ᴍᴏʙɪ

‏من آدم نرفتنم، ‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

من بهت اجازه میدم انقدر ناراحتم کنی که برای حذف کردنت، یه لحظه‌هم مکث نکنم.

من می‌تونم جلوی گریمو بگیرم، ولی تا وقتی که ازم نپرسن “چیشده”.

‏اه به تو که برق چشمای منو از بین بردی.

‏این بار دیگه نمیخوام درموردش صحبت کنم، این بار فقط میخوام درموردش تا جایی که میتونم دور بشم، ساکت بشم و برم تو خودم.

آدما نمی‌فهمن افکار خودکشی لزوماً به معنیِ "می‌خوام بمیرم" نیست؛ بیشتر یعنی "دیگه نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم.

فراموشی را بر کینه ترجیح می‌دهم، هرکسی لایق به یاد ماندن نیست.

امروز 2 June،روزِ جهانی قهر کردنه.

می‌دونی ترسناک‌ترین بخش دوست داشتنت چیه؟ اینکه هیچ جایگزینی برای تو توی ذهنم وجود نداره.

‏اگه من بهت نیاز داشته باشم و تو اونجا نباشی، من یاد می‌گیرم که دیگه بهت نیازی نداشته باشم.

نگران رفتنا نباشین، زمین گرده !

ولی اون بخش از من که داره از آدما فاصله می‌گیره و حوصله هیچ‌کس رو نداره، داره خیلی بزرگ می‌شه...

شاید در زندگی دیگری، در جای دیگری توانستیم جوانی کنیم، زندگی کنیم...

اگه جهنم تو باشی، من بهشت نمی‌خوام.

تو شبیهِ زخمی بودی که آدم هی یواشکی لمسش می‌کنه.

و شاید تقدیرش چنین بود که لحظه ای از عمرش را با تو همدل باشد.

واقعا آدمایی که اول صبح ساکتن و زیاد باهات حرف نمیزنن خیلی قشنگن .

آخرش یا تو غرورتو میذاری کنار، یا من تورو.

تایپم کسیه که بلد باشه از چیزای کوچیک ذوق کنه؛ مثلا عکس ماه، بوی بارون یا یه ویس خواب‌آلود.