Hêvî

در مواجهه با ابلهان، گاهی عاقلانه‌ترین انتخاب، سکوت است؛ چون اگر هم‌کلامشان شوی، پیش از آن‌که آنان را تغییر دهی، خودت شبیه‌شان می‌شوی.

من اهل دل و چای هل و کتابم

هر آنچه صادق باشد، بی‌اجازه در دل می‌نشیند؛ درست شبیه طبیعت که برای زیبا بودن توضیح نمی‌خواهد. اگر چیزی در تو اضطراب یا درد آفرید، پیش از آنکه جهان را متهم کنی، درنگ کن و ببین روحت چه چیزی را دیده که عقل هنوز توانِ نام‌گذاری‌اش را ندارد.

دین، شاید پیش از آنکه در کتاب‌های انسان دوپا نوشته شود، در خودِ طبیعت نوشته شده بود؛ در آسمان، زمین، کوه، باران و رعد. هرجا آفرینش را بی‌واسطه می‌بینی، ردّی از خالق هست؛ انسان گاهی حقیقت را تفسیر می‌کند، اما طبیعت بی‌دروغ آن را نشان می‌دهد.

هر آنچه صادق باشد، بی‌اجازه در دل می‌نشیند؛ درست شبیه طبیعت که برای زیبا بودن توضیح نمی‌خواهد اگر چیزی در تو اضطراب یا درد آفرید، پیش از آنکه جهان را متهم کنی، درنگ کن و ببین روحت چه چیزی را دیده که عقل هنوز توانِ نام‌گذاری‌اش را ندارد

برای همین، از میان دین، موسیقی و هنر، راهی به سوی خالق یافتم؛ جایی که روح از هیاهوی زمین فاصله می‌گیرد و آرامشی عمیق درونش پیدا می‌کند. هنر برای من بت نیست؛ پنجره‌ای‌ست رو به آسمان.

تنها خالق را می‌شود پرستید؛ نه بت‌های زمین را. گاهی صدای رعد، موسیقیِ خشمگینِ همان خالق است

زمان، قهرمانانِ دروغینت را یکی‌یکی از تو می‌گیرد نه برای آنکه تنها بمانی، برای آنکه بفهمی تمام این سال‌ها دنبال خانه می‌گشتی، غافل از اینکه خانه، همان جایی‌ست که سرانجام به خویشتن بازمی‌گردی

زندگی آن‌قدر جدی شد که میان تمام بایدها و زخم‌ها فراموش کردم عاشق رقصیدن بودم عاشقِ همان لحظه‌ای که زندگی، فقط زندگی بود

هرگز به من نزدیک نشو من از آن تاریکی‌ام که حتی شیطان هم در آینه‌اش مکث می‌کند.

بژی آن پدر و مادری که می‌فهمند بچه‌دار شدن فقط آوردنِ یک انسان به جهان نیست؛ پذیرفتنِ مسئولیتِ ساختنِ یک جهان درونِ اوست. بژی آنان که می‌دانند کودک، قرار نیست تاوانِ زخم‌های والدینش را بدهد؛ باید فرصت داشته باشد خودش باشد. بژی پدر و مادری که آن‌قدر بزرگ‌اند که برای فرزندشان پناه باشند، نه زندان؛ آنان واقعاً لیاقتِ نامِ خانواده و زیبایی‌های جهان را دارند. به عشق خودت پدر کورد بژی