💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ گُمنَام💐
前往频道在 Telegram
جَهِشِ دِل / آوَاِیِ گُمنَام اینجا دل میجهد تا خاموش نماند؛ آوا اگرچه گمنام است، اما حقیقتِ جان را نجوا میکند. مالک _ کانال.. آوَاِیِ گُمنَام.. آغاز فعالیت.. 1404 / 8 / 19..
显示更多伊朗140 183未指定类别
283
订阅者
无数据24 小时
-27 天
+1630 天
帖子存档
خندید و گفت: در جهانی که آدمیان از یکدیگر میگریزند، تو در پیِ چه میگردی؟ بگذار آن تکه از وجودت که با آنان رفته، همانجا دفن شود؛ چرا که اگر بازگردد، دیگر پاک و نخستین نیست—افکارِ کهنه را بوسیده و غبارِ دیروز را در جان گرفته است. رهایش کن… و تو، خویشتنِ نو بساز...
#حقیقت_تلخ..🖤
Repost from زادهِ خیال…
طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری
غلط میگفت خود را کشتم و درمان خود کردم
~وحشی بافقی
هر آنچه در زندگی دارید، پیش از آنکه "داراییِ شما" باشد، امانتی از سوی خداوند است؛ مال، علم، زیبایی، توانایی، جایگاه، خانواده، فرصت و حتی نفسی که همین اکنون بیآنکه به آن بیندیشیم، در سینهمان رفتوآمد میکند..
پس به هیچ نعمتی مغرور نشوید؛ زیرا چیزی که امروز در دست شماست، روزی در دستِ شما نبوده و اگر خداوند بخواهد، میتواند بیآنکه از کسی اجازه بگیرد، آن را از شما بگیرد.
اگر به مال خود فخر میکنید، به یاد بیاورید که مال، پیش از رسیدن به شما در تقدیرِ خداوند بوده است. اگر به علم خود مینازید، فراموش نکنید که عقل و توانِ فهمیدن را خودتان نیافریدهاید. اگر به زیبایی، قدرت یا جایگاهتان مغرورید، بدانید که هیچکدام از اینها سندِ برتریِ ذاتیِ شما بر دیگری نیست؛ همه عطای خالقاند و عطا، دلیلِ تکبر نیست؛ دلیلِ شکر است...
انسان وقتی به نعمتهایش مغرور میشود، فراموش میکند که میان "داشتن" و "از دست دادن" گاهی تنها یک تقدیر فاصله است. امروز ممکن است صاحبِ چیزی باشی که دیگران آرزویش را دارند و فردا خودت محتاجِ همان چیزی شوی که زمانی آن را ناچیز میشمردی...
و چه حقیقت تلخیست که انسان گاهی به چیزی تکبر میکند که حتی مالکِ حقیقیِ آن نیست.
ما مالک نیستیم؛ امانتداریم.
مالی که در دست ماست، امانت است؛ دانشی که داریم، امانت است؛ نفسی که میکشیم، امانت است؛ حتی فرصتی که برای جبران، توبه و بهتر شدن داریم، امانتیست که نمیدانیم تا چه زمانی برایمان باقی خواهد ماند.......
پس اگر خداوند به تو علم داده، آن را وسیلهٔ تحقیرِ نادان قرار نده؛ وسیلهٔ روشن کردنِ راهِ دیگران کن. اگر مال داده، دستِ محتاج را بگیر؛ نه اینکه به فقرِ دیگری نگاه کنی و خودت را بزرگتر ببینی. اگر جایگاهی داده، آن را نردبانِ ظلم نساز. اگر قدرت داده، با آن دلِ کسی را نشکن...
زیرا نعمت وقتی نعمت میماند که انسان را به شکر نزدیک کند، نه به تکبر.
گاهی خداوند چیزی را از انسان میگیرد، نه از روی خشم؛ بلکه برای آنکه بیدارش کند. آدمی گاهی آنقدر به عطای خداوند دل میبندد که عطاکننده را فراموش میکند. آنگاه از دست دادنِ همان عطا، پردهای میشود که حقیقت را دوباره به او نشان میدهد.
پس پیش از آنکه به داشتههایتان مغرور شوید، از خود بپرسید:اگر فردا این نعمت از من گرفته شود، چه چیزی از من باقی میماند؟
اگر مال نباشد، آیا اخلاق هست؟
اگر زیبایی نباشد، آیا شخصیت هست؟
اگر علم نباشد، آیا تواضع هست؟
اگر مقام نباشد، آیا انسانیت هست؟
ارزشِ انسان به آنچه بر تن دارد یا در دست دارد نیست؛ به آن چیزیست که وقتی همهٔ اینها از او گرفته شود، هنوز در وجودش باقی میماند.
و شاید بزرگترین فلسفهٔ نعمت همین باشد:
خداوند بعضی چیزها را به ما میدهد تا شکر را بیاموزیم، بعضی چیزها را از ما میگیرد تا وابستگی را بیاموزیم، و بعضی چیزها را دیر میدهد تا صبر را بفهمیم...
پس اگر امروز چیزی دارید، شکر کنید؛
اگر چیزی ندارید، صبر کنید؛
و اگر چیزی از دست دادید، پیش از آنکه به دنیا اعتراض کنید، ببینید خداوند در پسِ آن فقدان چه درسی برای روح شما نوشته است...
تکبر، فراموشیِ مبدأِ نعمت است؛ و شکر، به یاد آوردنِ همان دستیست که همهچیز از او آغاز شده است.هرچه دارید، از اوست؛ و هرچه روزی از شما گرفته شود، باز به حکمِ اوست.
پس تا زمانی که نعمتی در دستان شماست، آن را با شکر نگه دارید، نه با غرور؛ زیرا انسانی که بداند همهچیز امانت است، کمتر فخر میفروشد، بیشتر شکر میکند و با بندگان خداوند مهربانتر زندگی میکند...
#آوای_گمنام..🍃
#درسهایی_که_روح_را_بیدار_میکند.🌷
این روزها فهمیدم رشتهٔ کلام بیش از اندازه در دستم مانده؛ برای مدتی سکوت را انتخاب میکنم. شما آسوده باشید و من هم به خلوتِ خویش پناه میبرم؛ بیهیاهو، بیتوضیح و دور از هر سخنی...
گاهی سکوت، قهر نیست؛ احترام به خویشتن است، وقتی روح دیگر توانِ گفتن ندارد.
انشاءالله باز هستیم...
کمی در خاموشیِ خودم زندگی کنم...
🖤🤝🥀
