Hêvî

فرقی نمی‌کند چه کسی باشی؛ رونالدو، ستاره‌ای دوردست یا انسانی گمنام در گوشه‌ای از جهان. هرکس سهمی از رنج دارد؛ درد، زبان مشترک تمام انسان‌هاست. پس با آن روبه‌رو شو، تا زنده‌ای بجنگ، زندگی کن و از زیبایی‌های کوچک لذت ببر. هیچ‌کس نمی‌داند فردا چه چیزی در انتظارش است؛ امروز را به فردایی نامعلوم نفروش. سهمت را از زیبایی زندگی، همین امروز بردار؛ پیش از آنکه زمان، بی‌صدا از کنارت عبور کند.

شنبه‌تون پر از نور و انرژی #باشگاه #پاییز

هر آنچه حقیقتاً زیباست حتی پس از رفتن ردّی از خودش در روح آدم جا می‌گذارد

من و تو و ایران؛ سه زخمِ به‌هم‌پیوسته، در جست‌وجوی فردایی که هنوز به آن بدهکاریم

من و تو و ایران

ققنوس افسانه نیست؛ ما خودِ ققنوسیم. هزار بار در آتش فرو ریختیم، هزار بار از خاکستر خویش برخاستیم. همان آتشی که می‌سوزاند، در ژرفای ما شعله‌ورتر شد؛ تا آنجا که از نفس افتادیم، و درست در مرزِ پایان، شکل دیگری از بودن آغاز شد. شاید افسانه‌های کهن، خیالِ آدمیان نبوده‌اند؛ بلکه حقیقت‌هایی بوده‌اند که زبانِ زمانه توان گفتنشان را نداشته و در جامه‌ی اسطوره پنهانشان کرده‌اند. ققنوس، رمزِ جاودانگیِ جسم نیست؛ رمزِ انسانی‌ست که هر بار زندگی او را می‌شکند، از شکسته‌های خویش معنای تازه‌ای می‌سازد. افسانه‌ها را نباید فقط خواند؛ باید رمزگشایی کرد. گاهی حقیقت، قرن‌ها پیش افسانه نامیده شده است؛ و فقط ذهنی که بتواند فراتر از ظاهر ببیند، راهِ بازگشت از خاکستر به آتش را پیدا می‌کند

«سه‌شنبه: حتی نمی‌توانی تصمیم بگیری که بروی قدم بزنی: مطمئن نیستی که این‌کارت فرار است یا علاجی برای تازه شدن و رهایی از قفسی که تمام روز خودت را در آن زندانی کرده بودی می‌خواهی به خانه بروی، به دامن مادر بازگردی #پاییز

استقلال زن فقط به معنای رهایی از یک محدودیت نیست؛ یعنی زن بتواند خودش بیندیشد، انتخاب کند، بیاموزد، رشد کند و مسیر زندگی‌اش را آگاهانه بسازد. امروز که برای نخستین‌بار رقص زنان بلوچ را دیدم، به این فکر کردم که گاهی ساده‌ترین حرکت‌ها، معنای عمیق‌تری از آزادی دارند؛ گویی انسانی که سال‌ها در سایه‌ی تعصب پنهان مانده، برای لحظه‌ای خودش را به جهان نشان می‌دهد. وقتی زن فرصت رشد پیدا می‌کند، این آزادی در وجود او متوقف نمی‌شود؛ به فرزندانش، به خانواده‌اش و در نهایت به جامعه منتقل می‌شود. نسلی که مادرش را در حال رشد و انتخاب می‌بیند، آزادی را نه به‌عنوان یک شعار، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی می‌شناسد. استقلال زن، رقابت با مرد نیست؛ بازپس‌گرفتن حق انسان‌بودن است.

کتاب مرا نجات نداد؛ به من یاد داد چگونه خودم را از جهانی که می‌خواست مرا بشکند، نجات دهم.

کتاب مرا نجات نداد؛ به من یاد داد چگونه خودم را از جهانی که می‌خواست مرا بشکند، نجات دهم.

حتی زندان نتوانست زندگی را از من بگیرد؛ چه رسد به آدمی که خیال می‌کند می‌تواند اندیشه را زندانی کند. تن را می‌شود محبوس کرد، اما اندیشه تا وقتی زنده است، دیوار نمی‌شناسد.