𝗪𝗼𝘂𝗻𝗱𝗲𝗱 𝗦𝗺𝗶𝗹𝗲❤️‍🩹

آدم در گذر روزها می‌آموزد که هر دل، راه و اندیشه‌ی خودش را دارد. همیشه آن‌که تو چشم به راهش هستی، در اندیشه‌ی تو نیست؛ و این نه شکست است، نه کمبود، تنها نشانه‌ی آن است که باید نگاهت را به سوی خود برگردانی. چه بسیار دل‌هایی که در پی همراهی، خسته شدند و چه بسیار اشک‌هایی که بیهوده فرو ریختند. اما در میان این تجربه‌ها، یک حقیقت آرام پدیدار می‌شود: تنها بودن همیشه تلخ نیست. گاهی تنها بودن، همان فرصتی‌ست که آدم برای شناختنِ خودش نیاز دارد؛ فرصتی برای اندیشیدن، برای ساختن، برای آرام گرفتن. دوستی و همراهی اگر راستین باشد، روشنی می‌آورد، اما اگر بی‌سود باشد، تنها غبارش بر دل می‌نشیند. پس بهتر است آدم بیاموزد که هر دستی را نگیرد و هر لبخندی را باور نکند. ارزش دل تو بیشتر از آن است که به هر نگاه سپرده شود. تنهایی می‌تواند پناهی باشد؛ جایی که در آن نه قضاوتی هست، نه زخمِ تازه‌ای، تنها سکوتی که به تو نیرو می‌دهد. و در این سکوت، آرامشِ راستین پیدا می‌شود. پس بگذار این را با خودت زمزمه کنی: آن کسی را که تو می‌جویی کی اندیشه‌ی تو به دل دارد بگذار این ناله و زاری را بگذار، آرام بگیر ای دل.

بچه‌های میناب توی بهشت تنها نیستن؛ خواهرا و برادرای بزرگترشون پیششونن...

بچه‌های میناب توی بهشت تنها نیستن؛ خواهرا و برادرای بزرگترشون پیششونن...