Faded Memories

:)

هیچ کس خبر نداره تو چقدر زخم خوردی هیچ کس خبر نداره تو چقدر صبر کردی هیچ کس خبر نداره تو چقدر بخشیدی هیچ کس خبر نداره تو چقدر شکستی رک بگم هیچ کس.

به زودی دوباره خوشگل و بامزه خواهم شد، فعلا دارم واسه زندگی میجنگم و بسیار غمگینم.

رهایت نمی‌کردم! مگر زمانی که مرا از قصد گم کردی.

کاش مریم میرزاخانی بودم، باهوش، موفق، معروف و مرده.

از امید متنفرم، از درست می‌شه متنفرم، از آینده متنفرم، حتی کلمات هم برام غرق نفرتن. هیچ چیز جالبی وجود نداره، همه‌چیز غرق نفرته.

من رو هرچی نجات داد، جز آدم‌ها.

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.

مودم این روزا

این خیلی ناراحت کنندست که به خودت بیای ببینی مراعات حالشو کردی، هر حرفی رو جلوش نزدی، هر نظری ندادی چون ممکن بوده ناراحت بشه ولی وقتی توی موقعیتش قرار بگیره به بی رحمانه ترین شکل ممکن حرف زده.

من فقط متوجه شدم

آدما با زبونشون که هیچی، با چشماشونم بهت دروغ میگن.

خودمونیم غمو نمیشه از تن بیرون کرد.

آدم ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛ نه ما نه زندگی نه ایران.

سلام بر کسانی که آنها را بر گزیدیم تا با کمکشان با دنیا بجنگیم، اما هم آنها با ما جنگیدند و هم دنیا.

دلم برای بخش‌هایی از زندگیم تنگ شده که دیگه نمیتونم دوباره زندگیشون کنم.