پارآگرافِ نآتَمام؛

گاه حس می‌کنم، در میان تصمیم‌ها و رؤیاهایم در کشمکش‌ام.

واقعا به آدم‌هایی که نويسنده واقعی‌ هستند حسودیم می‌شه.

شاید این مکان کوچک، در برابر جهانِ پرهیاهو ناچیز باشد، اما برای من، همین نقطه‌ی آرام، همان جایی‌ست که دوباره می‌شود شروع کرد. پس بیایید اینجا را به مکانی تبدیل کنیم برای اندکی جدایی از داوری آدم‌ها، برای مکانی که در آن ذهن آزاد باشد، واژه‌ها خالص، و دل، سبک از اضطراب.

نخستین باران پاییزی؛ خاطرات خوب گذشته را به یاد می‌آورد.

ترسِ آغاز، سدی‌ست نامرئی؛ و برای عبور از آن، باید بر خود پیروز شد.

شاید بشود با یک معذرت‌خواهی همه چیز را همانند گذشته کرد.

حتی یک عملکرد بد هم در مقابل کمال‌گرایی می‌تواند برنده بشود.

مهم این است که زندگی یا مرگ من چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد...

«ماهی سیاه کوچولو» صمدبهرنگی

پس بارونِ ما چی‌شد؟