home

چنل بهونه‌اس، من از بچگی دلم میخواست یه نفر به حرفام گوش بده.

گفت خب ایراد تو چیست؟ گفتم زیاد فکر می‌کنم، خیلی، بی‌نهایت، به هر چیز مسخره‌ای بارها و بارها، مخصوصا اگر برایم زیاد اهمیت داشته باشد، درون خود می‌ریزم و بدتر از همه نمی‌توانم هیچکدام از این‌ها را بگویم، و در نهایت می‌دانم همین نابودم می‌کند.

بعداً برایت تعریف می‌کنم که آن شب ها چگونه گذشت.

‏نه تنها جلو جلو "ذوق" می‌‌کنم بلکه جلو جلو "دق" هم می‌کنم.

دارم تاوان چیزهایی رو پس میدم که نه تقصیر من بوده، نه به اراده‌ی من.

کاش وقتی نفرینام می‌گرفت، برام نوتیفیکیشن میومد.

دکتر عزیزم کاش میشد بهت بگم قرص و دارو به دردم نمیخوره من باید ادمای رومخ و سمی دورمو بریزم دور -sani

اگه یه روزی من نبودم، بارون که بارید یاد من بیوفت.

گفتم زنده‌ام کن، تو اشتباهی خواندی زنده بگور.

وضعیت روحیم جوریه که اگر ازم ناراحت شی خیلی ازت ناراحت میشم

پس چیشد این نوتیف “سلام بیداری؟!” ما؟

می‌دانم که می‌گذرد و تمام می‌شود، اما نمی‌دانم در این گذر، از من چه خواهد ماند.

انسان تاب می‌آورد، فراموش می‌کند، می‌خندد و ادامه می‌دهد؛ اما هیچ‌کدام از این‌ها گواه آن نیست که چیزی در او نمرده است.

نمیتونم بپذیرم که تو یه رهگذر بودی، دلم میخواست خونه امنم باشی.

تو یه موقعیت‌هایی بهم میگن عصبانی که من هنوز عصبانی نشدم.

تو نمیدونی؛ یک روز کامل ساکت باشی، ولی توی سرت حتی یک لحظه هم سکوت نباشه یعنی چی.

رفتم از خالق بخوابم یک دو روزی مرگ را پاسخ آمد: به خیالت زنده بودی تاکنون؟!

حیف آن‌ همه من، برای این‌ همه هیچ.