آشوبِ نہان

مارگوت بیکل خیلی زیبا برای محبوبش می‌نویسه و میگه: چون دوستت می‌دارم؛ مجبور نیستی آن گونه که روز آشنایی‌مان بودی باقی بمانی؛ چون دوستت می‌دارم؛ مجبور نیستی خود را محدود کنی به تصویری که از تو زنده مانده در من؛ چون دوستت می‌دارم؛ می‌توانی در خودت ببالی، چیزهای جدیدی کشف کنی در وجودت، می‌توانی دگرگون شده، بشکفی تازه شوی! چون دوستت می‌دارم می‌توانی آنچه هستی باقی بمانی و آنچه نیستی شوی..!

برای کسی که نیاز به در آغوش گرفتن دارد ، سخنرانی نکنید.

یک کلمه در عربی هست به اسم “الکُرْبَة” به معنای غمی که نه می شود گفت،نه می شود پنهان کرد… فقط می نشیند و نفس را تنگ می کُند. حسی شبیه جمعه،آرام،سنگین و طولانی!

تا اطلاع ثانوی از اعصاب و روان درستی برخوردار نمی‌باشم، لطفا فاصله اجتماعی خودتان را حفظ کنید. دلیل: تایم لپس زندگی گذشته، حال و آینده‌ام را از دست داده‌ام و نه تنها قابل برگشت نیست که مجدد هم نمی‌شه بدستش آورد.

عزیزم! کاش غماتم مثل تابستون باشه در حال اتمام...

امروز آخرین جمعه‌ی تابستونه... شاید عجیب باشه ولی بعضی وقتا آدم دلش برای خودِ تابستون تنگ نمی‌شه؛ برای آدمی که توی اون تابستون بود، برای شب‌هایی که دیر می‌خوابیدیم، برای خنده‌های بی‌دغدغه، برای آخرین بارهایی که نمی‌دونستیم آخرین باره تنگ میشه.

از من گذشت و من هم از او بگذرم ولی با چون منی به غیر محبت روا نبود

خدايا لطفاً با آدمى ازدواج كنم كه مشكل نداشته باشه ساعت ٣ صبح باهم بريم بيرون بستنی بخوريم.

وانگه که نگاهم به تو گیرا شده ناب نگاهت به که سودا شده یک سو من و یک سو دگری در دلت بگذار بپرسم که چه معنا شده

-راوش

به جرعت می‌تونم بگم، سرعتِ انتخاب واحدِ یسری از دانشجوها می‌تونه با سرعتِ نور، رقابت کنه.

تو گفتگو وقتی طرف صحبت مثلا میگه من ماه پیش به شهر X سفر کردم تو‌ نباید فوری جواب بدی چه جالب منم دو ماه پیش سفر رفتم Y، باید نورافکن بندازی رو طرفت و بذاری از تجربیات سفرش بگه. نباید هر موضوعی رو به خودت ربط بدی و تو بشی مرکز توجه و بری بالای منبر استاد

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش وین سوخته را محرم اسرار نهان باش زان باده که در میکده عشق فروشند ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش دلدار که گفتا به توام دل نگران است گو می‌رسم اینک به سلامت نگران باش خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش ای درج محبت به همان مهر و نشان باش تا بر دلش از غصه غباری ننشیند ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش حافظ که هوس می‌کندش جام جهان بین گو در نظر آصف جمشید مکان باش

یه عکس از یه عنکبوتی که در لیوان گیر کرده بوده نمیتونسته بیاد بیرون ، انقدر تار بافته تا بیاد بیاد بالا ولی قبلش تار هاش تموم شده و مرده. یکی نوشته بود مرد ولی نه در انتهای لیوان "حکایت خیلی از ما ها هست و تلاشی که میکنیم"

برای حمایت از ایران خانوم عزیز! https://t.me/Malake_Iran_B

نتوانست به غم‌هایش پایان دهد؛ به خود پایان داد.

مامان با من درد و دل نکن، من خودم لب پرتگاهم.