اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

حوصله داری دوباره ازت سؤال بپرسیم؟

لطف دارید بهم.

:)) تولدت سنگ تموم میذاریم

من واسه جبران، این‌کار رو انجام نمی‌دم. یه چیز دلی‌ئه. اگر تبریک گفتن دمشون گرم، نگفتن هم بازم دمشون گرم.

کاش اونقدری که برای تولد بقیه ذوق داری بقیه هم داشته باشن

:))

دقیقااا همون روز دختر دایی من به دنیا اومده، مطمئن باش یادم میمونه

28 مهر.

کیه؟

عووووو، خیلی‌ مونده.

تولد خودت کیه؟

مرسی برای فور.

مگه‌ می‌شه سالگردِ مهسا رو فراموش کرد؟

خوشحالم هنوز یادته :)) خیلی شریفی

چهار سال است که از آن روز می‌گذرد؛ اما بعضی روزها نمی‌گذرند، فقط روی تقویم جابه‌جا می‌شوند و در حافظه‌ی ما می‌مانند. بیست‌و‌پنجم‌شهریور، برای ما دیگر یک تاریخ نیست؛ نامِ زخمی‌ست که هنوز روی تنِ این سرزمین باز مانده. ژینا رفت، اما چیزی در آن رفتن تمام نشد. دختری از سقز رفت و پشت سرش هزاران چشمِ خسته، هزاران گلوی بریده از فریاد، و نسلی را جا گذاشت که دیگر نتوانست به «عادی بودن» برگردد. بعد از ژینا، خیابان‌ها دیگر فقط خیابان نبودند؛ هر سنگفرش، شاهدی شد و هر دیوار، حافظه‌ای. «زن، زندگی، آزادی» فقط سه واژه نبود؛ صدای نسلی بود که فهمیده بود گاهی برای پس گرفتن ساده‌ترین حقِ زندگی، باید تمام ترس‌هایی را که سال‌ها به او آموخته‌اند، کنار بزند. چهار سال گذشته؛ و هنوز وقتی نامش را می‌شنویم، چیزی درونمان فرو می‌ریزد. نه از فراموشی؛ از این‌که هنوز مجبوریم برای ابتدایی‌ترین حقِ انسان بودن، سوگوار باشیم. ژینا، تو فقط یک نام در تاریخ نیستی. تو همان صفحه‌ای هستی که هر بار ورقش می‌زنیم، می‌فهمیم بعضی فصل‌ها را نمی‌شود بست؛ چون هنوز خونِ حقیقت از لابه‌لای کلماتشان می‌چکد. امشب، چهار شمع برای چهار سال نمی‌افروزیم؛ چهار سال تاریکی را به یاد می‌آوریم و به نام تمام کسانی که در این سال‌ها در سکوت دفن شدند، یک جمله را دوباره می‌نویسیم: بعضی آدم‌ها می‌روند، اما مرگشان پایانِ قصه نیست؛ آغازِ سؤالی‌ست که یک ملت دیگر نمی‌تواند از خودش پنهان کند. ژینا؛ اسمت هنوز زنده است. و تا وقتی حافظه زنده است، هیچ قدرتی نمی‌تواند یک ملت را مجبور کند که فراموش کند چه بر او گذشته است. زن، زندگی، آزادی.

25 شهریور‌ماه 1401.

.صاد.

چهار سال است که از آن روز می‌گذرد؛ اما بعضی روزها نمی‌گذرند، فقط روی تقویم جابه‌جا می‌شوند و در حافظه‌ی ما می‌مانند. بیست‌و‌پنجم‌شهریور، برای ما دیگر یک تاریخ نیست؛ نامِ زخمی‌ست که هنوز روی تنِ این سرزمین باز مانده. ژینا رفت، اما چیزی در آن رفتن تمام نشد. دختری از سقز رفت و پشت سرش هزاران چشمِ خسته، هزاران گلوی بریده از فریاد، و نسلی را جا گذاشت که دیگر نتوانست به «عادی بودن» برگردد. بعد از ژینا، خیابان‌ها دیگر فقط خیابان نبودند؛ هر سنگفرش، شاهدی شد و هر دیوار، حافظه‌ای. «زن، زندگی، آزادی» فقط سه واژه نبود؛ صدای نسلی بود که فهمیده بود گاهی برای پس گرفتن ساده‌ترین حقِ زندگی، باید تمام ترس‌هایی را که سال‌ها به او آموخته‌اند، کنار بزند. چهار سال گذشته؛ و هنوز وقتی نامش را می‌شنویم، چیزی درونمان فرو می‌ریزد. نه از فراموشی؛ از این‌که هنوز مجبوریم برای ابتدایی‌ترین حقِ انسان بودن، سوگوار باشیم. ژینا، تو فقط یک نام در تاریخ نیستی. تو همان صفحه‌ای هستی که هر بار ورقش می‌زنیم، می‌فهمیم بعضی فصل‌ها را نمی‌شود بست؛ چون هنوز خونِ حقیقت از لابه‌لای کلماتشان می‌چکد. امشب، چهار شمع برای چهار سال نمی‌افروزیم؛ چهار سال تاریکی را به یاد می‌آوریم و به نام تمام کسانی که در این سال‌ها در سکوت دفن شدند، یک جمله را دوباره می‌نویسیم: بعضی آدم‌ها می‌روند، اما مرگشان پایانِ قصه نیست؛ آغازِ سؤالی‌ست که یک ملت دیگر نمی‌تواند از خودش پنهان کند. ژینا؛ اسمت هنوز زنده است. و تا وقتی حافظه زنده است، هیچ قدرتی نمی‌تواند یک ملت را مجبور کند که فراموش کند چه بر او گذشته است. زن، زندگی، آزادی.

25 شهریور‌ماه 1401.

.صاد.

"ﺗﻮ از ﻛﺪوم آﺳﻤﻮﻧﻰ؟ ﺧﻮن ﺑﺎرﻳﺪم دﻳﺪﻣﺖ ﻣﺎه ﺧﻮﻧﻰ."

یک شبِ سردِ زمستانی، در خیابان‌های کشورم، خدارا با چشمانِ خود دیده‌بودم، او مُرده بود.

نظر نمی‌دین؟ غمم گین شد. شب بخیر.

نقدی نظری؟