنهانش کنم. بعد، همه‌شان را می‌گذارم همان‌جا؛ تهِ قلبم، کنار تمام شب‌هایی که صبح نشدند، کنار تمام سکوت‌هایی که از هزار حرف بلندتر بودند، کنار تمام لحظه‌هایی که وانمود کردم چیزی نشده، وقتی درونم مدت‌ها بود که آرام‌آرام فرو می‌ریخت. می‌ایستم جلوی در. دستم روی دستگیره می‌ماند، اما بازش نمی‌کنم. برای چند ثانیه فقط نگاه می‌کنم؛ به دیوارهایی که شاهد بزرگ شدن غم‌هایم بودند، به پنجره‌ای که چند بار صبح را از پشتش دیدم و باز هم شب به شب برگشتم، به گوشه‌هایی که صدای خنده‌ام را به خاطر دارند؛ خنده‌ای که حالا خودم هم یادم نمی‌آید آخرین بار چه شکلی بود. یک قطره اشک آرام از گوشه‌ی چشمم پایین می‌آید، پاکش نمی‌کنم. بگذار این یکی بماند. بگذار حداقل یک چیز از من، برای رفتن، اجازه نگیرد. نفسم را آرام بیرون می‌دهم و در را باز می‌کنم. هوای بیرون سردتر از چیزی‌ست که فکر می‌کردم. یک قدم برمی‌دارم. بعد یکی دیگر. اما چیزی درونم هنوز همان‌جا ایستاده؛ پشت همان در، میان تمام چیزهایی که نتوانستم با خودم ببرم. برمی‌گردم و برای آخرین بار نگاهش می‌کنم. این‌بار دیگر دنبال دلیلی برای ماندن نمی‌گردم. در را آرام می‌بندم؛ آن‌قدر آرام که انگار می‌ترسم صدای بسته شدنش، تمام چیزی را که سال‌ها انکار کرده‌ام، به من ثابت کند. صدای قفل شدنش می‌آید. و من همان‌جا می‌فهمم بعضی خداحافظی‌ها با کلمه گفته نمی‌شوند؛ گاهی فقط یک در بسته می‌شود و پشت آن، تمام نسخه‌ای از تو که روزی امیدوار بود، برای همیشه جا می‌ماند. من می‌روم. با قلبی که هنوز پر از احساس است، اما دیگر جایی برای نشان دادنش ندارد. و شاید دردناک‌ترین قسمت قصه همین باشد؛ اینکه آدم گاهی خانه را ترک نمی‌کند... فقط آن‌قدر از خودش را پشت در می‌گذارد که وقتی دور می‌شود، دیگر نمی‌داند چیزی که با خودش برده، واقعاً خودش بوده یا فقط سایه‌ای از آدمی که روزی بود. در را برای همیشه می‌بندم. و این‌بار، هیچ‌کس پشت آن نمی‌ایستد که برگردد. فقط یک خانه می‌ماند، یک سکوت، و تمام احساساتی که تا کرده بودم و برای همیشه داخل قلبم جا گذاشتم. .صاد.

احساساتم را یکی‌یکی تا می‌کنم؛ با حوصله، مثل لباس‌هایی که قرار است برای مدت زیادی در چمدانی بمانند. هر بغض را صاف می‌کنم، هر خاطره را مرتب، هر حرف نگفته‌ای را آن‌قدر کوچک می‌کنم که بتوانم جایی میان قفسه‌های شلوغ قلبم پنهانش کنم. بعد، همه‌شان را می‌گذارم همان‌جا؛ تهِ قلبم، کنار تمام شب‌هایی که صبح نشدند، کنار تمام سکوت‌هایی که از هزار حرف بلندتر بودند، کنار تمام لحظه‌هایی که وانمود کردم چیزی نشده، وقتی درونم مدت‌ها بود که آرام‌آرام فرو می‌ریخت. می‌ایستم جلوی در. دستم روی دستگیره می‌ماند، اما بازش نمی‌کنم. برای چند ثانیه فقط نگاه می‌کنم؛ به دیوارهایی که شاهد بزرگ شدن غم‌هایم بودند، به پنجره‌ای که چند بار صبح را از پشتش دیدم و باز هم شب به شب برگشتم، به گوشه‌هایی که صدای خنده‌ام را به خاطر دارند؛ خنده‌ای که حالا خودم هم یادم نمی‌آید آخرین بار چه شکلی بود. یک قطره اشک آرام از گوشه‌ی چشمم پایین می‌آید، پاکش نمی‌کنم. بگذار این یکی بماند. بگذار حداقل یک چیز از من، برای رفتن، اجازه نگیرد. نفسم را آرام بیرون می‌دهم و در را باز می‌کنم. هوای بیرون سردتر از چیزی‌ست که فکر می‌کردم. یک قدم برمی‌دارم. بعد یکی دیگر. اما چیزی درونم هنوز همان‌جا ایستاده؛ پشت همان در، میان تمام چیزهایی که نتوانستم با خودم ببرم. برمی‌گردم و برای آخرین بار نگاهش می‌کنم. این‌بار دیگر دنبال دلیلی برای ماندن نمی‌گردم. در را آرام می‌بندم؛ آن‌قدر آرام که انگار می‌ترسم صدای بسته شدنش، تمام چیزی را که سال‌ها انکار کرده‌ام، به من ثابت کند. صدای قفل شدنش می‌آید. و من همان‌جا می‌فهمم بعضی خداحافظی‌ها با کلمه گفته نمی‌شوند؛ گاهی فقط یک در بسته می‌شود و پشت آن، تمام نسخه‌ای از تو که روزی امیدوار بود، برای همیشه جا می‌ماند. من می‌روم. با قلبی که هنوز پر از احساس است، اما دیگر جایی برای نشان دادنش ندارد. و شاید دردناک‌ترین قسمت قصه همین باشد؛ اینکه آدم گاهی خانه را ترک نمی‌کند... فقط آن‌قدر از خودش را پشت در می‌گذارد که وقتی دور می‌شود، دیگر نمی‌داند چیزی که با خودش برده، واقعاً خودش بوده یا فقط سایه‌ای از آدمی که روزی بود. در را برای همیشه می‌بندم. و این‌بار، هیچ‌کس پشت آن نمی‌ایستد که برگردد. فقط یک خانه می‌ماند، یک سکوت، و تمام احساساتی که تا کرده بودم و برای همیشه داخل قلبم جا گذاشتم. .صاد.