🦢.Reverie.🦢

الان تو ذهنم دو نفرم، یکی داره برای آینده‌اش تلاش می‌کنه، اون یکی حتی نمی‌خواد فردا رو ببینه ...

من واقعا دلم میخواد گوشیمو خاموش کنم و کلا از مجازی لف بدم ولی بعدش یادم میاد که چقدر تنها میشم ...

مولانا: شمس: چرا این‌قدر خاموشی؟ شمس: بعضی حرف‌ها را نمی‌توان گفت، باید احساسشان کرد. مولانا: پس چرا مردم این‌همه سخن می‌گویند؟ شمس: چون هنوز به عمق سکوت نرسیده‌اند. مولانا: و در سکوت چه می‌یابی؟ شمس: خودم را گم می‌کنم و او را پیدا. مولانا: او کیست؟ شمس: آنکه هرچه بیشتر دنبالش می‌گردم، بیشتر در دلم آشکار می‌شود.

ناگهان در کوچه دیدم بی‌وفای خویش را باز گم کردم ز شادی دست و پای خویش را گفته بودم "بعد از این باید فراموشش کنم" دیدمش و ز یاد بردم گفته‌های خویش را...

گاهی فقط خودت میدانی که چقد ویرانی ...

بعد یه مدت انگارحس غریبگی دارم به هر کس ...

آدما خیلی غمگینم می‌کنن، کاش می‌تونستم برم تو رویاهام زندگی کنم ...

من از این حس غمگین بودن دائمی خسته شدم بخدا. صبح پا میشم خسته و مغموم ، ظهر خسته و مغموم، شب خسته و مغموم . پس کی میشه دوساعت آدم خوشحال و خوب باشه آخه.

تغییر کردنت هم بعد یه مدت مشکلو حل نمیکنه ...

متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی می کنم، چه بسیار در ذهنم.

از یجایی به بعد دیگه از دست آدم‌ها ناراحت نمیشی، ناامید میشی.

یه حس بی تفاوتی درونمو گرفته ، نه از چیزی خوشحالم نه از چیزی ناراحت.

جدیدا به این فکر میکنم همه از قصد کارایی که منو اذیت میکنه رو انجام میدن.

از زیادی فکر کردن خستم ؛ احساس میکنم مغزم دیگه توانِ افکار سنگینم رو نداره . .

شبی ک زندگی برای من پایان یافت ...

جدی شاید من زیاد سخت گرفتم، زندگی همین آهنگ گوش دادن و نگاه کردن به خورشید تابستونه

هر روز بیشتر حس میکنم که حالم خوب نیست

دستکاری روانی یعنی وقتی تو رو برای طرز واکنشت نسبت به رفتار سمی خودشون مقصر میدونن، اما هرگز در مورد بی احترامی خودشون که باعث این واکنش تو شد چیزی نمیگن.

اعتمادم به آدم‌ها در این حده که همش حس میکنم همه چیز نقشه‌اس.