نَهان‌ْخانه‌یِ دل..

-به تو مُحتاجم احتیاجِ من هوایِ کربلاست

-به تو مُحتاجم تو حسابت از همه دنیا جداست

-به تو مُحتاجم مثه یك تشنه به آب

#هزار_و_پنج_شب آدم‌ها ... می‌آیند و می‌روند ... تو اما تنها کسی هستی که پایِ آدم می‌مانی و ... عهده‌دارِ حال و روز من می‌شوی ... تو تنها کسی هستی که وقتِ دردِ دل و دلتنگی لازم نیست همه‌چیز را برایش توضیح دهم ... تو تنها کسی هستی که می‌شود به او مطمئن بود و .. رویِ آغوشش حساب باز کرد... تو تمام شب‌هایی که صبح نمی‌شد دستم را گرفتی و آوردی ... کنج دنج روضه‌ت تا ... بغض‌هایی که اشك نمی‌شد را ... پیشِ تو آه بکشم و ببارم ... تو تنها کسی هستی ... که دوستم دارد و دوستش دارم تو تنها کسی هستی که دارم ! و تا تو هستی ... چرا بقیه ؟!... #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله

#خیمه_عزا #آواره عاشق زیاد است اما ... آواره بودن چیزِ دیگری‌ست .. آواره‌یِ این روضه به آن روضه بودن عشق است ... آن‌قدر که از جسم و جان برایِ معشوق مایه بگذاری و ... سنگ‌َش را به سینه بزنی تا تا رویِ سنگ غسالخانه ردِّ عشقِ او آخرین چیزی باشد که به جا می‌ماند .. آن‌قدر که .. رویِ سیاه‌َت .. لطمه‌ی عشق ببیند و ... روسپید شوی ... آواره‌یِ این خیمه به آن خیمه بودن عشق است ... آن‌قدر که هَروله‌کنان و ... به سر زنان ... ذکر معشوق بگیری و .. دستت را به سویش دراز کنی .. تا در آغوش بگیرد قلبِ خسته‌‌ت را .. آن‌قدر که .. بلند بلند به پایِ غمش گریه کنی تا تمام آدم‌ها بدانند عزیزدل‌َت فقط حُسین است و بس ! آواره‌یِ حسین بودن .. عشق است آن‌قدر که تمامِ عُمر .. سیاه‌پوشِ حکایت جنون‌َش باشی ... آن‌قدر که این شب‌ها .. نگرانیِ شب‌های نیامده‌ی عاشقی ... خواب از چشم‌ت بگیرد و .. باز هم پناهی نیابی جُز آغوشِ امنِ خیمه‌یِ عزایش ... این روضه به اون روضه ... این خیمه به اون خیمه ... منم گریه ... منم گریه ... #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله پ.ن : بچه‌ها رسم قشنگی دارند وقتی می‌خواهند با کسی دوست شوند لحظه‌ی حساسِ بازی می‌آیند و می‌گویند : منم بازی ؟!.. من بچه‌تر از همیشه‌ام یااباعبدالله ... منم گریه ؟!.. این شب‌ها .. خودم را می‌کشانم سمتِ خیمه‌َت .. تو هم .. دست دلم را .. همین حوالی بند کن ...

#هزار_و_شش_شب برای قلبِ خسته‌ای ... که یکی می‌زند و یکی نمی‌زند ... برای نگاهِ نگرانی .. که نمی‌داند می‌رسد یا نمی‌رسد ... برای زخم‌ها و دردهایی .. که مرهمی جز نام تو نمی‌شناسند ... مُحرّم‌ت تنها پناه است .. راست می‌گفت؛ «مُحرَّم‌َت‌ را دوست‌ دارم، "خستگی‌ها" را‌ از یادم‌ می‌برد و آدم‌ها‌ را...!» #به_قلم_غریب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله

چشم‌هایی که برای تو نبارند گوش‌هایی که آوای غریبی‌یت را نشنوند دست‌هایی که به سوی تو دراز نشوند صورتی که لطمه‌ت را نخورد سینه‌ای که کبود غم‌هایت نباشد قدمی که به روضه‌هایت نرسد نفسی که آه نشود برایت قلبی که ضربانی جز تو داشته باشد نمی‌خواهم ! به مُحرّم نمانده چند قدم بیشتر من سرمایه‌م همین چشم‌ها و اشك‌هاست همین آه‌ها و قدم‌ها ... همین قلبی که برایت می‌تپد .. همین لطمه‌ای که برایت می‌زنم ... همین اسم عزیز تو ... که با آن نفس می‌کشم ... والله ما دلِ خوشی از این روزگار نداریم جز مُحرّم‌ت ... پس حالا که داری می‌خری .. آماده‌م کن ! باران بنویس و آه .. رسم عاشقی را یادم بده ... و اجازه بده ... با هرچه که دارم ... به پایِ تو بیفتم ! #به_قلم_غریب #هزار_و_هفت_شب #ربنالاتحرمنامن‌ذکر‌اباعبدالله پ.ن؛ پارسال نوشتم‌ش ولی امسال هم همینه با اضطرار بیش‌تر ...

#هزار_و_هفت_شب آن‌قدر بهتر از این روسیاه ... دور و برت جمع‌ند که گاهی می‌ترسم نکند به چشم‌ت نیایم!.. تو اما ... آقایِ غلام‌سیاه‌های روسپیدِ عالَم! عصرِ عاشورا ثابت کردی که گوشه‌ی چشم‌ت بخواهد مبتلا کند ... غلام سیاه و سپید نمی‌شناسد .. ثابت کردی که کارِ تو سوا کردن نیست... قرار به خریدن باشد اگر .. همه را ... درهم می‌خری! این هفت نفسِ مانده تا مُحرّم‌ خواستم بگویم .. برایِ گرمیِ بازار هم که شده ... ما را نگه دار... سوا نکن ! درهم بخر ... که سخت پریشان و درهمیم! #به‌_قلم_غریب #ربنالاتحرمنا‌من‌ذکر‌اباعبدالله

#هزار_و_هشت_شب هرسال دریغ از پارسال .. هشت شب بیشتر نمانده و ... امشب گر بنا هست ... کسی واسطه‌ی ما بشود ضامنِ حرف‌های من ... آقایِ ابنِ شبیب است ! حسین‌جان... من خراب کرده‌م ؟!... قبول ولی می‌خواهم برگردم به آغوش‌ت.. کارم از دلتنگی گذشته ... دارم خفه می‌شوم و ... بیشتر از هوا ... به آغوشِ تو نیاز دارم ... بغل باز کن ! #به‌_قلم_غریب #ربنالاتحرمنا‌من‌ذکر‌اباعبدالله