Hêvî

امروز، زیر باران کوردستان، میان برگ‌هایی که تسلیم پاییز شده بودند، دوباره فهمیدم چرا طبیعت، کوه‌ها، آسمان و موسیقی تنها پناهگاه‌های بی‌نقاب من‌اند؛ انگار جهان هنوز جایی برای آرامش دارد، دور از هیاهوی آدم‌ها. و دیدن گل‌هایی که برای روز پسر خریده بودند، عجیب زیبا بود؛ در زمانه‌ای که همه‌چیز رنگ فرسودگی گرفته، هنوز کسانی هستند که عشق را به یاد می‌آورند و برای دوست‌داشتن، بهانه‌ای می‌سازند. شاید انسان هنوز کاملاً از عاطفه تهی نشده است؛ فقط باید میان این‌همه شلوغی، آن‌هایی را پیدا کرد که هنوز بلدند عشق را زندگی کنند.

تابلوی شاهکارِ «مرگ النی» (۱۹۰۶–۱۹۰۷) اثر یاتسک مالچفسکی، در ظاهر روایتی از منظومه‌ی مشهورِ «آنهلی» در تبعیدگاهِ یخ‌زده‌ی سیبری است؛ داستانِ مردی تبعیدی و زنی توبه‌کار که برای دوام آوردن در سرمای منهای چهل درجه، به هم پناه بردند. آن‌ها پیمان بستند که مثلِ یک «خواهر و برادرِ روحی» کنار هم بمانند؛ به همین خاطر، ماه‌ها عشقِ عمیقشان را در سینه حبس کردند و هرگز به هم دست نزدند. اما وقتی بیماری و سرما النی را از پا درآورد و در بالای سرش، نه داروها کارساز شدند و نه دعاهای روبروی تمثالِ مقدس، ناگهان سدِ آن سکوت شکست! مردی که در تمامِ روزهای زندگی از ترسِ شکستنِ قداست، جراتِ لمسِ او را نداشت، حالا که النی مرده و هیچ حسی در تنش نیست، دامنِ او را کنار زده و بر پاهای سردش بوسه می‌زند. اما شوکِ واقعیِ تاریخ هنر اینجاست: مردِ درونِ تصویر، چهره‌ی خودِ نقاش (مالچفسکی) است و زنی که بر علف‌ها جان داده، «ماریا بال»، معشوقه‌ی پنهانی و متاهلِ او در دنیای واقعی است! مالچفسکی که در جامعه اجازه نداشت عشقِ ممنوعه‌اش را علنی کند، معشوقه‌اش را در قالبِ یک قدیسِ مصلوب و مرده نقاشی کرد تا بتواند زیرِ نقابِ یک داستانِ مذهبی-ملی، حسرتِ دست نیافتن به او را بر بوم فریاد بزند

ڕۆژی کوڕانی نیشتمانم پیرۆز بێت؛ بژی، بە شادی و سەربەرزی، با ژیان هەمیشە بە خۆشی و جوانی بڕوات

روز پسرهای وطنم مبارک بژی، به شادی و سربلندی، که زیبایی زندگی در خوشبختیِ آدم‌های این سرزمین معنا می‌گیرد

هرگاه جهان بر شانه‌هایت سنگینی کرد، به آغوشِ واژه‌ها، کتاب‌ها، موسیقی و هنر پناه ببر

تقدیم به تک‌تک شما؛ شاید موسیقی کلامی نداشته باشد، اما حرف‌هایی برای روح دارد که واژه‌ها از بیانشان عاجزند. 🖤🎶

چه خوش‌اقبالم که میان این‌همه هیاهو، اندیشه‌های ناب شما به جهان کوچک من راه پیدا کرده‌اند؛ ممنون که هستید

راستش دیگه چندان به جهان بیرون نگاه نمی‌کنم جهان درونم آن‌قدر عمیق شده که بیرون، معنای سابقش رو برام از دست داده. تنها دردی که هنوز از جهان به درونم راه داره، مرگ بی‌دلیل هم‌وطنامه رنج انسان‌هایی که می‌شد هنوز زندگی کنن. من در سکوتِ درونم به این درک رسیدم که هستی رازی داره که اگر روزی لمسش کنی بسیاری از معناهایی که آدم‌ها تمام عمر دنبالشون می‌دون، فرو می‌ریزن.اون‌وقت می‌فهمی شاید حقیقت، نه در تصاحب جهان، نه در تأیید دیگران و نه در بازی‌های بی‌پایان زندگی، بلکه در حفظ انسانیت و شناخت خویشتنه. باقیِ دنیا، با تمام هیاهوش، گاهی چیزی جز بازی‌ای برای فرسودن روح آدم نیست و شاید رهایی، از جایی آغاز می‌شه که دیگه اجازه نمی‌دی جهان معنای وجودت رو تعیین کنه 🖤