𝖨𝗇 𝖳𝗁𝗂𝗌 𝖫𝗂𝖿𝖾

گاهی باید کمی بی‌رحم به نظر برسی،تا بعضی آدمها بفهمند که مزخرفاتشان را تحمل نمی‌کنی. اگر همیشه مؤدب باشی، بعضی‌ها خیال می‌کنند حق دارند از مرزهایت عبور کنند،وقتت را هدر بدهند و صبرت را امتحان کنند. موضوع بی‌ادب بودن نیست؛ موضوع این است که مرزهایت را شفاف و بدون ابهام نشان بدهی.

در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردن لباسم به دستگیره‌ی در زار می‌زنم، طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست. و این حاصل نادیده گرفتن رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

در اون لحظه، همه‌چیز برام روشن شد. فهمیدم که زندگی هیچ معنای خاصی نداره، و درست توی همین بی‌معنیه که آزادی واقعی پنهان شده. وقتی آدم دیگه چیزی برای از دست دادن نداشته باشه، انگار همه‌چیز رو به دست آورده. هیچ چیزی مهم نیست، جز اینکه زندگی کنیم؛ بدون هیچ دلیلی، فقط چون خورشید هست و باد به صورتمون می‌وزه.

انسان‌ها به قدری دروغگو، به قدری دسیسه‌گر، به قدری مکار و حیله‌گر، به قدری مشتاق به سود خود و بی‌توجه به سود دیگران هستند که اگر کمتر آنها را باور کنید و کمتر به آنها اعتماد کنید،اشتباه نکرده‌اید!

بخش زیادی از کسانی که به ما آسیب زدن نه تنها نمی‌فهمن که چیکار کردن، بلکه بهشون هم که بگی قبول نمی‌کنن و نمی‌پذیرن. و برای همینه که تو باید تمرکزت روی التیام خودت باشه؛ چون کسی که از مار نیش خورده، دنبال مار نمیدوئه که متوجهش کنه،بلکه میره دنبال پادزهر. پس توام درمان خودتو دریاب.

آدم‌ها رو نبخشید، هر وقت دلتون داشت به رحم میومد و با خودتون فکر کردید آدم خوبی شده یا قراره خوب باشه، محکم خودتون رو بزنید تا به خودتون بیاد، در کل آدم‌هایی که بهتون بی‌احترامی کردن، دلتون رو شکستن، پشتتون نبودن وقتی نیازشون داشتید، یا هر غلط دیگه‌ای کردن، فقط و فقط سزاوار نفرت و یا بی‌حسی‌ان. بفهمید آدم‌های بد ذات درست بشو نیستن،نبخشید، نبخشید، نبخشید.

او تلاش می‌کرد که حالش خوب شود و انسان شادی باشد، قدم می‌زد، می‌رقصید، گریه می‌کرد، با دوستانش وقت می‌گذراند، کتاب می‌خواند، سفر می‌رفت، اما هرچقدر که تقلا می‌کرد، باز هم چیزی از سنگینی قلبش کم نمی‌شد. انگار خلأیی در او بود که با هیچ چیز پر نمی‌شد.