بریم رشت؟

وَ زن، زندگی، آزادی .

چنلت، وایب خونه می‌ده. انگار زیر بارونای رشت وایسادی، یه سمبوسه گرفتی دستت، نشستی رو سکو و به آدمایی نگاه میکنی که هیچ کاری باهم ندارن. چنلت بوی خاک بارون خورده میده.

از غذایِ تکراری خسته شدم. سرآشپز؟ بغیر از "غصه" چی داری برامون؟

کلمه "رشت" رو که میشنوم، اولین کسی که میاد تو ذهنم تویی!!

نمیدونم. مثلا همین الان دست بزار رو زانو‌هات و بلندشو برو انجامش بده.

من خیلی آدم حسابیم؟ یا فقط زیادی خودمو آدم حساب کردم؟ زیادی کوتاه اومدم، زیادی بخشیدم، زیادی منتظر موندم. آخرشم چی؟ هیچی. یه من موندم که دیگه حتی خودمم نمی‌دونم دقیقاً واسه چی این‌همه تلاش کردم.

«روز‌هایی که با مدرسه میگذره.»

خاطرات که مایه عذاب آدم می‌شود ، از این برگه های گریه آور، منم دارم اما امروز دلم میخواد دریاچه های خشک تمامی سطح کشور را سیراب کنم آنقدر گریه کنم که دست کم ایران آباد شود چون دلم می‌سوزد خیلی خیلی می‌سوزد آدم گاهی تنها دوستش را هم از دست می‌دهد و میمانم واقعا میمانم چقدر باید خورشید بیاید و برود تا دردش را فراموش کند؟ حس میکنم خورشید را بلعیده ام چون فقط چشم هایم نه ، تمام تنم می‌سوزد آخرین باری که انقدر ویران شدم را ، خوب یادم هست خون ها مرا نبردند و زنده ماندم اینبار حتی جان ندارم مرگ را طلب کنم در طول زمان ترسوتر شده ام... تو چطور، چقدر از تو لای برگه ها جا ماند؟

برایم لایِ نامه‌هایت گل گذاشتی تا بمونن، ای‌کاش خودتت را لایِ نامه‌ها میگذاشتی .

پناه میبرم به قهوه از دست آدم‌ها، آدم‌ها، آدم‌ها.

نمیدونم متوجه میشید یا نه، ولی امروز قشنگ باد پاییزی اومد در گوشم گفت«سلام علیکم» و رفت

مطمئنم اگه آدم نمیشدم، یه درخت میشدم تو رشت .

مطمئنم اگه آدم نمیشدم، غروب جمعه میشدم .