مُبـی؛

آسمونِ بی کسیم ته نداره

دل ِ هیشکی مثل من غم نداره

آدم‌ها که یه دفعه رها نمیکنن و برن، یدفعه قاطی نمیکنن، داد و بیداد نمیکنن و همه چیز رو خراب نمیکنن، این اتفاق طی یه دوره‌ خیلی طولانی اتفاق میوفته، اینطوریه که یه نفر بخاطر از دست ندادن کسی که دوستش داره همه چیز رو تو خودش میریزه ولی یدفعه یجایی دیگه نمیتونه تنهایی و با خودش همه اون‌ها رو حل کنه.

رنج،رحمِ منو کُشت.

سورنا

🫠..

پنجره ای که بهت آسیب میزنه رو ببند اصلا مهم نیست منظره آش چقدر قشنگه !

یادم میمونه وقت‌هایی که نیاز داشتم با یکی حرف بزنم، نشستم تو تنهایی فقط با خودم فکر کردم.

محرم من روزی بود که پدر مادر های بی گناه مجبور بودند ده ها کاور مشکی رو باز کنند که شاید بچشون داخل یکی از اون ها باشه...

آدما خیلی دیر می‌رسن، خیلی دیر محبت می‌کنن، خیلی دیر می‌فهمنت، خیلی دیر پشیمون می‌شن و دقیقا بین همین فاصله‌هاست که از چشمت میوفتن و دیگه هیچ وقت بهشون حسی پیدا نمی‌کنی.

این همه راه آمده‌ام و هنوز به خودم نرسیده‌ام.

جامعه پاداشش رو به برون‌گراها میده به کسایی که بلندتر حرف میزنن، سریع‌تر ارتباط میگیرن و همیشه وسط صحنه هستن.

"

«یحیی جان انسان بودن در خاورمیانه رنج بود، و زن بودن، فرای همه‌ٔ رنج‌ها و دردها.»

دنیا خوشحاله که جام‌جهانی شده ولی زن ایرانی برای زن افغان گریه می‌کنه و زن افغان برای زن ایرانی.

‏من دوست داشتنی رو میخوام که غم‌هام رو از یادم ببره، نه اینکه خودش بشه غم جدیدم.

معمولاً آدم در مواجهه با غمی سنگین یا بعد از یک توفان شدید روحی، مدام می‌خواهد بخوابد.

داستایفسکی

اون شب از ترس سقوط دست به ماشه شدید!

به حیوونا راحت تر عشق می ورزم تا به آدم.