مـیـانِ بـودن

مدتیست در ساده ترین لحظه ها کم می آورم میان تا کردن لباسها ، پشت بخار یک فنجان چای یا وقتی که خانه برای چند دقیقه ساکت میشود. یکباره چیزی از جایی نامعلوم درونم فرو میریزد و چشم هایم بی اجازه خیس میشوند. دیگر با اشکهایم دعوایی ندارم میگذارم بیایند بنشینند کنارم و هر چه سالها نگفته ام را به جای من بگویند. شاید این گریه ها نشانه ی شکستنم نباشند؛ شاید آدم وقتی بیش از حد خودش را سرپا نگه میدارد بالاخره یک روز حق دارد کمی فرو بریزد. من ضعیف نشده ام؛ فقط از این همه محکم بودن خسته ام.

و اینک ایستاده‌ام عقب‌تر، به مسیری که آمده‌ام نگاه می‌کنم و زیر لب می‌گویم: «تو شجاع و محکم هستی، عزیزِ من؛ همه‌ی آن روزهایی که زندگی دستش را روی گلویت گذاشته بود تا متوقف شوی، تو تسلیم نشدی و اکنون اینجایی.»