-مَخیله‌های‌ذهن؛

یادمه یه بار رفته بودم خونه شون و رفتیم بیرون که واسه یکی از دوستامون کادو بگیریم و از کنار گلخونه ای رد شدیم که گل های خیلی قشنگی داشت حنا رفت تو مغازه سبزی فروشی که چیزی بگیره و منم از گل های کنار مغازه عکس گرفتم و قول دادم موقع قبولی مون واسه جفت مون از اون گل ها بگیرم و ببرم اخه من گل داوودی خیلی دوست دارم گل های صورتی هم اون موقع به چشمم خیلی قشنگ اومدن:) اخرش گل داوودی رو گرفتم ولی نه برا خودش برا مراسم مامانش و این داره قلبمو تیکه تیکه میکنه داره یه قسمت از وجودمو به شدت میسوزونه کاش فرصت هامونو قدر بدونیم گل ها رو زودتر از برنامه مون بگیریم و بیشتر به هم سر بزنیم ، بیشتر همو بغل کنیم و بیشتر باهم راجب احساساتمون صحبت کنیم:) حالم خوش نیست اصلا هم خوش نیست تو این وضعیت حتی کتابم نمیتونه حالمو خوب کنه فقط نیاز دارم خدا خودش حنا رو بغل کنه هم حنا رو هم منو من قلبم سوخته از عذاب وجدان روزهایی که پیشش نبودم امیدوارم خدا خودش تسکین دهنده قلب هامون باشه؛

_

هیچ غمی بالاتر از غصه از دست دادن عزیز ترین کست نیست مخصوصا اگه اون یه نفر مادرت باشه:) صبر رو برای دوستی که سال هاست عزیزترین دوستمه بهترین ادم این سال هامه ارزو میکنم ، غمت کوتاه عزیز دلم غمت کوتاه حنای من.

انتخاب اتاق هیچ چی بود این انتخاب واحددددد سایت سما عالیه:) از مسئولین سایت دانشگاه بسیار سپاسگذاریم بابت این سایت فول امکانات و پر سرعتی که در اختیار ما‌ گذاشتن😂😔.

✨‌

✨‌

✨‌

✨

ادعا کنندگان زبان ترکی خدمت شما😂🙂‍↕️

-هرکی‌تونست‌اینوترجمه‌کنه...

ما یه روایتی داریم که پیامبر هر وقت خوشحال میشدن میگفتن "الحمدالله هذه النعمه" و هر موقع ناراحت میشدن میگفتن " الحمدالله علی کل حال" من بعضی وقتا به خدا میگم خدایا این توفیقُ به من بده یه روزی یه جایی یه لبخندی به روی امام زمان بیاد از جانب من و اون کاری که من کردم ، و امام زمان بگن :"الحمدالله هذه النعمه" و اگر من یا همه مون خدایی نکرده کار اشتباهی کردیم صدای امام زمان به گوش ما برسه که میگن:" الحمدالله علی کل حال " و مارو برگردونه و ما استغفار کنیم و دوباره در راه و مسیر درست قدم برداریم...

-صحبت یکی از دوستام:)

از جمعه ای که گذشت‌...

-🍇

این روزا دارم چند تا کتابو باهم میخونم به خاطر همین نیستم یهو ظاهر میشم با عکسای همه شون😂. راستی تخصص پیدا کردم تو انگور چیدن🙂‍↕️

__

__

گاهی آدم آن‌قدر از آدم‌ها، از حرف‌ها، از قضاوت‌ها و از شلوغیِ دنیا خسته می‌شود که فقط دلش می‌خواهد جایی باشد که هیچ‌کس از او چیزی نخواهد... و چه تعبیر عجیبی‌ست: «فَرِّ إِلَى الحُسَین»؛ به سوی حسین فرار کن... یعنی وقتی دلت از همه‌جا گرفت، وقتی نفست از این دنیا بالا نیامد، وقتی دیگر پناهی جز خدا ندیدی، راهی هست که هنوز می‌توانی به آن پناه ببری؛ راه حسین... فرار کن به سمت کسی که قرار نیست از خستگی‌هایت بپرسد؛ همین که رسیدی، خودش می‌فهمد چرا آمدی... حسین، پناهِ دل‌های خسته است.

__

اخر قصه، هیچ‌کس از دنیا چیزی با خود نمیبرد؛ جز ردپایی که بر دل دیگران گذاشته است. شاید جاودانگی همین باشد...

-آنکس‌که‌تو‌را‌شناخت‌جان‌را‌چه‌کند؟!