دَشتِ پَروانه‍ ‍‍‌ᥫ᭡

خدایا مگر بودن اون در کنارم چقد از جهان را می‌گرفت؟:)

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم. شمایل تو بدیدم، ن عقل ماند و نه هوشم؛

اگه نمیفهمیدی باز به دروغ گفتن ادامه میداد.

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت؛ آنچه در خواب نشد چشم من و فکر تو بود.

اگه نمیتونی انجامش بدی بهم قول نده، من روش حساب میکنم

صدام کن داریوش؛

عاقل آن است که این موقع شب خوابیده من دیوانه که خوابم به خیالت طی شد...

Mood:

گاهی فقط یک صدا کافی‌ست تا سکوتِ بزرگی شکسته شود.

لایق چشمان تو هرگز نگفتم مصرعی؛ سال هاست دیوان شعرم شرمسار چشمان توست:)

شاید برای تو چیز مهمی نبود، اما قلبِ من بود.

کاش هیچوقت خواب کسی رو که تو زندگیمون نیست نبینیم، چون دلتنگیِ بعدش آدم‌و تا مرز نابودی میبره.

کس نداند راز ما؛ ما مصرع پیچیده ایم...

(: