Sharifi Zarchi | علی شریفی زارچی

پس از چند روز پیگیری بسیج اساتید، بیش از ۷۵٪ اعضای هیات علمی دانشگاه صنعتی آریامهر حاضر نشدند نام خود را در فهرست ننگین «بیعت با مجتبی» قرار دهند. مجبور شده‌اند بین فهرست، اسامی بعضی بازنشستگان، کارکنان، مدرسان مدعو یا پژوهشکده‌های اقماری را اضافه کنند. دیکتاتوری اقلیت بر اکثریت.

آن‌قدر کارد به استخوانشان رسیده که تصویر «صلواتی» قاتل را هم بین انگشت‌شمار «مقامات عالی‌رتبه‌ی نظام» در راهپیمایی امروز منتشر کرده‌اند.

یکی از افراد داخل ایران از من خواستند پیام ایشان را منعکس کنم. برای حفظ امنیت نویسنده، نام ایشان تا پس از پیروزی انقلاب ملت ایران افشا نخواهد شد.

پیام «متنی» مجتبی را خواندم. مثل پدرش به شدت متوهم است و اگر در قدرت بماند، چند دهه آینده‌ی ایران و سرمایه و زندگی مردم به پای یک خامنه‌ای دیگر خواهد سوخت.

دارون عجم‌اوغلو، برنده نوبل اقتصاد ۲۰۲۴، در شاهکار خود «چرا ملت‌ها شکست می‌خورند»، راز شکوفایی جوامع را در گذار از «نهادهای غارتگر و بهره‌کش» (Extractive) به «نهادهای فراگیر» (Inclusive) می‌داند. او تأکید می‌کند که استفاده‌ی درست از «بزنگاه‌های تاریخی» (Critical Junctures) کلیدی‌ترین عامل این گذار است. ملت ایران، بزنگاه‌های تاریخی متعددی برای عبور از نهادهای غارتگری که پیرامون بیت رهبری و سپاه پاسداران تنیده شدند داشت: (۱) بزنگاه‌های خشم و اعتراض، در تیر ۷۸، خرداد ۸۸، دی ۹۶، آبان ۹۸، پاییز ۱۴۰۱ و نهایتاً خیزش دی ۱۴۰۴ که مردم به خیابان آمدند. پاسخ هسته‌ی سخت قدرت در تمامی این بزنگاه‌ها «سرکوب» بود؛ چیزی که باعث شد دوره‌ی تناوب بین امواج از ۱۰ سال به ۱ تا ۲ سال کاهش یابد و در عوض ارتفاع و شدت خشم مردم و البته شدت خشونت عریان در سرکوب افزایش یابد: از «راهپیمایی سکوت» ۸۸ که در آن چند نفر کشته شدند، تا «انقلاب شیر و خورشید» دی ۴۰۴ که هزاران نفر به وحشیانه‌ترین شکل قتل‌عام شدند. (۲) بزنگاه‌های امید، پس از انتخابات ۷۶ و ۹۲ و امضای برجام در تیر ۹۴. هسته‌ی سخت قدرت، با قتل‌های زنجیره‌ای، توقیف فله‌ای مطبوعات و نظیر آن هم فضای امید پس از خرداد ۷۶ را به بن‌بست کشاند، هم با کارشکنی و تلاش علنی برای شکست برجام، آخرین روزنه‌ی امید را بست. علنی‌ترین جنگ آشکار با برجام، سخنرانی تاریخی علی خامنه‌ای درست ۳۴ روز پس از امضای توافق بود که برجام را «تلاش آمریکا برای نفوذ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» نامید و رسماً فرمان قطع این مسیر را صادر کرد. شلیک موشک با شعار «محو اسرائیل» به زبان عبری «تنها ۵۰ روز پس از روز اجرای برجام» گویی تیر خلاص حلقه‌ی سخت قدرت به روزنه‌ی امید مردم بود. این هسته‌، آخرین روزنه‌های عبور از شرایط با دیپلماسی را هم با آمریکاستیزی و شعارهای متوهمانه‌ی خود بست، که اوج آن حضور «شینزو آبه» با پیام آمادگی ترامپ برای گفتگو در خرداد ۹۸ بود که خامنه‌ای، طلایی‌ترین فرصت دیپلماسی برای عبور از بحران را با راهبرد متوهمانه‌ی «نه مذاکره می‌کنیم، نه جنگ می‌شود» به نابودی کشاند. این فرصت زمانی بود که جمهوری اسلامی کارت‌های بسیاری برای بازی داشت: هم قاسم سلیمانی و حسن نصرالله و بشار اسد در قدرت بودند هم فجایعی چون سرنگونی پرواز اوکراین و جنایت آبان ۹۸ و اتفاقات پس از آن رخ‌نداده‌بود. ملت ایران، برای تغییر و گذار به سوی بهبود شرایط اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بسیار صبور بود. چند دهه با وعده‌های اصلاح‌طلبان به پای صندوق آمد و به هر روزنه‌ای دل بست. در جنگ ۱۲ روزه، حتی یک شعار از داخل خیابان‌ها علیه رژیم بلند نشد. ولی این رژیم بود که نشان داد همه‌چیز را، آینده‌ی مردم را، تمام سرمایه‌های مادی و معنوی ایران را، صرف شعارها و راهبردهای احمقانه و متوهمانه‌ی خودش برای بقا می‌کند و حاضر نیست تحت هیچ شرایطی منافع هسته‌ی سخت و فاسد قدرت را کاهش دهد. جماعتی که حتی حاضر نیستند رانت سیم‌کارت سفید خود را پس از فرمان پزشکیان از دست دهند، چطور حاضرند از میلیاردها دلار ثروت حاصل از فروش نفت را که در چرخه‌های محدود و فاسد حیف و میل می‌کنند دست بکشند؟ به نظرم همه‌ی این زمینه‌ها باعث شد یکی از عجیب‌ترین جنگ‌های تاریخ شکل بگیرد: جنگی که در آن بسیاری از مردم در کشور مورد تهاجم، به صورت پنهانی و آشکار، شادی کنند و امیدوار باشند. وقتی هسته‌‌ی سخت و فاسدی که مثل سرطان رشد کرده، هیچ خط قرمزی در قتل‌عام ندارد و هرچقدر لازم باشد می‌کشد تا بقای خودش را تضمین کند، و آن را با افکار تکفیری و شبه‌داعشی خود وسیله‌ی قرب الهی می‌داند، هم پول و سلاح دارد و هم قدرت سیاسی و هم تلاش می‌کند افکار عمومی را با فیلترینگ شدید، شبکه‌های اجتماعی داخلی و صدا و سیما کانالیزه کند، هم یقین دارد در اقلیت است و دقیقا به همین دلیل قتل‌عام را بر رفراندوم ترجیح می‌دهد، و هم خود را بی‌نیاز از مشروعیت و کسب نظر اکثریت می‌داند، مردم با دست خالی دقیقا چه فرصتی برای عبور از آن دارند؟ اینجا نقش تاریخی روشن‌فکران واقعی، نه تحلیل‌گران قلم به مزد، در عبور ملت از این بزنگاه تاریخی بی‌اندازه حائز اهمیت می‌شود. اگر این فرصت طلایی برای عبور از هسته‌ی سرطانی قدرت و ثروت در جمهوری اسلامی بگذرد، تا چند دهه فقط یک ملت افسرده و یک ایران ویران و سراسر سوخته خواهیم داشت؛ ایرانی که در آن هیچ کس روزنه‌ای برای برون‌رفت نخواهد دید.

جنایت‌کارتر از فرماندهان سپاه در ایران وجود ندارد. با دفاع هوایی صفر تجهیزات و نفرات نظامی را در شهرها و مجاور مردم بدون پناه‌گاه مستقر کرده‌اند، می‌بینند بمب‌های «استراتژیک» در هواپیماهای B1 در حال بارگذاری است، حاضر به تسلیم قدرت به مردم نیستند. لعنت به شما که جز ویرانی ندارید.

نظام کثافت! یک عده نوجوان احساساتی که هنوز دستشان به خون هم‌وطن آلوده نشده را گوشت دم توپ نکن وقتی سران خودت به مخفیگاه‌های مشهد خزیده‌اند.

مجتبی را بازیافت کنید.

نظام یقین دارد اکثریت مردم ادامه‌ی آن را نمی‌خواهند؛ به همین دلیل به‌جای رفراندوم، قتل‌عام می‌کند. حکومت اقلیت با سرکوب و قتل‌عام اکثریت نامشروع است. هرکس در دفاع از آن کشته شود، جانش را فدای ظلم کرده. اصرار بازماندگان رژیم بر حفظ قدرت، جنایت است. قدرت را به مردم تسلیم کنید.

قطع‌نامه شورای امنیت سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی با ۱۳ رای موافق و ۲ رای «ممتنع» تصویب شد. جهان، حتی روسیه و چین، برای سرنگونی نظام جنایت‌کاری که مردمش را قتل‌عام کرد مصمم است.

در کانال‌های طرفداران نظام خون‌خوار: «نترسید، ما همه باهم هستیم». وحشت سراسر وجودشان را فرا گرفته و سرنگونی نظام خون‌خوار را در یک قدمی می‌بینند. چه کسی تصور می‌کرد دو ماه پس از قتل‌عام هزاران نفر از هم‌میهنان در ۱۸ و ۱۹ دی، ورق این‌چنین برگردد؟

ترس و وحشت سراسر وجودشان را گرفته‌است. سرنگونی نظام خون‌خوار بسیار نزدیک است.

زدن ایست‌های بازرسی در تهران شروع شد. به آخرین روزهای نظام جنایت‌گر جمهوری اسلامی نزدیک می‌شویم.

شماره کارت داده‌اند برای «نذر سلامتی» مجتبی. شب ۱۳ خرداد ۶۸، زمانی که خمینی مرده بود، از مردم خواستند در مساجد جمع شوند و برای سلامتی او دعا کنند.

تا دیروز اگر یک مجری حکومتی مردم را تهدید می‌کرد، عده‌ای برای حفظ ظاهر علیه او موضع می‌گرفتند. اما این چند روز رژیم آشکارا تغییر راهبرد داده و در بالاترین سطح علناً مردم را تهدید به قتل‌عام می‌کند. این فقط یک معنا دارد: از سرنگونی سریع خود مطمئن شده‌اند و دست‌وپای آخر را می‌زنند.

این افراد گاو می‌پرستند. آن‌ها گاو را از نزدیک دیده‌اند. صدایش را شنیده‌اند. رفتارش را می‌دانند و تصمیم به پرستش او گرفته‌اند. بیعت‌کنندگان با مجتبی، در حد این گاو هم او را نمی‌شناسند.

بسیج استادان یک فهرست «بیعت» با مجتبی، نخستین رهبر ساخته‌ی هوش‌مصنوعی جهان، تهیه کرده و سایرین را دعوت به امضای آن کرده: بیعت با کسی که نه او را دیده، نه صدایش را شنیده و نه افکارش را می‌دانید. بر چشم و گوش و عقل خود قفل زده‌اید. مردم ایران این خیانت شما را فراموش نخواهند کرد.

بیش از ۱۰۰۰ استاد دانشگاه و متخصص فناوری، قانون اساسی جمهوری اسلامی و هر فرد یا نهاد برآمده از آن را نامشروع دانستند و از برنامه‌ی گذار به سوی دموکراسی شاهزاده رضا پهلوی حمایت کردند. متن کامل بیانیه و فهرست امضاکنندگان: https://docs.google.com/document/d/e/2PACX-1vQYIRVSExmYrWQE0riiEsXkT8vkYnFby_qDJJo5lkFU0lnj2aJ1eLsMHiWE6p-lOsRndclZMKsyQj12/pub

Over 1,000 Iranian university professors and tech experts, inside and outside Iran, declared the Islamic Republic's constitution illegitimate and supported Prince Reza Pahlavi's democratic transition plan. Full statement and signatures: https://docs.google.com/document/d/e/2PACX-1vQYIRVSExmYrWQE0riiEsXkT8vkYnFby_qDJJo5lkFU0lnj2aJ1eLsMHiWE6p-lOsRndclZMKsyQj12/pub

با صدای بلند فریاد می‌زنند ملت ایران را گروگان‌گیری کرده‌اند و اگر مردم کوچک‌ترین حرکتی کنند، بازهم قتل‌عام می‌شوند.