. شعر .

دلم را هیچکس مانند او نخواهد برد ؛ خودش هم میداند کسی با او برابر نیست.

من پزشکی خوانده‌ام درد تو را میدانمش فاصله داری ز آغوشم،که تب دارد تنت .

ز مستی فاش می‌گویم تو را بوسیده‌ام، امّا کسی باور ندارد حرفِ مستِ لاابالی را

آدمای خوشگل هیچوقت با پهلوی پرابلم نداشتن.

گفتند که او عاشق گیسوی کمند است موهای من از عصر همان روز بلند است

میبوسمت یک روز در میدان آزادی میبوسمت وقتی که تهران دست ما افتاد .

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی که هنوز من نبودم که تو در دل نشستی

‏مرا صبر از تو ممکن نیست و دل بر من گران آید که من با خویشتن باشم و تو با دیگران باشی..

مرد اگر عاشق شود، شب زنده دارى می کند زن ولى در عاشقى ها، بی قرارى می کند

جمعه بــوی عطر باران می‌دهد ،   بوی نعنا، بوی ریحان می‌دهد ...   بوی سبــز آب پـاشِ مــادرم ،،   بوی خاک نرم گلدان می‌دهد ...   جمعه بـوی اطلسی هایِ سفید ،،،   بوی نان، بوی نمکدان می‌دهد ...   بوی خاک شمعدانی های سبز ،،،،   تـوی پرچین خیـابان می دهد ...    من نمی دانم که رازِ جمعه چیست ؟   جمعه می آید ، مرا جان می دهد ...

گرچه من با نازِ چشمانِ تو ویران می‌شوم ناز کن، عیبی ندارد، نازنین تر می‌شوی

خود خبر داری دل من بی قرارِ جانِ توست؟ هرنَفَس با یاد تو ، شوریده و حیران توست؟

دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی ز کدام باده ساقی به من خراب دادی

گفت بعد از من به دنبال کسی دیگر بگرد کاش بعد از رفتن او پای گشتن داشتم ..!

تو نمی‌خواهی عزیزت بشوم زور که نیست یا نگاهم بکند چشم تو مجبور که نیست تو مرا دیدی و از دور به بیراهه زدی تو نگو نه، دلِ دیوانه‌ی من کور که نیست خواستم دل بکنم از تو ولی حیف نشد لعنتی غیر تو با هیچ کسی جور که نیست مشکل اینجاست نگفتی تو به من، میدانم تو نمیخواهی عزیزت بشوم زور که نیست

یک جام شراب باشد من باشم و تو تو از لب جام نوشی من از لب تو!