euzahra...

نجات دهنده ی عصر…

دختر جان، این‌همه خودت رو به خاطر چیزهایی که هنوز به دست نیاوردی، محاکمه نکن، تو فقط نتیجه‌ی تلاش‌هات نیستی، تمام روزهایی هم هستی که با دل خسته ادامه دادی و کسی ندید. یکم با خودت مهربون‌تر باش، تو قرار نیست تاوان برآورده نشدن همه‌ی آرزوهات رو از خودت بگیری.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ﴿١﴾ فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ ﴿٢﴾ إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ ﴿٣﴾

روز اول

به مدت چهل روز هرروز یک سوره کوثر به خانم حضرت فاطمه تقدیم کنیم. خیلی کارگشاست...

ای وای مادرم...

پرسید:حیف از تو نیست؟ پرسیدم:مگر تو چه عیبی داری؟ «عیبم این است که با دست خالی عاشق شده ام.» خندیدم و گفتم:لطفش به همین است. _بامداد خمار

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید که از انفاس خوشش بوی کَسی می آید _بامداد خمار

از حرکت او بوی چوب در اطراف پراکنده می شد و من تا آن زمان نمی دانستم چوب چه بوی خوش دارد. تراشه های چوب زیر پایش صدا می کرد.مانند برگهای درختان پاییز. وای،مگر می شد بوی چوب این همه مستی آفرین باشد؟! _بامداد خمار

کس پیرهن ندوخت که آخر قبا نکرد. _بامداد خمار

شب های سرد وسوزناک…

هر که گوش را می خواهد گوشواره را هم می خواهد. _بامداد خمار

عاشقش بودم. هر که خواهد گو بیا و هر که خواهد گو برو. جهان می خواهد زیر و رو شود. می خواهد نشود. چه اهمیتی دارد؟ فقط او بماند. _بامداد خمار

پایان یک قصه و آغاز قصه‌ای دیگر... میان آشوب افکارم، باز هم به دنیای کتاب‌ها پناه می‌برم، این‌بار با بامداد خمار.

در سرزمینی که قدرت نشانه برتری است و ناتوان ها به مرگ محکوم اند، پائژ در سکوت زندگی میکند،ناتوان اما مصمم. در میان دسیسه های حکومت و‌شورش های در سایه،او به ناگاه در می یابد که نداشتن قدرت،خود قدرتی است. پایان

ذهن آدما چیزایی رو میسازه که دلشون میخواد ببینن. _ناتوان

قوی ترین آدم ها هم یه جا می شکنن،مخصوصا وقتی غم اینقدر سنگینه! _ناتوان

یادت نره ،زبونت خودش یه اسلحه ست،اگه فکرت به تیزی چاقوت باشه. _ناتوان

پسش میزنم.چون اگه پس نزنم، می کشمش سمت خودم.و اگه بیاد سمت من،تهش یه خنجر که میره تو قلب خودم. همون قلبی که وقتی کنارشه،تندتر میزنه، آسون تر می شکنه… _ناتوان