Faded Memories

دوست دارم، مثل کوروش که میگه : هميشگيم هميشه اين قلب پيشت گير ميمونه.

کسی چه میدونه من با تو از چه غم هایی گذشتم.

من اگه تو رو پیش هزار نفر ببینم برام مهم نیست، ولی تو من رو با یکی دیگه ببینی مثل آتیش میسوزی، چون خیلی خوب میدونی من اگه کسی رو دوست داشته باشم، چطوری دوستش دارم.

دیدین دسته جمعی کنار آتیش نشستن چقد حال ميده؟ حالا فكر كنين همه با هم بريم جهنم.

واقعا سوالی که از پسرا دارم اینه که چرا اینطوری هستید؟ چرا این کارارو میکنید؟ که چی بشه؟ تهش که چی؟ یعنی دوست ندارید کسی دوستتون داشته باشه و تو زندگیتون بمونه؟ چرا آدمو از دوست داشتنتون پشیمون میکنید؟

‏اگه فکر کردی پیگیرتم درست فکر کردی، پیگیر خبر مرگتم عزیزم.

یه ویدئو دیدم می‌گفت وقتی مادرت یه کلیپ بی‌مزه نشونت میده ذوق کن واسش! یاد نقاشیای بی‌مزه‌ای بیوفت که تو بچگی نشونش میدادی و ذوق می‌کرد...

بهت دروغ گفتم، در واقع حس کردم قلبمو از سینه‌م کشیدی بیرون اینقدر فشارش دادی تا اخرین قطره‌ی خونش هم بریزه.

اگر بهت نیاز داشته باشم و تو اون‌جا نباشی، من یاد می‌گیرم که دیگه بهت نیازی نداشته باشم.

نیازی به فوق العاده بودن نیست، فیک نباشید کافیه.

افسردگی همیشه با گریه و گوش دادن آهنگ غمگین خودشو نشون نمیده. یه وقتایی هم اون لباساییه که جمع نمیکنی، ظرفایی که نمیشوری، حرفایی که دیگه نمیزنی، درسی که نمیخونی، بیرونی که نمیری، ارتباطی که برقرار نمیکنی، مودیه سریع تغییر میکنه، اشتهایی که نداری، حوصله ای که نداری و تمام روزاییه که دلت نمیخواد از تختت بیرون بری.

حالم مثل آسمونیه که میخواد بباره ولی نمیتونه.