آشفته

الان میزنم پاک میکنم همشو

از هرچی خاطره اس متنفرم.

نمیگم "شاید در زندگی بعدی" چون من توی همین زندگی میخواستم

دستامو تکون می‌دم، فریاد می‌زنم، ولی هیچکس برنمی‌گرده؛ نه بخاطر اینکه منو نمی‌بینن، بخاطر اینکه منو یه خاطره می‌دونن که تموم شده..

کاش می‌تونستم به کسی بگم، ولی کسی نیست که بشنوه نه بخاطر اینکه گوش نداره، بخاطر اینکه من دیگه صدا ندارم.

از خودم گریختم، اما راهی که می‌روم به هیچ جا نمی‌رسد جز به ته یک خلأ که اسمش را من گذاشته‌ام.

دارم از خودم دور میشم ولی مقصدو نمیدونم.

چه دنیای شیبالی.

از این دنیا متنفرم

My angel.