پارآگرافِ نآتَمام؛

روزی هزار بار از اینکه در چنین موقعیت جغرافیایی زندگی می‌کنم و سرزمینم جز غم و اندوه چیزی در دل ندارد، ناامید می‌شوم؛ اما آن‌گاه که به شجاعت و غیرت مردمانم می‌اندیشم و به اینکه من نیز جزئی از این ملت‌ام، امید در جانم ریشه می‌دواند و به ایرانی بودنم می‌بالم.

در پی آن همه خون که بر این خاک چکید ننگ‌مان باد این جان شرم‌مان باد این نان ما نشستیم و تماشا کردیم

فریدون مشیری

آری؛ یک عمر به ما دروغ گفتند که سیاهی آخر راه است، بی‌آنکه بدانند بالاتر از سیاهی هم رنگی هست.

در نمی‌دانم‌ترین وضعیتِ ممکن، گیر افتاده‌ام.

ولی انسانیت فراتر از سن‌ است.

امید؛ اخرین نفس‌هایمان برای سبز ماندن است.

آنچه ما را تعریف می‌کند، رفتارهای ماست؛ نه افکارمان.

ژان ژاک روسو

نمی‌دانم تا کی و کجا ادامه دارد؛ فقط امیدوارم آخر این قصه خوش باشد.

من از این خاک چه می‌خوام؛ نمی‌دانم.

فریدون مشیری

و این روزهایی که شب‌هایش فقط با اشک سپری می‌شود.