Faded Memories

امروز 4 September، روز جهانیِ آهنگ فرستادنه.

در آخر سهم کسی میشید که بلده چطوری باهاتون رفتار کنه.

99 درصد بگایی هایی که واسه خودم درست کردم زمانی اتفاق افتاد که حوصلم سر رفته بود.

تنها راه پیروز شدن در برابر یک فرد سمی، بازی کردن نیست؛ ترک کردن زمین بازیشه.

‏تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.

یه جوری از کسی پیام ندارم که بعضی وقتا فکر میکنم مشکل از اینترنته.

رفتار آدم هاست که نشون میده چقدر دوست دارن، نه حرفاشون.

نجات دهنده ی اصلی دهنمه، باید ببندمش.

رفتار آدم هاست که نشون میده چقدر دوست دارن، نه حرفاشون.

یه قسمتی از قلب من،همیشه منتظر برگشتن تو میمونه.

‏دلم برا هممون می‌سوزه,این چه سرنوشت کیری و شومی بود که گرفتارش شدیم.

My type:🥲

من اونجایی برنده شدم که دیگه به احساساتم توجه نکردم،درعوض حواسم به این بود که لیاقتم چیه.

آدم ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

در آخر پسری میبره که برای داشتنت هرکاری می‌کنه، از کوچیک‌ترین پیامت یه صحبت طولانی می‌سازه، حالت براش مهمه، مهربونه، بامزه‌س، در عین حال آقا و باوقاره و از گل نازک‌تر بهت نمی‌گه

یکی از چیز‌هایی که با بالاتر رفتن سن متوجه میشی اینه‌که هر چیزی در زندگی نیاز به واکنش و پاسخ دادن نداره، کسی که باید بفهمه می‌فهمه و کسی که نمی‌خواد بفهمه نمی‌فهمه

احترامی که برای خودم قائلم همیشه از احساساتم قویتره.