𝖨𝗇 𝖳𝗁𝗂𝗌 𝖫𝗂𝖿𝖾

00:00🤍

آدما خیلی وقت‌ها خودشون هم خودشون رو کامل نمی‌شناسن. ممکنه امروز چیزی رو با تمام وجود بخوان و فردا بفهمن اصلاً اون چیزی نبوده که فکر می‌کردن. خیلی از آدم‌ها هم بیشتر از اینکه بد باشن، ترسیده‌ان از تنها موندن، از رد شدن، از قضاوت شدن، از اینکه آسیب ببینن. برای همین گاهی دروغ می‌گن، فاصله می‌گیرن، سرد می‌شن یا حتی کسی رو که براشون مهمه از خودشون دور می‌کنن. بعضی آدم‌ها می‌دونن دارن بهت آسیب می‌زنن و باز هم ادامه می‌دن. اونجا دیگه نباید برای رفتارشون هزار تا دلیل تراشید چون اونا میخوان تو رو از خودشون دور کنن یا بهونه ای بدن دستت برای ترک کردنشون. من به حرف قشنگ خیلی کمتر از ثبات رفتار اعتماد دارم. کسی که واقعاً برات ارزش قائل باشه، لازم نیست هر روز قسم بخوره رفتارش کم‌کم اینو ثابت می‌کنه. و اینو هرگز یادت نره که آدم‌ها همیشه همون کسی نیستن که اول آشنایی بهت نشون می‌دن زمان، نسخه واقعی‌ترشون رو نشون میده برای همین به نظرم نه باید از همه متنفر شد، نه به همه اعتماد کرد. باید آدم‌ها رو شناخت، مرز داشت، و اجازه داد اعتماد به‌مرور ساخته بشه.

آدما موجودات عجیبی هستن. هم میتونن خیلی مهربون و دوست داشتنی باشن و هم در یک لحظه کاملا بر خلاف چیزی که ازشون انتظار داری رفتار کنن. بعضی آدما واقعا دوست دارن اما بلد نیستن نشون بدن. بعضی هاشونم فقط تا وقتی کنارشونی خوبن که چیزی ازت بخوان. بنظرم مهمترین چیز اینه که آدم ها رو نه با حرفاشون بلکه با رفتارشون بشناسی. و اینم بدون یک بار اشتباه، اشتباهه ولی چیزی که مدام تکرار میشه معمولا انتخابه نه اشتباه و حتی میتونه حماقتم باشه. آدما رو گاهی میشه دوست داشت اما نمیشه چشم بسته بهشون اعتماد کرد وگرنه یهو میبینی با عمیق ترین درد چشاتو باز کردی.