‌ 𝐷𝑒𝑎𝑟 𝑌𝑒𝑜𝑠𝑎𝑛𝑔┊دیلی یوسانگ

همه‌ی ما داریم تلاش می‌کنیم ولی احساساتمون رو از دست دادیم داریم به این احساسِ باختن عادت می‌کنیم توی این آزادیِ غل و زنجیر شده یک فانتزی کوچک درون منه اگه فقط یه آرزوم می‌تونست برآورده بشه می‌تونم فقط یه نور بخوام؟ برای تبدیل این یاس سرد به شوقی سوزان من می‌خوام بدونم که آیا این راه درسته ولی من می‌تونم زمزمه‌ها رو بشنوم که شروع انعکاس صدایی عمیقه صدایی کـه دنـیـا رو زیـر و رو مـی‌کـنـه نمی‌تونم هیچ‌چیزی رو حس کنم که مثل زنده بودن باشه حتی همین الآن در این لحظه این دنیایی که تا انتها یخ زده رو رنگ کنید حقیقت لای ترس‌ها پنهان شده فراتر از اون شکوفا بشو فراتر از چیزی که نمایانه به‌خاطر چی چیزی نگفتیم؟ به‌خاطر کی توی تاریکی بودیم؟

دارم در اعماق ناپدید می‌شم؛ می‌تونی منو به خاطر بسپری؟ حتی اگر فقط همین فریاد آخرم باشه نفسم داره بند میاد، با این همه فداکاریِ بی‌شمار بی‌اختیار دارم بیشتر و بیشتر فرو می‌رم هنوز هم دارم سقوط می‌کنم برای چی باید این‌همه درد بکشم؟ از بین این همه آدم، چرا من؟ تقصیر رو باید گردن چه کسی بندازم؟ اصلاً چرا با من این‌طوری می‌کنید؟ نفسم می‌گیره؛ اینجا هر روز همینه حتی نمی‌تونم از اینجا فرار کنم لطفاً دستم رو بگیر، منو نگه دار اشاره‌های ناامیدی منو وسوسه می‌کنن انگار که می‌گن می‌تونم از اینجا فرار کنم من می‌خوام زنده بمونم در دلِ قلبی که کاملاً خشک و بی‌روح شده، نوری هست که در آینه‌ی شکسته انعکاس پیدا کرده تمام توانم تلاش می‌کنم، هر طور شده خودم رو بالا بکشم