𝐓𝐲𝐩𝐢𝐧𝐠...

شاید یه روزی دوباره همدیگرو دیدیم و به هم توضیح دادیم که واقعا چه اتفاقی افتاد.

دیگه کمکی نکردم، دعوتی نکردم، زنگی نزدم، فهمیدم رفیق واقعی من بودم، نه اون‌ها.

من جنگیدم که حسرتش به دلم نمونه، وگرنه می‌دونستم روی تو نمی‌شه حساب کرد.

سیگارشو خاموش کرد و گفت:‏ حق با تو بود؛ ‏رفتنای واقعی خداحافظی ندارن.

من می‌دونم وقتی برم، دیگه محاله برگردم؛ برای همینه که تا آخرین لحظه همه‌ی تلاشمو می‌کنم.

و در آخر خودم را انتخاب کردم و داستان برای همیشه به پایان رسید.