Hêvî

زیبایی‌های جهان را باید بیشتر کرد چه در جهانِ مجازی، چه در واقعیت اولین پناهِ انسان معمولاً خانه است، و اولین نامی که از امنیت می‌شناسد، پدر و مادر اما اگر پناه، خود به منبعِ زخم تبدیل شود، درد پیش از آن‌که از جهان آغاز شود، از نزدیک‌ترین آدم‌ها ریشه می‌گیرد. شاید همیشه کشور، دنیا یا آدم‌های بیرون مقصر نباشند گاهی زخمی را با خود حمل می‌کنیم و بعد، برای سبک‌شدن، آن را به تمام جهان پرتاب می‌کنیم بلوغ شاید همین باشد دردت را بفهمی اما آن را به نفرت از جهان تبدیل نکنی زخم را بشناسی بی‌آنکه خودت ادامه‌دهنده‌ی زنجیره‌ی زخم‌ها شوی.

چه پدر و دختر زیبایی؛ بژی به شادی و روشنایی‌شان. امیدوارم ایران پر شود از چنین خانواده‌هایی؛ جایی که کودک بفهمد «به دنیا آمدن» تاوانِ درد نیست، و عشق یعنی کنار هم ماندن، نه در جست‌وجوی بی‌نقصی، بلکه پذیرفتنِ تمام نقص‌ها و زخم‌های یکدیگر. گاهی امن‌ترین جای جهان، همان دستی‌ست که بی‌هیچ شرطی، کنار تو می‌ماند.

آزادیِ برگ‌ها را دوست دارم؛ بی‌آنکه از افتادن بترسند، رنگی را می‌پوشند که دلشان می‌خواهد و بی‌درد، نفسِ رهایی می‌کشند. شاید آزادی همین باشد؛ حتی اگر بهایش مرگِ گل باشد، به اسارتِ ماندن تن ندهی. امیدوارم روزی پاییز، فصلِ رهاییِ همه‌ی برگ‌ها باشد؛ نه مرگ، بلکه پایانِ اسارت. برای خودم دست بزنم تونستم

عشق، پیش از آنکه به کسی تعلق داشته باشد، باید در وجود خودت جوانه بزند؛ آن‌گاه دیگر مختص به یک نفر نیست، به نیرویی در حضورت بدل می‌شود که بی‌آنکه بخواهی، دل‌ها را به سوی تو می‌کشاند🖤

شاید راز ماجرا همین باشد: جوانی به عدد شناسنامه نیست؛ به حضوری‌ست که زمان هم نمی‌تواند از شکوهش کم کند. گاهی زندگی در میانسالی، با یک درخشش خاموش، تمام معادلات را به‌هم می‌زند و به جوان‌ترها کیش‌ومات می‌دهد.

نمی‌دانم درخشش تو از هنر رقص توست یا از نوری که در وجودت ریشه دوانده؛ فقط می‌دانم چیزی فراتر از حرکت‌هایت مرا جذب کرد؛ انگار روحت می‌رقصید و چشم‌هایم پیش از آنکه بفهمند، مجذوب حضورت شده بودند🪽این بانو هر جا که باشد، از دوربین فیلم‌بردار تا گروه موسیقی، همه ناخودآگاه با حضورش همراه می‌شوند؛ گویی جاذبه‌ای دارد که نمی‌توان نادیده‌اش گرفت. خواستم بگویم قدرت واقعی نه در سن است، نه در نگاه دیگران؛ در آن نیروی درونی‌ست که وقتی بیدار شود، جهان را وادار می‌کند به حضورت واکنش نشان دهد. ✨

هیچ تغییری نکردم هنوزمن همان جنگنده ی پیروزِ مِیدانم هنوز

#سنندج

کاش شاعری پیدا می‌شد و شاهنامه‌ی امروز ایران را می‌نوشت چون در این روزگار فهمیدیم رستم، یک نفر نیست. ایران هزاران هزار رستم دارد بی‌نام و بی‌تاج اما ایستاده در برابر روزگار شاید تاریخ هنوز نامشان را ننوشته باشد اما زمان، روزی حماسه‌شان را خواهد خواند #کوردستان #ایران

برای برگ‌های پاییزی لالایی بخوانیم؛ مثل جوانان ایران که پیش از رسیدنِ فصلِ شکوفایی به پاییزِ زودرسِ سرنوشت سپرده شدند نسلی که باید آوازِ زندگی می‌خواند، اما سهمش از جهان گاهی فقط رؤیای ساده‌ی آزادی‌ست چهارشنبه ۱ مهر ۱۴۰۵ برابر با ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶ است نخستین روز پاییز

تمام نوشته‌هایت را خواندم، صادق هدایت؛ چیزی را که صد سال پیش نوشته بودی، با تمام جانم خواندم، ترجمه کردم و زیستم. فهمیدم نوشتن برای تو فقط کنار هم گذاشتن واژه‌ها نبود؛ تشریحِ زخمی بود که زمان هنوز نامش را پیدا نکرده است. تو فقط از روزگار خودت جلوتر نبودی؛ گاهی چنان به آینده نگاه کرده بودی که هنوز هم ما، صد سال بعد، برای فهمیدنِ بعضی جمله‌هایت باید از خودمان عبور کنیم. صادق هدایت📚

کاش فقط میدونستم خوشبختی چه حسی داره فقط می‌خواهم بدانم خوشبختی چه حسی دارد؛ همین‌قدر دور، همین‌قدر ناشناخته، انگار تمام عمر نامِ چیزی را شنیده‌ام که هرگز تجربه‌اش نکرده‌ام ••••••••••••••••••••••••

وقتی هندزفری در گوشم می‌گذارم، جهان را از دریچه‌ای دیگر تماشا می‌کنم؛ از زیباییِ قدم‌های عابران، از چشم‌هایی که هزار راز ناگفته در خود پنهان کرده‌اند، از موهایی که باد آزادانه با آن‌ها می‌رقصد. شاید هنوز به هیچ‌کجا نرسیده باشم، شاید سهمم از زندگی چیزی جز نرسیدن نبوده باشد؛ اما هنوز می‌توانم زیبایی را با تمام جانم احساس کنم. شاید معنای زندگی همین باشد؛ در جهانی که گاهی چیزی جز تاریکی برای عرضه ندارد، هنوز بتوانی لحظه‌ای بایستی، موسیقی را بشنوی و زیبایی را کشف کنی. تاریکی هرقدر هم عمیق باشد، هنوز نتوانسته لذتِ زیستن را از من شکست دهد؛ گویی درون من چیزی هست که حتی در دلِ نرسیدن‌ها، هنوز به تماشای جهان دل می‌بندد.