اینجادیوانهایمینویسد!
前往频道在 Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
显示更多未指定国家未指定类别
6 248
订阅者
+924 小时
-1527 天
+2 03030 天
帖子存档
Repost from Rüyamda🦋
خببب من تقریبا میشه گفت تازه عضوت شدم
ولی تکست هات تو یه نگاه به دل میشینه حتی وقتی صفحه رو سریع اسکرول میکنی و رندوم رو یکی نگه میداری میتونی آرایش با مهارت کلمات ساده رو ببینی
از نظر نمره هم راستش نمره دهی چنل بلد نیستم در واقع معیار هاشو نمیدونم ، ولی سلیقه ای 8 از 10
آخرش نه من برنده شدم، نه تو.
فقط دو نفر موندیم با کلی حرف نگفته، خاطرههای نصفه و «کاش»هایی که هیچوقت قرار نیست اتفاق بیفتن. شاید بعضی رابطهها برای موندن ساخته نشدهان؛ فقط میان که یه تکه از آدم رو با خودشون ببرن.
بعضی آدمها رو نمیشه فراموش کرد؛
هرچقدر هم زمان بگذره، یه گوشهای از ذهنت میمونن. فقط کمکم یاد میگیری کمتر بهشون فکر کنی، کمتر دلت بلرزه و وقتی اسمشون میاد، وانمود کنی چیزی یادت نیومده.
شاید دوستت داشتم بیشتر از چیزی که باید، و تو منو کمتر از چیزی که میبایست. من تمام خودم رو وسط گذاشتم و تو فقط بخشی از خودت رو. شاید برای همین بود که وقتی رفتی، من چیزی بیشتر از یک آدم رو از دست دادم.
دلم برای روزایی تنگه که هنوز نمیدونستم قراره یه روز دلم برای همین روزا تنگ بشه. برای آدمایی که هنوز کنارم بودن، برای خندههایی که واقعی بودن و برای خودم؛ قبل از اینکه بفهمم بعضی چیزها قرار نیست برای همیشه بمونن.
آدم وقتی خسته میشه، لزوماً نمیره؛
گاهی میمونه، ولی دیگه برای موندنش نمیجنگه. دیگه توضیح نمیده، خواهش نمیکنه، بحث نمیکنه؛ فقط آروم آروم از جایی که یه روز براش همهچیز بود، فاصله میگیره.
بعضی رفتنا پایان نیستن؛ شروعِ یه سکوت طولانیان. سکوتی که توش هزار بار با خودت حرف میزنی، هزار جواب برای سؤالهای بیجوابت پیدا میکنی و آخرش میفهمی بعضی چراها هیچوقت جواب ندارن.
من خوبم؛ فقط دیگه اون آدم سابق نیستم. دیگه با یه «ببخشید» همهچیز رو فراموش نمیکنم، دیگه برای هر کسی تا آخرین توانم نمیجنگم و دیگه نبودنِ بعضی آدما رو به قیمت از دست دادنِ خودم تحمل نمیکنم.
یه روز میفهمی نبودنش دردناکترین قسمت ماجرا نبود. درد واقعی این بود که هیچوقت نفهمید چقدر دوستش داشتی، چقدر براش موندی و چند بار خودت رو شکستی تا رابطهای که دیگه دوطرفه نبود، زنده بمونه.
گاهی دلت برای خودِ آدم تنگ نشده؛
برای خودتی که کنارش بودی دلتنگی. برای اون آدمی که راحتتر میخندید، بیشتر حرف میزد و هنوز باور داشت بعضی آدما واقعاً قرار نیست یه روز برن.
کاش بعضی آدما قبل از رفتن میفهمیدن چقدر از خودشون رو توی آدم جا میذارن. کاش میفهمیدن بعد از رفتنشون فقط جای خالیشون نمیمونه؛ عادتهاشون، حرفهاشون و تکههایی از خودشون هم با آدم میمونه.
بعضی خاطرهها هیچوقت تموم نمیشن. فقط یه روز میبینی دیگه با یادآوریشون گریه نمیکنی؛ لبخند هم نمیزنی، فقط یه جایی توی دلت تیر میکشه و ادامه میدی، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
من از آدمها دل نمیکنم؛
یه روز فقط میرسم به جایی که میفهمم دیگه توانِ نگه داشتنشون رو ندارم. اونوقت آروم میرم، بدون دعوا، بدون گلایه؛ انگار هیچوقت تمام وجودم رو برای موندنشون نذاشته بودم.
بدترین نوع دلتنگی اینه که دلت برای کسی تنگ بشه که میدونی نباید برگرده. چون هنوز دوستش داری، اما خوب میدونی اگر برگرده، همون زخمی رو دوباره باز میکنه که برای خوب شدنش ماهها جنگیدی.
یه جایی از زندگی دیگه گریه نمیکنی، نه اینکه خوب شده باشی؛ فقط اونقدر خستهای که حتی برای توضیح دادنِ حال بدت هم انرژی نداری. ساکت میشی و میذاری همه فکر کنن حالت خوبه.
گاهی آدم از رفتنِ کسی ناراحت نیست؛ از خودش ناراحته که چرا اینهمه برای موندنش جنگید، چرا هر بار شکست خورد دوباره برگشت و چرا تا آخرین لحظه امیدوار بود چیزی که مدتهاست تموم شده، دوباره شروع بشه.
Repost from N/a
از قلم عالیت بگم؟
از متنات بگم؟
از شخصیت جالبت بگم؟
از لهجه قشنگت بگم؟
واقعا چنلت رو دوست دارم ، اول بخاطر خودت بعد بخاطر قلمت بعد بخاطر چالشات😔😂❤️
