دومآن.

شب دوباره همانیم؛ آزرده،غمگین،تنها و ترسیده از دنیا.

این هم از خصوصیات توصیف ناپذیر انسان است: حتی ترک کردن یک خانه‌ی بد، دلتنگی می‌آورد.

فقط يک چيز از خداحافظی بدتر است؛ فرصت خداحافظی پيدا نکردن. اين زخم هميشه تازه مي‌ماند و هرچه نگفته‌ای و هرچه نکرده‌ای تا ابد عذابت می‌دهد. در هر چهره‌ی بيگانه او را می‌بينی،در هر لحظه‌ی بعد از او به خودت می‌گويی اگر آن آخرين بار اين يا آن کار را کرده بودم، اگر اين يا آن کلمه را گفته بودم. در نهايت می‌فهمی فقط يک کلمه بود که می‌خواستی بگويی: دوستت دارم. اين آن نگفته‌ی از دست رفته است. و آن بوسه ها، آن بوسه ها که بر دست و صورتش ننشاندی و ديگر فرصتی برای هيچکدام اين ها نخواهد بود. دنيا يک لحظه بود و تو آن لحظه را باخته‌ای. آنکه اين فرصت را از دست داده، بازنده‌ی ابدی خواهد بود. _پنجره‌های عوضی / گیتا گرکانی

سرنوشت آدمی را جغرافیا میسازد؛ یکی در جایی متولد میشود که رویا، حق طبیعی اوست و دیگری جایی که حتی امید داشتن هم شجاعت میخواهد

Gidersem iyileşerim duşuncesi..

من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگی ام در سکوت حرف زده‌ام و در سکوت تراژدی‌های زیادی را با خودم زندگی کرده ام. _نازنین / داستایوفسکی

تمام ترس و وحشتم هم دقیقا همین است. اینک همه چیز را میفهمم. _نازنین / داستایوفسکی

بالاتر از سیاهی دقیقا رنگ این روز های ماست..

حالت چطوره؟ بی‌مصرف‌ترین عبارت دو‌کلمه‌ای در دنیای ارتباطات‌. هیچ‌کدام از کسانی که این سوال را می‌پرسند،نمی‌خواهند جوابش را بدانند و هیچ‌کدام از کسانی که جوابش را می‌دهند،حقیقت را نمی‌گویند. _هیچ وقت دروغ نگو / فریدا مک‌فادن

میگف ساکت نمون،حرف بزن...

وقتی دست بچه گوشی نمیدی:

هرگز برای گذشته دلتنگ نخواهم شد؛ بد بود و مدام بدتر شد.