k
关闭频道
Who the fuck are you ?
显示更多未指定国家未指定类别
210
订阅者
-124 小时
+17 天
-2630 天
帖子存档
210
آن ها در هر صورت ماندند؛ با زخم ها. سالها زندگی، حتی اگر عشقی هم نبود، حتی اگر محبتی، اگر نوازشی نبود، حتی اگر برای هم ساخته نشده بودند. تا ابد و یک روز در کنار هم به سختی و خوشی زندگی کرده بودند.
09 6月, 04:38
210
کوثر بدون نوشتن هیچی نیست و قلم غم امشب جوهرش تموم شد، خاطره مرگ سارا، مروری بر یه دوستی قشنگ و زیبا. که به پایان رسید، تمرینی بی دلیل و یهویی که امیدوارم دوسش داشته باشید.🤩
08 6月, 16:59
210
ساعت 4:25 عصر. قرارمون همون کافه همیشگی، نیم نگاهی به خودم میندازم، موهای ژولیده ای که روش دست میکشم تا یکم مرتب به نظر برسم، با دست های لاغرم روی تیشرت طوسی رنگ چروکم میکشم تا صاف بشن. در رو باز میکنم و پیاده به راه میوفتم، آه مثل همیشه دوباره من زودتر رسیدم. میز های مورد علاقه مون رو از قبل رزرو کردن. درست وسط کافه دسته گل آفتابگردان نسبتا خشکیده ای توجهم رو جلب میکنه، همونجا میشینم و منتظرش میمونم. در باز میشه با همون موهای مرتب و صافش و قبل از اینکه به سمتم بیاد عطر شیرینش فضا رو محاصره کرده و باعث میشه همه نگاهش کنن، لباس سفید و دامن بلند، گل سر همیشگی. دستمو میارم بالا تا منو ببینه، با لبخند همیشگیش به سمتم میاد. بعد از اینکه سفارش داد بهش میگم: امروز خیلی خوشگل شدی، من سرکار بودم درست نشد به خودم برسم عذر میخوا- ؛ قلنج دست هاش رو مرتب میشکنه، مدام پاهاشو بی اختیار تکون میده و میگم خوبی؟ موبایلم زنگ خورد؛ - رزا کجایی؟ اصن معلوم هست کدوم گوری هستی؟ زود بیا خونه!! + چی شده مامان؟ - سارا براش اتفاق خوبی نیوفتاده، زود بیا خونه! + سارا که پیش من- گوشی قطع شده. فنجون قهوه جلوی میز سرده و ساعت پنج عصره، به طرف خونه میدوئم تا بفهمم علت اینکه سارا تا چند لحظه پیش کنار من بود و الان مامان داره چی میگه راجبش چیه؟ بی اختیار به سمت خونه سارا میرم، هیچکس در رو باز نمیکنه، پس از پنجره اتاق سارا مثل همیشه میپرم داخل، اتاقش مرتب و بوی تازگی عطر شیرینش پیچیده، هیچکسی خونه نیست. ، یک چیزی اینجا درست نیست، پشت سر هم باهاش تماس میگیرم و بازهم کسی جواب نمیده، لعنتی چرا کسی جواب مو نمیده؟ یک کاغذی روی تختشه، بازش میکنم و با همون دستخط قشنگش واسم چیزی نوشته آره اسم منه! پس چرا؟؟ چرا وقتی داخل اتاقش اومدم ندیدم؟ این چیه؟؟
ـ رزای عزیزم، هیچوقت نمیفهمی چقدر دوستت دارم و واسم مهمی، مطمئنم زمانی این نامه رو میخونی که وقتش رسیده باشه، نمیدونم الان چطوری میتونم این نامه رو برات بنویسم حتی نمیدونم به دستت میرسه یا نه!! ( دست و پام یخ زده و آروم روی تخت میشینم) رزا ازت میخوام حین خوندش نفس عمیق بکشی و نگران نباشی، 14 جولای یکشنبه بعد از اینکه از هم خداحافظی کردیم و رفتی من پشت استخر سد شیرجه زدم، فکر نمیکنم خیلی داشت بهم خوش میگذشت نمیدونی حسش فوق العاده بود تنهایی داشتم ازش لذت میبردم نمیدونی چقدر دلم میخواست اون لحظه پیشم باشی و آب بازی کنیم، اما متوجه نشد، انگار چیزی من رو به داخل کشید، احساس میکردم دارم غرق میشم، فکر میکردم از پسش برمیام میدونی؟ راستش فکر نمیکردم حتی مرگ من به این شکل باشه، ( بلند میشم، دونه های اشکم کل کاغذ رو پر کرده و نوشته ها به سختی خونده میشه) رزا باور کن من فکر نمیکردم که بمیرم. من امیدوارم که این نامه به دستت برسه، خواهش میکنم خوب زندگی کن لطفا واسم بازم گل آفتابگردان بخر باشه؟ همون جایی که دفنم میکنن باشه؟ من منتظرتم همیشه، داخل کافه همیشگی مون، قهوه های دم عصری که از سرکار میایی و با هم میخوردیم.
نامه رو میبندم، بیهوش میشم. امروز 25 جولای و من هنوز با مرگت کنار نیومدم سارا. عطرت. خنده های قشنگت. گل آفتابگردان. فنجون قهوه همه منتظرن تا فقط یه بار دیگه ببینمت. بگو ببینم اون پایین سردت نمیشه؟..
08 6月, 16:55
210
پینترست اینجوریه که واقعا نمیدونی دنبال چی میکردی بعدش میگی وای دانلود وای اینم قشنگه اینم دانلود🤩
05 6月, 17:37
210
کاشکی یکسری کارهایی رو که میدونم واسم خوب نیست حداقل بخاطر سلامت روانمم که شده انجام ندم. من که میدونم کار بدیه، کاشکی دیگه هیچوقت انجامش ندم.
03 6月, 17:36
210
ساعت 4:32 دقیقه، یکشنبه.
سر از ناکجا آباد در آوردیم و اگر شانس بیاریم بارون تا نیم ساعت دیگه بند می یاد، میتونیم راه مون رو ادامه بدیم. از ماشین پیاده میشم تا زیر آلاچیق بشینم. قطره های بارون روی شیشه ماشین شلیک میشن و نمیخوام کسی باشم که تیر میخوره، پالتوی مشکی بلندم رو میپوشم و کلاهش رو مثل سپر روی سرم میگیرم. میدونم که ممکنه دستام خونی بشه پس دستکش میپوشم. از تیرهای بارونی که رد شدم بلاخره به سرپناه رسیدم.؛ آلاچیق. سقف شکسته و پایه های آهنی زنگ زده نشون میده که چقدر پیر شده. سرفه میکنم چون جنگ با بارون باعث شد سردم بشه. ابر ها اشک هاشون رو شلیک میکنن تا صدای گریه آلاچیق هم در بیاد اما خب اون قوی تر از این حرفاست، نفس عمیق میکشم. تا سیگار رو روشن کنم آهن زنگ زده پایه آلاچیق بهم میگه: اینجا نه، اینجا جاش نیست. فندک رو خاموش میکنم. بوی خاک نم خورده توی هوا پیچیده و سیگار هنوز منتظره تا روشنش کنم، بهش میگم چرا؟ اینجا سیگار کشیدن ممنوعه؟ صدای قیژ و قیژ سقف نمیذاره بفهمم درست چی میگه پس بهش نزدیک میشم. بله، اینجا سیگار کشیدن ممنوعه. متوجه حرفش نمیشم چرا باید سیگار کشیدن اینجا ممنوع باشه. ازم می پرسه چند سالته؟ بهش میگم نمیدونم یادم نمیاد چند سالم بود، تو چی؟ سعی میکنه خودش رو جمع و جور کنه زنگ زدگی هاش رو بپوشونه و خودی از خود نشون بده: من؟ من سنم خیلی بالا تر از چیزیه که فکرشو کنی، به نشانه تایید سرمو تکون میدم. دستمو زیر چونه ام میذارم و منتظر میشم تا حرفش رو کامل کنه. محکم و قوی در حالی که هنوز شلیک بارون ادامه داره صحبت رو ادامه میده: من وقتی مثل تو بودم، یه ستون خیلی قوی بودم. چند بار آدما با ماشین های عجیب و غریبی اینجا اومدن و من رو رنگ زدن، فکر میکردم جوون تر از قبل شدم اما بعد ها تبدیل شدم به پایه آلاچیق، روز های اول وزن سنگینش بشدت اذیتم میکرد، یادمه حتی دست هام پر از زخم میشد و همچنان ادامه میدادم تا برای این آدم ها ثابت بشه که قوی ام. و میتونم خیلی چیز های بهتری نسبت به پایه آلاچیق باشم، بارون شدید تر میشه رعد و برق چشمام رو روشن میکنه، و اون هنوز به صحبت در مورد وقتی که یه تکه آهن قوی بود ادامه میده، به خودم میام، ساعت 5:00 و هنوز بارون بند نیومده، به شونه ام دست میزنه و میگه خوبی؟ سردت نیست؟ پالتوی مشکی ام دور بیشتر دور خودم میپیچم و میگم نه خوبم. تو خوبی؟ میگه آره خوبم
03 6月, 08:02
