euzahra...
前往频道在 Telegram
362
订阅者
-824 小时
-87 天
+8830 天
帖子存档
362
از بیکاری به این فکر افتادم زبان ترکیه ای هم یاد بگیرم😂
کمو بیش متوجه میشم ولی خب اصولی از اولش یاد گرفتن فرق داره.
این چند روز خیلی گشتم به این نتیجه رسیدم شاید به درد شما هم بخوره اگه علاقه مند
هستین.
به یک کتاب جامع نیازه تا کجا رسوندم بقیه ی سطح ها رو ادامه میدم اولیش از Istanbul a1 شروع میکنم کنارش کتاب کارش هم حل میکنم از بابت نوشتن مشکل نباشه.
در کنار این تو یوتیوب آموزش هاشو نگاه میکنم
با جزئیات تدریس میکننـ
فعلا بااین پیش میرم کجاهاشو خوب نفهمیدم دیگه جداگانه تو یوتیوب پیدا میکنم.
در کنار اینا باید یه فیلم ترکیه ای هم پیدا کنم نگاه کنم.
لغات و حروف الفبا و هرچی که لازمه از هوش مصنوعی یا یوتیوب استفاده میکنم.
برنامه هایی که لازم میشه
Duolingo یادگیری روزانه و تکرار (لغات)
Busuu گرامر و بهتر توضیح میده
Tureng تمام اصطلاح و لغات هرچی که نیازه ترجمه میکنه
Drops یادگیری کلمات به صورت تصویری
Forvo تلفظ
کنار اینا هم نوت برداری مهم ترین نکته هست.
24 8月, 06:38
362
آن روز چشمم به جایِ درس و مشق، پیِ قمقمهای بود که دیگر درست نمیشد.
حالا که به آن روزها نگاه میکنم، میبینم من نه تنها عاشقِ آن مدرسه، که عاشقِ آن معصومیتی هستم که دیگر برنمیگردد.
آن قمقمهی شکسته، حالا نمادِ تمامِ چیزهایی است که از دست دادیم، اما خاطرهشان هنوز گوشهی قلبمان برق میزند.
24 8月, 00:26
362
اما شنبه…
شنبه قصهی دیگری بود.
صبح که شد، آنقدر در بندِ دیدنِ معلمم بودم که وقتی او را از دور دیدم، انگار جهان به پایان رسیده باشد، چنان با شتاب به سمتش دویدم که نفهمیدم چطور زمین خوردم.
همان قمقمهی صورتیِ عزیزم که مثل یک مدالِ افتخار از گردنم آویزان بود، با ضربهی زمین در هم شکست.
تمامِ ذوقِ کودکانهام همانجا لابلایِ تکههای شکستهی قمقمه جا ماند.
24 8月, 00:26
362
این روزها، حال و هوای دلم عجیب شبیه به هوای مدرسه شده است، انگار دوباره همان کودک هفتسالهام که روزها را برای رسیدنِ شنبه میشمرد.
یادم میآید آنقدر بیقرارِ مدرسه بودم که یکبار جمعه، با پافشاریهای کودکانه و گریه، مامان را کلافه کردم.
آخر چه کسی میتوانست یک دختربچهی هفتساله را قانع کند که جمعهها درِ مدرسه بسته است؟
مامان دستم را گرفت و تا دمِ درِ بسته رفتیم،
فقط برای اینکه آرام بگیرم و باور کنم که مدرسه، امروز تعطیل است.
24 8月, 00:26
362
در میانِ تیغ و خنجر، راهِ منزل میزنم
در میانِ طوفانِ بلا، راهِ منزل میزنم
گویی که خانهات، نه پناه، که میدانِ جنگ است
در میانِ نیشِ کینهها، راهِ منزل میزنم
23 8月, 15:37
362
ولی هیچی این جو مدرسه نمیشه
بااینکه اینجا هم فقط استرس و...
هرچند نسبت به الان خوب بود 8 ساعت از زندگیت اینجاسپری میشد
23 8月, 13:27
362
واقعا عذاب میکشم دست خودم نیست
موقع کنکور یه دوست نداشتم باهاش یکم حرف بزنم بگم اره یه ارتباط کم هست
فقط درس فقط اتاق
من عادت کردم به این وضعیت
23 8月, 13:25
362
حس خوبی از مهمونی ندارم
نمیتونم دیگه با کسی ارتباط بگیرم
زود از جمع خسته میشم
دست خودم نیست اصلا خندم نمیگیره همه میخندن من خنثی نگاه میکنم
اینجوریم منو زود به این اتاقم برگردونین
23 8月, 13:24
362
زندگی مامانم تو گل متمرکز شده همه جا فقط گل👀
زودی تموم شه که مست بوی کتاب جدید بشم
23 8月, 03:45
362
باید به خودم بیام.
این چند روز، شاید جز دپرسترین روزهای عمرم بود.
راستش تنها کارم شده بود زل زدن به سقف و غرق شدن تو فکرهایی که فقط انرژیمو میخورد.
منی که همیشه به ادامه دادن معروف بودم، این بار هر کاری رو شروع میکردم، نیمهکاره رها میکردم.
انگار روح و روانم دیگه نای جنگیدن نداشت.
اما حقیقت تلخ اینه: از یه جایی به بعد، فقط خودتی که میتونی حالِ خودت رو خوب کنی.
شاید شکست بخشی از وجودِ ما باشه و شاید برای بلند شدن، مجبور باشی از تمامِ داشتههات، از تمام توان روحیت هزینه کنی.
من آدم قویای هستم، اما حتی آدمهای قوی هم گاهی نیاز دارن از نو شروع کنن.
تصمیم گرفتم بشکنم این سکوتِ لعنتی رو.
نشستن و فکر کردن به اینکه هیچی درست نمیشه،فقط غرق شدنِ افکاراتم رو بیشتر میکنه.
میخوام به زندگیم، به حالم و به تکتکِ روزهام دوباره رنگ بپاشم.
حتی این چنل که یه جورایی آینهیِ دنیای منه، باید دوباره جون بگیره.
اگه قرار باشه چیزی تغییر کنه، استارتش دقیقا از همین لحظه هست.
شاید این نقطه، پایانِ اون روزهای خاکستری باشه.
از اینجا به بعد، قراره جور دیگهای نگاه کنم.
شما هم اگه تو شرایطی هستین که حس میکنین نیمهکاره موندین، یادتون باشه: هنوز کلی صفحه مونده که نوشته نشده.
23 8月, 03:18
362
گاهی سنگینی ورقهای نخونده، بیشتر از خود کتابه.
سه روزه که با این وضعیت دستوپنجه نرم میکنم،منی که اهل نیمهکاره رها کردن نبودم، حالا به بوکمارک جا مونده تو کتاب قناعت کردم.
اتفاقیه که افتاده، غصه خوردن براش فایده نداره. از یه جایی به بعد، باید فقط گذشت.
شما هم گاهی وقتا نیاز دارید یه بخشی از کارهای عقبموندتون رو همینجا، لای کتاب، رها کنید و برید.
23 8月, 03:04
