🥣

هیچ کلماتی در این دنیا وجود ندارن که توصیف کنن من چقدر توایلایت رو دوست دارم. خیلی احمقانه‌ست. با ۲۲ سال سن هنوزم اندازه همون دختربچه ۱۴ ۱۵ ساله از دیدنش ذوق می‌کنم. این آهنگ رو که ‌می‌شنوم پرت می‌شم همونجا. آخ!

کاش می‌تونستم روی احساساتم دست بذارم. یعنی مثلا عین جای قلب توی سینه بود. دستتو می‌گرفتم می‌گفتم ایناها، اینجا. اینجا درد می‌کنه. اینجا داره میسوزه و گزگز می‌کنه.

زندگی برام درست مثل یه لباس تنگه و زبره که همش دوست دارم درش بیارم بندازمش اونور. حالمو داره بهم می‌زنه.

In my “angry radical feminist” era.

همین اتفاق کافیه تا آدم برای روزها و چه بسا ماه‌‌ها خشمگین باشه.

همین یه پست دلیل خشم منه. همین یه اتفاق کافیه تا ما برای روز‌ها و حتی ماه‌ها خشمگین باشیم.

«مر‌دها می‌ترسن که زن‌ها بهشون بخندن ولی زن‌ها می‌ترسن که مردها بکشنشون!»

من اگر از مردها متنفر باشم به‌این علته که احتمال داره توی اسنپ، فروشگاه خلوت، مترو، دانشگاه و یا حتی توی خونه‌ی خودم به‌دست تو به‌قتل برسم ولی اگر تو از زن‌ها متنفری احتمالاً به‌خاطر اینه که یک‌بار یک زنی بهت گفته بوگندو و تو الان ازش کینه به‌دل داری.

اون عده‌ای که اومدن نوشتن «قضاوت ممنوع» انسان نیستن. موجودات کثیفین. حتی اگر برای ثانیه‌ای به ذهنتون خطور کرد که شاید اون زن یه کاری کرده، موجود کثیفی هستید. آدم سالمی نیستید.

من متوجه شدم در طول روز نسبت به همه چیز خشمگینم. به هیچ‌چیز و هیچ‌کس نمی‌تونم نگاه عاری از خشم داشته باشم. خسته‌کنندست. وجودم رو سنگین کرده، انگار یه عالمه سنگ بهم آویزونه و من دارم دنبال خودم این حجم از وزن رو می‌کشم و میارم.

جیغ بکشه تا کبود بشه تا همه خشم درونش خالی بشه.

واقعا یک میلی در من وجود داره که همواره دوست داره جیغ بکشه.

از زمین و زمان بیزارم و دوست دارم جیغ بکشم.

دوست دارم منو به حال خودم بذارن تا فقط درس بخونم.

Phoibus Apollo, stretch the sun’s bowstring, That golden cord, until it sings for us, Flashing arrows in heaven!

I wish I could ask Apollo, our oracle, for our afflictions have no end, but the stricken host is no plague.

Now our afflictions have no end Now all our stricken host lies down And no man fights off death with his mind; The noble plowland bears no grain, And groaning mothers can not bear— see how our lives like birds take wing, Like sparks that fly when a fire soars, To the shore of the god of evening.

PARODOS STROPHE I CHORUS. What is God singing in his profound Delphi of gold and shadow? What oracle for Thebes, the sunwhipped city? Fear unjoints me, the roots of my heart tremble. Now I remember, O Healer, you power and wonder: Will you send doom like a sudden cloud, or weave it like nightfall of the past? Speak to me, tell me, O Child of golden Hope, immortal Voice.