Rêverie
前往频道在 Telegram
3 027
订阅者
-2224 小时
+927 天
+68030 天
吸引订阅者
十一月 '2611月 '26
十一月 '26
+166
在5个频道中
十月 '26
+906
在12个频道中
Get PRO
九月 '26
+996
在10个频道中
Get PRO
八月 '26
+1 742
在14个频道中
| 日期 | 订阅者增长 | 提及 | 频道 | |
| 08 十一月 | +2 | |||
| 07 十一月 | 0 | |||
| 06 十一月 | +49 | |||
| 05 十一月 | +41 | |||
| 04 十一月 | +1 | |||
| 03 十一月 | +1 | |||
| 02 十一月 | 0 | |||
| 01 十一月 | +72 |
频道帖子
| 2 | 没有文字... | 70 |
| 3 | "I am not tragic these days, I don't weep, but I feel alone, bewildered, far from you, far from everything - nothing has any meaning."
Simone de Beauvoir - Letters to Sartre [camus cat°cigarette pinterest] | 1 |
| 4 | "There is something rather nostalgic about the arrival of the cold.
The shorter days, the fading light, the grey skies and the warmth of familiar places.
Perhaps I love this time of year because it reminds me that there is a certain beauty in solitude, in slowing down, finding Comfort in your own company and learning to love the quiet moments"
«یک حس نوستالژیک خاصی در فرا رسیدن سرما وجود دارد.
روزهای کوتاهتر، نور کمرنگ، آسمان خاکستری و گرمای جاهای آشنا.
شاید من این موقع سال رو دوست دارم چون بهم یادآوری میکنه که زیبایی خاصی در تنهایی، در آرام کردن سرعت زندگی، پیدا کردن آرامش در تنهایی خودت و یاد گرفتن دوست داشتن لحظات ساکت وجود داره.🍂🌫» | 63 |
| 5 | Always the keeper | 256 |
| 6 | 没有文字... | 243 |
| 7 | 没有文字... | 169 |
| 8 | یکی از ترسهام ترس از ناتوان بودن در برابر رنج دیگران است. از اینکه آدمهایی را در اطرافم ببینم که درد میکشند، کمک میخواهند، زیر بار اتفاقاتی که شاید حتی انتخاب خودشان نبوده خم شدهاند و من هیچ کاری از دستم برنمیآید.
تلخترین شکل درماندگی همین است؛ اینکه رنج کسی را ببینی، بفهمی چه چیزی آزارش میدهد، حتی بتوانی خودت را برای لحظهای جای او بگذاری، اما نتوانی چیزی را تغییر بدهی. نتوانی باری را از روی دوشش برداری، نتوانی شرایطش را عوض کنی یا حتی به او اطمینان بدهی که قرار است همهچیز بهتر شود؛ چون خودت هم هیچ تضمینی برای بهتر شدن چیزی نداری.
به آدمهایی فکر میکنم که هر روز از کنارشان میگذرم. به کسانی که شاید در سکوت با مشکلات بزرگی دستوپنجه نرم میکنند، به آدمهایی که صدایشان به جایی نمیرسد، به کسانی که آنقدر نادیده گرفته شدهاند که دیگر حتی انتظار کمک هم ندارند. به آدمهایی که زندگی با آنها مهربان نبوده و هیچکس هم نتوانسته یا نخواسته دستشان را بگیرد.
و بعد از خودم میپرسم چند نفر از این آدمها هستند که میتوانستم زندگیشان را حتی به اندازه کوچکی تغییر بدهم اما کاری نکردم؟
شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که دنیا پر از رنجهایی است که من از وجودشان آگاهم، اما توانایی رسیدگی به انهارا را ندارم. نمیتوانم برای تمام آدمهایی که ناعادلانه آسیب دیدهاند کاری انجام بدهم. نمیتوانم جلوی تمام بیعدالتیها بایستم یا برای هر انسانی که به کمک احتیاج دارد پناهی باشم.
گاهی حتی نزدیکترین آدمهای زندگیام هم دردهایی دارند که نمیتوانم برایشان کاری بکنم و این ناتوانی، بیشتر از چیزی که بتوانم توضیح بدهم، آزارم میدهد.
من از این میترسم که روزی به اندازه کافی تلاش نکرده باشم. از اینکه آنقدر درگیر محدودیتهای خودم شوم که رنج دیگران برایم به یک تصویر تکراری و عادی تبدیل شود.
از اینکه به دیدن درد عادت کنم، از کنار بیعدالتی بگذرم و مثل خیلیهای دیگر یاد بگیرم که سرم را پایین بیندازم و به زندگی خودم ادامه بدهم.
نمیخواهم بیتفاوت شوم نمیخواهم روزی برسد که دیدن ناراحتی یک انسان دیگر، فقط چند ثانیه از روزم را اشغال کند و بعد فراموشش کنم.
دلم نمیخواهد بخشی از همان بیتفاوتیای باشم که دنیا را به چنین جای تلخی تبدیل کرده است.
با این حال، هنوز نمیدانم چطور باید با این حجم از درماندگی کنار بیایم.
چطور باسد بپذیرم گاهی تمام چیزی که از دستم برمیآید، شنیدن حرفهای یک نفر، جدی گرفتن دردش یا تنها نگذاشتنش در لحظهای دشوار است.
و شاید این هم یکی از غمانگیزترین حقیقتهای انسان بودن باشد؛ اینکه میتوانی برای رنج آدمها اهمیت زیادی قائل باشی و بااینحال نتوانی به هیچکدامشان کمک کنی.
فقط امیدوارم هیچوقت آنقدر به ناتوانیهایم عادت نکنم که میل به کمک کردن را از دست بدهم.
امیدوارم حتی اگر نمیتوانم کاری برای همه انجام بدهم، هنوز بتوانم برای یک نفر، در یک زمان، در یک موقعیت کوچک، تفاوتی ایجاد کنم.
چون شاید ما مسئول تمام رنجهای این جهان نباشیم، اما مسئولیم تا جایی که میتوانیم، به رنج یکدیگر بیاعتنا نباشیم. | 229 |
| 9 | یکی از ترسهام ترس از ناتوان بودن در برابر رنج دیگران است. از اینکه آدمهایی را در اطرافم ببینم که درد میکشند، کمک میخواهند، زیر بار اتفاقاتی که شاید حتی انتخاب خودشان نبوده خم شدهاند و من هیچ کاری از دستم برنمیآید.
تلخترین شکل درماندگی همین است؛ اینکه رنج کسی را ببینی، بفهمی چه چیزی آزارش میدهد، حتی بتوانی خودت را برای لحظهای جای او بگذاری، اما نتوانی چیزی را تغییر بدهی. نتوانی باری را از روی دوشش برداری، نتوانی شرایطش را عوض کنی یا حتی به او اطمینان بدهی که قرار است همهچیز بهتر شود؛ چون خودت هم هیچ تضمینی برای بهتر شدن چیزی نداری.
به آدمهایی فکر میکنم که هر روز از کنارشان میگذرم. به کسانی که شاید در سکوت با مشکلات بزرگی دستوپنجه نرم میکنند، به آدمهایی که صدایشان به جایی نمیرسد، به کسانی که آنقدر نادیده گرفته شدهاند که دیگر حتی انتظار کمک هم ندارند. به آدمهایی که زندگی با آنها مهربان نبوده و هیچکس هم نتوانسته یا نخواسته دستشان را بگیرد.
و بعد از خودم میپرسم چند نفر از این آدمها هستند که میتوانستم زندگیشان را حتی به اندازه کوچکی تغییر بدهم اما کاری نکردم؟
شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که دنیا پر از رنجهایی است که من از وجودشان آگاهم، اما توانایی رسیدگی به انهارا را ندارم. نمیتوانم برای تمام آدمهایی که ناعادلانه آسیب دیدهاند کاری انجام بدهم. نمیتوانم جلوی تمام بیعدالتیها بایستم یا برای هر انسانی که به کمک احتیاج دارد پناهی باشم.
گاهی حتی نزدیکترین آدمهای زندگیام هم دردهایی دارند که نمیتوانم برایشان کاری بکنم و این ناتوانی، بیشتر از چیزی که بتوانم توضیح بدهم، آزارم میدهد.
من از این میترسم که روزی به اندازه کافی تلاش نکرده باشم. از اینکه آنقدر درگیر محدودیتهای خودم شوم که رنج دیگران برایم به یک تصویر تکراری و عادی تبدیل شود.
از اینکه به دیدن درد عادت کنم، از کنار بیعدالتی بگذرم و مثل خیلیهای دیگر یاد بگیرم که سرم را پایین بیندازم و به زندگی خودم ادامه بدهم.
نمیخواهم بیتفاوت شوم نمیخواهم روزی برسد که دیدن ناراحتی یک انسان دیگر، فقط چند ثانیه از روزم را اشغال کند و بعد فراموشش کنم.
دلم نمیخواهد بخشی از همان بیتفاوتیای باشم که دنیا را به چنین جای تلخی تبدیل کرده است.
با این حال، هنوز نمیدانم چطور باید با این حجم از درماندگی کنار بیایم.
اینکه گاهی تمام چیزی که از دستم برمیآید، شنیدن حرفهای یک نفر، جدی گرفتن دردش یا تنها نگذاشتنش در لحظهای دشوار است.
و شاید این هم یکی از غمانگیزترین حقیقتهای انسان بودن باشد؛ اینکه میتوانی برای رنج آدمها اهمیت زیادی قائل باشی و بااینحال نتوانی به هیچکدامشان کمک کنی.
فقط امیدوارم هیچوقت آنقدر به ناتوانیهایم عادت نکنم که میل به کمک کردن را از دست بدهم.
امیدوارم حتی اگر نمیتوانم کاری برای همه انجام بدهم، هنوز بتوانم برای یک نفر، در یک زمان، در یک موقعیت کوچک، تفاوتی ایجاد کنم.
چون شاید ما مسئول تمام رنجهای این جهان نباشیم، اما مسئولیم تا جایی که میتوانیم، به رنج یکدیگر بیاعتنا نباشیم. | 1 |
| 10 | نازنین دلاور
ریحانه بلوکی
آوا
زهرا آقازاده
سریرا
آرزو
مهرسا
نازنین براتی
ستوده
ستاره
ساحل
حمیرا
مبینا نوروزی
نازنین ضحاکی
نیلوفر
این افراد واقعا عملکرد خوبی داشتن و بیشترین مشارکت رو داشتند. | 1 |
| 11 | 没有文字... | 46 |
| 12 | این فــولــدر نیست که، تیزر زندگی ایدهآله.
یکی بیاد این حجم از وایـب خـوب رو مدیریت کنه لطفا ! help 😭
﹙𝗆𝗒 𝖿𝖺𝗏𝖾 𝗍𝗀 𝖿𖹭𝗅𝖽𝖾𝗋﹚ | 82 |
| 13 | POV: میدونی فولدرهای تلگرام دیگه برامون خستهکننده شدن، ولی فولدر موردعلاقهمون با آدمای موردعلاقهمون یه چیز دیگهست 𖹭
محتوایی که من جا دادم داخل این فولدر:
✮ پی دی اف کتابهایی که همیشه دنبالشونم.
✮ یه لیست از سریال، انیمه، فیلم و...
ولاگها و برنامهریزیهای درسی.
✮ رسپی دسرها و غذاهای ترند.
✮ روتین ورزش.
✮ نقاشی، ژورنالنویسی، موزیک، عکاسی از روزمره. | 164 |
| 14 | 04 Pink Floyd - Time.mp3 | 270 |
| 15 | همه چی داره میــس میـره ولی فقط فـولـــدر مـورد عـلاقـهـم میــس نمـیره ✨🙏🏻 | 200 |
| 16 | 没有文字... | 413 |
| 17 | ✮ خونه اینترنتیِ من؛ پر از آدمای امن و قشنگ و محتوایی که شبیه به یه آغوش گرم هستن ᰵ
ادبیات و کتابهای پاییزی
ولاگ درسی
فیلم و سریالهای جذاب پاییزی
عکاسی و روتین باشگاه
موزیکهای پاییزی
رسپی کیک و غذاهای خوشمزه
نقاشی و ژورنالنویسی
راستش این فقط یه فـولـدر دلیه که میتونه حال شما رو هم خوب کنه تو این روزای تاریک. | 241 |
| 18 | ︐زیر آسمون ابریِ پاییز، جایی که خونآشامها و گرگینهها همسایههامن و زندگی ماورایی بخشی از روزمرگیه. 𖤓
~ چنل دوستام دقیقا همچین وایبی میدن !
جای شما بین این موجودات ماورایی خالیه | 142 |
| 19 | 没有文字... | 475 |
| 20 | - بحث چنـلهـام خیلی عجیبـهها فکر کنید وقتی بعضی از چـنلها رو چـك میکنیم، با یه جـهان دیگه روبهرو میشـیم و این خـیلی قشـنگه. 𖹭
﹙فولـدر موردعلاقهـم، با آدمـای دوستداشتنی﹚ | 201 |
