یاس بنفش

از ما حرکت، از خدا جنگ و زلزله و سیل و امتحان نهایی و کنکور و استاد عقده‌ای و جامعه‌ی زن‌ستیز و حکومت دیکتاتوری و جبر جغرافیایی.

مداوم منتظرم فلان چیز تموم بشه یا درست بشه تا آروم بگیرم، تا اون تموم میشه، یه چیز دیگه شروع میشه که باید منتظر تموم شدن اون باشم. احساس میکنم این چرخه تا ابد ادامه داره و هیچوقت قرار نیست یه جا بالاخره آروم بگیرم.

همه‌اش با خودم تکرار میکنم، همینه که هست. ولی باز به خودم میام، می‌بینم هنوز نپذیرفتم همینه که هست و دارم با چیزایی که کیلومتر‌ها با پیروز شدن در برابرشون فاصله دارم، می‌جنگم.

مجبوری برای همون مقدار کمی هم که تحت کنترل خودته برنامه بریزی، تلاش کنی، تا شاید بتونی خودتو از این وضعیت دربیاری. ولی همچنان اینکه خودم به مقدار خیلی کمی رو زندگی تاثیر دارم و بیشترش دست عواملی هست که حتی نمیتونم به تغییر دادنشون یا فرار کردن ازشون فکر کنم، خیلی آزار دهنده‌است.

مشکلم اینجاست که ۹۹ درصد زندگیم تحت کنترلم نیست، متنفرم از اینکه اینقدر هیچی تحت کنترلم نباشه.

حس و حال هممون یه جوریه. نمی‌دونم چجوری ولی یه جور بدی.

همیشه جنگم با چیزهاییه که نمی‌تونم درست‌شون کنم و مشکل دقیقا همین‌جاست که زندگیم پر از چیزهاییه که نمی‌تونم درست‌شون کنم.

آیا ممکنه این خستگی یه روزی در بره؟

وقتی یه قدم فقط یه قدم به سمت تغییر برمیدارم دچار اضطراب و نگرانی میشم اینجاست که میفهمم "عادت" چیزه خطرناکیه.

میدونم که باید سعی کنی همیشه خودت رو دوست داشته باشی، ولی یه روزهایی هست، بدون تلاش این اتفاق میفته و انگار یکم از خستگیت رو با خودش می‌بره. ‌

یک روزهایی هست، به خودت و چهره‌ات و وجودت حس خوبی داری، اون روزها واقعا بدون افتادن اتفاق خاصی جزو قشنگ‌ترین روزها هستن.

حقیقتا در مورد بعضی از کارهایی که می‌خوام انجام بدم، هیچ ایده‌ای ندارم؛ حتی در حد توانایی خودمم نمی‌بینمش؛ فقط پیش می‌رم ببینم چی پیش میاد.

اما لحظه‌های معمولی، همان چیزهایی هستند که بعدها دلتنگشان می‌شویم.

تا حالا فکر کردین عکس‌هایی که می‌گیرید، نوع نور یا کادری که می‌بندین می‌تونه شبیه سبکِ کدوم عکاس معروف دنیا باشه؟ عکاسی که شاید اصلاً اسمش هم به گوشتون نخورده باشه اما ناخودآگاه نگاهتون به هم نزدیکه... 📸این پیام رو چنلتون بفرستید و من بر اساس عکس‌ها و سبکی که دارین بهتون می‌گم عکساتون یادآورِ کارهای کدوم عکاسه.

لیمیت: ۲۰ چنل اول که شرکت می‌کنن.

دقت کردین هر روزی حس یک رنگ رو داره؟ درسته زندگیمون خیلی خاکستری شده اخیرا ولی انگار روزها رنگ خودشونو حفظ کردن تا ما به زندگی برگردیم و بتونیم باز از این حالت خاکستری در بیایم. نمیدونم چطوری توضیحش بدم ولی با فکر کردن به هر کدوم یک رنگ‌ هم پدیدار می‌شه، مثلا سه‌شنبه‌‌ خیلی بنفشه.

خیلی بده که بلد نباشی استراحت کنی.

قدیما هروقت توی داستان‌ها می‌خوندم کسی رفته یه‌مدت توی غار زندگی کنه برام عجیب بود. حالا دیگه عجیب نیست، قابلِ فهمه. یه جایی از وجودم مدت‌هاست دلش می‌خواد یه‌مدت بره غارنشینی.

یک‌سری وقت‌ها که آسمون خیلی خوشگله و نمیتونم ازش عکس بگیرم و اون زیبایی رو ثبت کنم، خیلی ناراحت میشم. ولی قشنگی تمام لحظات امروز و آسمونی که دیدیم، تا ابد توی ذهنم ثبت شد.