شب‌های عربی

درباره ی نقل قول فیودور داستایفسکی: انسان موجود عجیبی است؛ درد فقدان را عمیق‌تر از نعمت حضور می‌فهمد. سوگواری بهای اجتماعی‌شدن است. خب برای شروع، بهتر است از خودمان فاصله بگیریم و کمی به حیوانات نگاه کنیم. مرگ برای همه موجودات یک واکنش یکسان ایجاد نمی‌کند. در فیل‌ها، دلفین‌ها و بعضی نخستی‌ها دیده شده که حیوان پس از مرگ هم‌نوعش کنار جسد می‌ماند، آن را لمس می‌کند، گاهی حمل می‌کند یا دوباره به محل مرگ برمی‌گردد. البته نمی‌توانیم بگوییم این حیوان دقیقاً همان چیزی را تجربه می‌کند که ما اسمش را غم و سوگ گذاشته‌ایم. اما همین رفتارها یک سرنخ مهم به ما می‌دهند و آن اینکه هرچه زندگی اجتماعی یک موجود پیچیده‌تر باشد، افراد بیشتری برایش مهم می‌شوند. انسان امروزی آن‌قدر به بودن دیگران عادت کرده که معمولاً متوجه نمی‌شود چه مقدار از زندگی‌اش روی حضور آنها بنا شده است. صبح یا جدیداً ظهر که بیدار می‌شویم، می‌دانیم چه کسی در خانه است، می‌دانیم چه کسی را می‌توانیم صدا بزنیم و... ما بخش بزرگی از آینده‌مان را با حضور آدم‌های دیگر تصور می‌کنیم. همه اینها آن‌قدر عادی شده اند که به چشم نمی‌آید مثل هوا و نور که عادی به نظر می رسند، تا وقتی که نباشد، آن وقت تازه متوجه می‌شویم یک انسان فقط یک بدن نیست بلکه بخشی از زندگی ماست. وقتی می‌میرد، فقط یک بدن از میان نرفته است، بخشی از شبکه‌ای که زندگی ما را سرپا نگه داشته بود هم از بین رفته است. انسان میلیون‌ها سال در گروه‌های کوچک زندگی کرده است، بقا به تنهایی تقریباً ممکن نبود، فرزند بدون مراقبت دیگران بزرگ نمی‌شد، غذا و خطر باید با دیگران مدیریت می‌شد، همکاری اهمیت داشت و داشتن جایگاه در گروه می‌توانست مستقیماً روی شانس زنده‌ماندن و تولیدمثل اثر بگذارد. در همچون محیطی، بی‌تفاوت بودن نسبت به دیگران ویژگی چندان مفیدی به نظر نمی رسید. مغز ما برای شناختن آدم‌ها، تشخیص دوست و غریبه، ایجاد دلبستگی، همکاری و حفظ روابط تکامل یافته. اما این توانایی یک هزینه ی سنگین هم داشت. اگر حضور یک انسان برای ما مهم شود،طبعا نبودنش هم مهم خواهد شد و این همان جایی است که غم فقدان متولد می‌شود. این نکته توضیح می‌دهد چرا غم فقدان گاهی از لذت حضور یک انسان بسیار شدیدتر احساس می‌شود: وقتی کسی را داریم، بودنش به‌تدریج وارد زندگی روزمره می‌شود، صدایش، حضورش، کمکش، شوخی‌هایش و حتی عادت‌هایش دیگر اتفاق‌های خارق‌العاده‌ای نیستند. مغز آنها را در ساختار عادی زندگی جا می‌دهد. اما مرگ، ناگهان این ساختار را می شکند. دیگر قرار نیست آن صدا را بشنویم. مغز هنوز او را در نقشه زندگی‌مان دارد، اما جهان بیرونی دیگر او را نشان نمی‌دهد. شاید به همین دلیل است که سوگ این‌قدر فرساینده است. ما باید تصویر خودمان از زندگی را دوباره تنظیم کنیم. این موضوع درباره سن فرد از دست‌رفته معنادارتر می شود. مرگ یک انسان جوان فقط به معنای از دست دادن آن چیزی نیست که تا امروز داشته‌ایم بلکه آینده‌ای هم که هنوز ساخته نشده بود از بین می‌رود. ما خود دیده ایم و پژوهش‌های انسانی هم نشان داده‌اند که مرگ افراد جوان‌تر معمولاً با سوگ شدیدتری همراه است ولی مرگ افراد کهنسال خیر. برخی مطالعات نیز ارتباط میان شدت سوگ و ارزش تولیدمثلی فرد را بررسی کرده‌اند که قابل تأمل است. این یعنی وقتی یک جوان می‌میرد، فقط گذشته او از دست نمی‌رود بلکه سال‌هایی که می‌توانست در پیش داشته باشد هم دیگر وجود نخواهند داشت. بنابراین ما فقط برای یک زندگی ازدست‌رفته عزاداری می‌کنیم، همزمان برای تمام آینده‌هایی که همراه آن زندگی از بین رفته‌اند هم عزاداریم. پژوهش‌های دیگر نیز ارتباط میان نزدیکی خویشاوندی و شدت سوگ را نشان داده‌اند. البته این به معنای رابطه ساده میان ژن و غم نیست. کیفیت رابطه، میزان دلبستگی و مقدار زمانی که با فرد گذرانده‌ایم اهمیت بسیار زیادی دارد. بنابراین هرچه یک انسان بیشتر در ساختار زندگی ما جا گرفته باشد، حذف شدنش هزینه بیشتری برای ما دارد. حالا از بُعد فرهنگ هم وارد داستان شویم. در جوامع سنتی، مرگ معمولاً یک رویداد اجتماعی بود که خانواده و خویشاوندان در کنار فرد داغدار قرار می‌گرفتند و آیین‌ها به او کمک می‌کردند فقدان را در چارچوب زندگی اجتماعی خود جای دهد. اما امروزه با کوچک‌شدن خانواده‌ها، شهرنشینی و فردی‌ترشدن زندگی، تجربه مرگ در بسیاری از جوامع خصوصی‌تر شده است. غم کمتر نشده ولی شبکه‌ای که این غم را با ما تقسیم می‌کرد، کمتر شده که خودش غم جدیدی است برای انسان درمانده در زندگی بی هویت شهری. آگاهی از مرگ هم، مسئله را پیچیده‌تر کرد و دین، برای این درد، جهانی دیگر ساخت. م. م. ل https://t.me/Evo_Dev

این چنل دوستمون رو ببینید 🔥🔥

#حد_الجسر «۵» لطالما أحببتُ وطني، لا حبًّا عابرًا يشبه حبّ الأماكن، بل ذلك الحبّ القديم الذي ينشأ فينا قبل أن نتعلّم كيف نحب. أحببتُ تاريخه، ذاكرته، ثقافته، وكل ما جعلني أقول ذات يوم: «هنا أنتمي». كنت أظن أنني سأكبر لأمنحه شيئًا مني؛ علمًا، جهدًا، حياةً تُضاف إلى حياته. كنت أريد أن أخدمه، أن أراه يكبر معي، وأن أجد فيه مستقبلًا يستحق أن أبقى من أجله.

لكنني كبرت. وكان ذلك هو الجزء الأكثر قسوة. فكلما اتسعت عيناي، ضاق الوطن في وجهي. وكلما كبرت أفكاري، شعرت أن المساحة المسموح لي أن أكون فيها تضيق أكثر. اكتشفت أن الاختلاف هنا ليس دائمًا اختلافًا يُحترم، وأن الأحلام كثيرًا ما تُعامل كترف، وأن الإنسان قد يقضي عمره يحاول فقط أن ينجو من محيطه بدل أن يعيش فيه. شيئًا فشيئًا، لم أعد أشعر أنني أعيش في وطني، بل أنني أعيش داخله غريبة. لم يكن الرحيل قرارًا اتخذته في يوم واحد؛ كان شيئًا ينمو في داخلي ببطء، مثل شقّ صغير في جدار ظللت أظنه بيتًا. كل يوم كان يضيف سببًا جديدًا، وكل تجربة كانت تنتزع مني شيئًا من تلك الرغبة القديمة في البقاء. الناس، الأفكار، المعتقدات، الخوف من المختلف، والواقع الذي يزداد قسوةً كلما حاولت أن أتخيل فيه مستقبلًا… حتى الوطن الذي أحببته بدأ يبدو لي كشيء أعرفه وأحنّ إليه، لكنني لم أعد أستطيع أن أعيش فيه. وربما أقسى ما يمكن أن يحدث للإنسان ليس أن يكره وطنه، بل أن يحبه ثم يكتشف أنه لم يعد قادرًا على الحياة فيه. أرى بلدي يتآكل ببطء، لا من الخراب وحده، بل من كل ما يرفض أن يتغير. وأؤمن أن الأوطان لا تنهض بالحجر وحده، بل بالعقول التي تسكنها؛ وأن الوطن لا يستطيع أن يتغير حقًا ما لم يتغير الإنسان فيه، وما لم يصبح الاختلاف مساحةً للحياة لا سببًا للعقاب. لذلك لم يعد الرحيل بالنسبة إليّ خيانةً لوطني، كما كنت أخشى يومًا. ربما يكون أحيانًا آخر محاولة للنجاة من وطنٍ أحببناه أكثر مما احتملنا. أنا لا أرحل لأنني توقفت عن حبّه. أرحل لأنني بدأت أحبّ ما تبقى مني أكثر. وأتمنى، بكل ما تبقى في داخلي من قوة، أن أنجو بما تبقى مني قبل أن أتحول أنا أيضًا إلى شيء آخر من الأشياء التي ابتلعها هذا المكان بصمت.

✍️ خانم آیه، الجزائر ترجمه: همیشه کشورم را دوست داشته‌ام؛ نه آن عشق گذرایی که آدم به یک مکان دارد، بلکه آن عشق قدیمی‌ای که پیش از آنکه یاد بگیریم چگونه دوست داشته باشیم، در وجودمان شکل می‌گیرد. تاریخش را دوست داشتم، حافظه‌اش را، فرهنگش را و هر چیزی را که روزی باعث شد بگویم: «من به اینجا تعلق دارم.» فکر می‌کردم بزرگ می‌شوم تا چیزی از خودم به آن بدهم؛ دانش، تلاش، زندگی‌ای که به زندگی‌اش اضافه شود. می‌خواستم برایش کاری کنم، ببینم همراه من بزرگ می‌شود و در آن آینده‌ای ببینم که ارزش ماندن داشته باشد.

اما بزرگ شدم. و این، سخت‌ترین بخش ماجرا بود. هرچه بیشتر می‌دیدم، وطن در برابر چشمانم کوچک‌تر می‌شد. هرچه افکارم بزرگ‌تر می‌شد، احساس می‌کردم فضایی که اجازه دارم در آن خودم باشم، تنگ‌تر می‌شود. فهمیدم که اینجا تفاوت همیشه چیزی نیست که به آن احترام گذاشته شود، رویاها خیلی وقت‌ها تجمل به حساب می‌آیند و ممکن است آدم تمام عمرش را صرف این کند که فقط از محیط اطرافش جان سالم به در ببرد، به‌جای اینکه در آن زندگی کند. کم‌کم دیگر احساس نمی‌کردم در وطنم زندگی می‌کنم؛ احساس می‌کردم درون وطنم غریبه‌ام. رفتن تصمیمی نبود که یک‌روزه گرفته باشم؛ چیزی بود که آرام‌آرام درونم رشد کرد، مثل شکافی کوچک در دیواری که همیشه فکر می‌کردم خانه‌ام است. هر روز دلیل تازه‌ای به آن اضافه می‌کرد و هر تجربه، بخشی از آن میل قدیمی به ماندن را از من می‌گرفت. آدم‌ها، افکار، باورها، ترس از متفاوت بودن و واقعیتی که هرچه بیشتر تلاش می‌کردم آینده‌ای در آن تصور کنم، خشن‌تر به نظر می‌رسید... تا جایی که حتی وطنی که دوستش داشتم، تبدیل شد به چیزی که می‌شناختم و دلم برایش تنگ می‌شد، اما دیگر نمی‌توانستم در آن زندگی کنم. شاید سخت‌ترین چیزی که ممکن است برای یک آدم اتفاق بیفتد این نباشد که از وطنش متنفر شود؛ بلکه این باشد که دوستش داشته باشد و بعد بفهمد دیگر نمی‌تواند در آن زندگی کند. می‌بینم کشورم آرام‌آرام فرسوده می‌شود؛ نه فقط از خرابی، بلکه از هر چیزی که حاضر نیست تغییر کند. و باور دارم که کشورها فقط با سنگ و ساختمان آباد نمی‌شوند، بلکه با ذهن‌هایی که در آنها زندگی می‌کنند ساخته می‌شوند؛ و یک وطن واقعاً نمی‌تواند تغییر کند، مگر آنکه انسان‌هایش تغییر کنند و تفاوت، تبدیل به فضایی برای زندگی شود، نه دلیلی برای مجازات. برای همین، دیگر رفتن برایم خیانت به وطن نیست؛ چیزی که زمانی از آن می‌ترسیدم. شاید رفتن گاهی آخرین تلاش آدم باشد برای نجات خودش از وطنی که بیش از آنچه توانش را داشتیم دوستش داشتیم. من نمی‌روم چون دیگر دوستش ندارم. می‌روم چون شروع کرده‌ام به دوست داشتن آنچه از خودم باقی مانده. و آرزو می‌کنم، با تمام نیرویی که هنوز درونم مانده، بتوانم آنچه از خودم باقی مانده را نجات بدهم؛ پیش از آنکه خودم هم به یکی دیگر از چیزهایی تبدیل شوم که این سرزمین، بی‌صدا، بلعیده است.

@arabian_nights_101

تبادل تبلیغات: دایرکت

📣📣 اگر عربی بلد هستید و بدون کمک‌گرفتن از چت‌بات می‌توانید تحقیق کنید و بنویسید، «شب‌های عربی» به همکار محتوایی نیاز دارد. در دایرکت چنل یا پیوی خودم پیام بدهید.

این چنل را جدا توصیه میکنم

شورت کات های به دردبخور نرم افزارهای پرکاربرد آفیس https://x.com/AHSeslami/status/2100090121156448444

محتوای چنل رو چطور ارزیابی می‌کنید؟ انتقاد یا پیشنهاد؟ دایرکت چنل برام بنویسید 🙏

#تونس #آمال_مثلوثي #Women_Life_Freedom @arabian_nights_101

آمال مثلوثی | Emel Mathlouthi آمال متولد ۱۹۸۲ در تونس است. از هشت‌سالگی موسیقی و بازیگری را شروع کرد و در ده‌سالگی اولین ترانه‌اش را نوشت. شروع خوانندگی‌اش با هوی متال بوده، اما سبکش ترکیبی است از موسیقی شمال آفریقا با موسیقی راک و الکترونیک. «کلمتی حُرّة» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست؛ که در جریان انقلاب تونس به یکی از سرودهای اعتراضی تبدیل شد و حتی بعضی این آهنگ را سرود غیر رسمی بهار عربی دانسته‌اند؛ و به خود آمال نیز لقب «صدای انقلاب» را داده‌اند. او بعد از یک کنسرت در مصر، به «فیروزِ نسل خودش» نیز لقب گرفت. آمال در سال ۲۰۱۳ در تهران در پروژه‌ی No Land’s Song شرکت کرد؛ کنسرتی که تلاش می‌کرد برای نخستین بار پس از انقلاب، امکان اجرای خوانندگان زنِ سولو را در برابر یک سالن مختلط فراهم کند. او در این اجرا «کلمتی حُرّة» را خواند. بعدها هم گفت که این پروژه برایش بسیار مهم بوده، چون مسئله فقط اجرای کنسرت نبود؛ مسئله‌ صدای زن و امکان شنیده‌شدن آن بود. او همچنین در سال ۲۰۱۵ خواننده مراسم نوبل صلح بود. آمال در جریان جنبش زن زندگی آزادی، آهنگ «حُلم» را که بر اساس ملودی «سلطان قلب‌ها» ساخته شده بود، در حمایت از زنان ایرانی بازخوانی کرد. #تونس #آمال_مثلوثي #موزیک_عربی @arabian_nights_101