🕊️

12:12

آدما جا میمومن تو فرودگاه تو سیو مسیج تو خیابون تو خاطرات…

من واقعا عاشقِ آدماییم که میشه باهاشون دعوا کرد و چیزی بگا نره

از نسلى كه توشم متنفرم. از لاس زدن بى نتيجه, از خيانت كردنا، از تعهد نداشتن، از همش عوقم ميگيره.

یه چیزایی هست؛ نه میشه نوشت نه میشه به زبون آورد، و نه میشه فراموش کرد، همونا می‌شن چروک های صورت، موهای سفید، سردرد، معده درد، بداخلاقی های گاه و بیگاه.

کاش گریه کردن انقدر بی حاصل نبود کاش یه چیزی رو تغییر می‌داد.

برای آنان که نمیشناختم اما، مرگشان جانم را به درد اورد.

-كجايى؟ +وسطِ صبر و تحمل.

این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است، اما مهم‌ترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است. ‘از کتاب سال بلوا

من همیشه جوری بودم که “هچکس” نتونسته فراموشم کنه حتی اگه “دوسم” نداشته.. .🌚

امیدوارم رها بشی از اون رنجی که راجع بهش با کسی صحبت نمی‌کنی.