Faded Memories

‏هربار که آیفون جدید میاد همه می‌نالن که این همه پول از کجا بیاریم. دو ماه بعد تنها کسی که آیفون جدید نداره منم.

متاسفانه دیگه نه صبری مونده، نه حوصله ای؛ نه مغزی، نه روحی، نه روانی.

‏دردناک ‌ترین قسمت جدایی به نظرم وقتیه که باورت رو ازت میگیره، باورت به عشق، به دوست‌ داشتن، به آدم‌ها و حرف‌ها.

بعضی‌ها رفتارشون باعث می‌شه دیگه هیچ‌وقت مثل قبل دوسشون نداشته باشیم اما همیشه دلمون واسه اون موقع که دوسشون داشتیم تنگ می‌شه.

یجوری فراموشم کردی که اصلا شک میکنم من تو زندگیت بودم.

دوست دارم مثل آرتا که میگه :

بیبی وقتی هستی بذار هرکی میخواد بگه هرچی.

یا مثل رها که میگه :

تنها ترین عشق، نیستن آدما شبیهت

یا مثل کوروش که میگه :

حاضرم آدمم واسه موندنت بکشم.

یا مثل لیتو که میگه :

دورمم پر من نگاهم رو توعه.

گفت به چیزای خوب فکر کن،منم به تو فکر کردم.

گاهی دلت برای یه آدم تنگ نمیشه، دلت برای حسی تنگ میشه که کنارش داشتی. برای روزهایی که بدون فکر کردن میخندیدی، برای حرف‌هایی که راحت گفته میشدن و برای آرامشی که نمیدونستی یه روز تبدیل به خاطره میشه. شاید برای همین بعضی آدم‌ها رو نمیتونیم به‌راحتی فراموش کنیم. نه به خاطر اینکه هنوز همون آدم رو میخوایم، بلکه چون یه قسمت از خودمون رو کنار اون‌ها جا گذاشتیم. بعضی دلتنگی‌ها برای برگشتن نیستن؛ فقط گاهی دلت میخواد برگردی و یک‌بار دیگه، همون آدم سابق باشی.

تموم شدیم، ولی هنوز وقتی اتفاق خوبی می‌ افته، اول دلم می‌خواد به تو بگم. بعد یادم میاد دیگه جایی توی روزت ندارم؛ حرفم رو قورت میدم و می‌فهمم چقدر طول می‌کشه آدم از کسی که رفته دل بکنه.

هیچوقت نمی‌بخشمت، چون تو باعث شدی بارها از خودم بپرسم مگه چی کم داشتم.

:)

آخر سر یکی میاد تو زندگیت که هیچکدوم از معیاراتو نداره،اما تو رو بلده.

هرچیزی که مورد توجه قرار نگیرد می‌میرد. احساسات، روابط، حتی گل‌ها.