اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینم دوسش دارم.

سه تا تا ۴۰.

یدونه تا ۴۰.

یسسسسس، مرسیییی.😭😭

یدونههه.

اینم سه تا می‌خواد برسه ۴۰ تا.

یدونهههه.

اینم یدونه می‌خواد برسه ۵۰.

چقدر دوستش دارم این رو. می‌گم بچه ها ده تا ریکت می‌خواد برسه 100 تا.

گاهی وقتا همه‌چیز خیلی واضحه، فقط تو نمی‌خوای ببینی.

تمام.

برای این چنل: 📖 «سووشون» — سیمین دانشور چون وایبش بوی وطن، خاطره و دلبستگی به خاک می‌ده؛ از اون حس‌هایی که آروم شروع می‌شن، اما وقتی پای از دست دادن و ایستادن وسط میاد، دیگه نمی‌شه بی‌تفاوت از کنارشون رد شد. https://t.me/Aryamehr_iraan

برای این چنل: 📖 «پاییز فصل آخر سال است» — نسیم مرعشی چون وایبش صمیمی و دخترانه‌ست، اما پشت این لطافت کلی فکر، دل‌گرفتگی و دغدغه‌های ریزِ زندگی پنهانه؛ انگار چند نفر نشستن و بی‌صدا از چیزهایی می‌گن که هیچ‌وقت نتونستن بلند بگن. https://t.me/Matiinaaa_me

برای این چنل: 📖 «مجموعه اشعار» — فروغ فرخزاد چون وایبش شبیه آدمیه که از دور به دنیا نگاه می‌کنه؛ کمی سرکش، کمی تنها و پر از احساساتی که قرار نیست همیشه توضیح داده بشن. انگار بین رفتن و موندن، همیشه یه چیزی برای گفتن باقی می‌مونه. https://t.me/Yeky_BeyondTheSea

برای این چنل: 📖 «نامه‌های عاشقانه یک دیوانه» — نیکولای گوگول چون وایبش شبیه یه دفتر خاطرات شخصیه؛ پر از فکرهای ریز، احساسات نگفته و لحظه‌هایی که آدم فقط برای خودش ثبتشون می‌کنه؛ صمیمی، کمی آشفته و خیلی انسانی. https://t.me/yacsdiary

برای این چنل: 📖 «انسان در جست‌وجوی معنا» — ویکتور فرانکل چون وایبش خیلی شخصی و درون‌گرائه؛ انگار نویسنده بیشتر از اینکه بخواد دنیا رو تعریف کنه، داره خودش رو وسطِ این همه آشوب پیدا می‌کنه؛ پر از تنهایی، فکر، درد و تلاش برای پیدا کردن یه دلیل برای ادامه دادن. https://t.me/nothing_only_me

برای این چنل: 📖 «پیرمرد و دریا» — ارنست همینگوی چون وایبش آروم و ساده به نظر میاد، ولی زیر این سادگی یه جهانِ سنگین از تنهایی، دوام آوردن و جنگیدن با چیزهاییه که شاید از توان آدم بزرگ‌تر باشن. https://t.me/Shiba_Writes_123

برای این چنل: 📖 «جزء از کل» — استیو تولتز چون وایبش شبیه ذهنی پر از فکرهای عجیب، طغیان علیه کلیشه‌ها و نگاه متفاوت به آدم‌ها و دنیاست؛ از اون کتاب‌هایی که هم می‌خندونت، هم یه‌جایی بی‌هوا می‌زنه وسطِ فکرت. https://t.me/writerhadia

برای این چنل: 📖 «صد سال تنهایی» — گابریل گارسیا مارکز چون وایبش شبیه یه دنیای شخصی و دور از هیاهوئه؛ جایی که تنهایی فقط نبودنِ آدم‌ها نیست، بلکه یه جور زندگی کردنه؛ آروم، عجیب، خیال‌انگیز و پر از چیزهایی که فقط خودت معنیشون رو می‌فهمی. https://t.me/Me_on_Lumen