یاس بنفش

ازت متنفرم استرس. نمیدونم چجوری باید بگم که چقدر ازت متنفرم. چرا ول نمیکنی این آدمیزاد ِ از همه جا بریده رو.

الان رامین رضاییان میاد دوباره گریه میکنه و میگه، آخه یکی، دوتا، سه تا... چجوری هر سه تا اتفاقی که میتونست ما رو حذف کنه افتاد، چجوری ما اینقدر بد شانسیم.

تولدت مبارک ساقی عزیزم.✨ نمیدونی چقدر خوشحالم که باهات آشنا شدم. آدم‌های مهربونی مثل تو همیشه یادم میارن که زندگی میتونه چقدر قشنگ و نورانی باشه؛ خوشحالم که توو این دنیا وجود داری و باعث میشی که زیباتر بشه.

کاش یک دکتر وجود داشت که میشد هرموقع نیاز داری بهش زنگ بزنی و اون بگه چیکار کنی. کاش وجود داشت تا همین الان بهش زنگ بزنم.

خیلی خوبه که هر لحظه‌ای رو بنویسیم تا اون نوشته به همراه حس اون لحظه یک جایی به یادگار بمونه. مرور کردن این نوشته‌ها هم خیلی جالب و نازه.

خیلی خوبه که آدم همیشه بنویسه. نوشته‌ها باعث می‌شن بفهمیم قبلاً چه جور آدمی بودیم و چقدر تغییر کردیم.

گاهی اوقات هم به جای حرص خوردن، خودخوری و گریه باید حرف‌ بزنی تا با حجم زیادی از عصبانیت، خشم، بغض و احساسات سنگین روبه‌رو نشی.

بچه که بودم موقع بازی کردن با گیم یا کامپیوتر اگه یه تیکه رو اشتباه می‌رفتم یا خراب می‌شد، خودم رو از قصد گیم اور می‌کردم که بره از اول؛ الان هم نیاز دارم گیم اور کنم خودم رو، و از اول به‌دنیا بیام!

دوست‌ها واقعا نجات دهنده‌ان. خیلی قشنگه وجودشون توی زندگی. قربون تک‌تک‌شون برم که اگه نبودن نمیدونستم یک‌وقت‌هایی باید با این زندگی، ناراحتی، غم و خستگی چیکار کنم. از طرفی موقع ذوق، خوشحالی و کلا حالا که دارم مينويسم و بهشون فکر میکنم در هر لحظه‌ای وجودشون نور می‌بخشه به زندگی.

از همین‌جا باید بگم مرسی که به یادم بودین.

به‌ گمونم "به یاد هم بودن"، کم‌هزینه‌ترین و در عین حال باارزش‌ترین کار دنیاست. یه پیام تبریک یا احوال‌پرسی غیرمنتظره، خیلی بیش‌تر از اونی که فکر می‌کنیم به آدم‌ها یادآوری می‌کنه که هنوز توی ذهن کسی نفس می‌کشن. شاید همین حس ناب دیده شدن، بتونه حال یه روز سخت یک نفر رو کاملاً عوض کنه؛ آخرش هم همین جزئیات کوچیکن که روابط انسانی رو قشنگ نگه‌ می‌دارن.

امیدوارم وقتی به خواسته‌ی قلبت رسیدی، فرصت زندگی در کنارش رو هم به وفور داشته باشی.

روزی ۶ بار میگم دیگه نمیتونم ادامه بدم ولی باز اون روز رو هم تموم می‌کنم، فردا میشه و باز این چرخه ادامه داره.

من نمیفهمم چرا باید چیزی به اسم درد رو تحمل کنیم؟ یعنی مغز نمیتونه به بقیه‌ی اعضای بدن بگه این سیستم عامل درد و اینا رو خاموش کنید ما با این بدبختی که دارید باعث میشید درد بکشه توی یک تیمیم؟

احساس میکنم تک‌تک سلول‌های بدنم درد میکنه.

فرهنگ کشور ما پر از جشن و شادی و مراسم‌های قشنگه، خیلی ناراحتم که الان نود درصد اون‌ها رو انجام نمی‌دیم و جشن نمی‌گیریم. دلم می‌خواست همه‌شون رو برگردونیم. ولی خب متاسفانه برای برگردوندن‌شون اول باید چیزهای بزرگتری حذف و پاکسازی بشن.

این‌که احساسات یک نفر یا چیزی که اذیتش میکنه رو نتونی درک کنی عجیب نیست ولی این‌که حتی سعی نکنی کاری که اون آدم رو اذیت میکنه انجام ندی چون صرفا درک نمیکنی که چقدر برای اون فرد این رفتار آزار دهنده‌اس، خیلی عجیبه.

عاشق قسمت‌هایی از سریال‌ها هستم که درباره‌ی جشن کریسمسه. همیشه شادی توی اون قسمت‌ها موج می‌زنه و نازن‌.