. شعر .

حرف است فراوان و دگر حوصله ای نیست از بغضِ عمیقِ به گلویم گله‌ای نیست

🫠🫀

جز من که برای تو در این شهر غریبم؛ هر بی‌سر و پایی که رسید از تو خبر داشت

چه دردی بدتر از اینکه بخواهی و نخواهد او تو تا پیری کنی یادش ولی اصلا نداند او ...

چشم و دل سیری باید تو وجودت باشه وگرنه ذاتت که گشنه باشه اقیانوس هم سر بکشی بازم تشنه ای...

بمان تنها، که تنهایی به این تن‌ها شرف دارد.

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی

خلاصه که وفاداری چشم و دل سیر میخواد و از همه مهمتر یه ذات درست.

مرا تا دل بُوَد ، دلبر تو باشی

بی ‌تو تاریک نشستم، تو چراغ که شدی؟

...!

من براش احسن الخالقین بودم ولی اون اکثر خالقین رو دوس داشت...

خالی نمی‌گردد دلم از مستی چشمانِ تو ترسم که لغزد این دلم، بارِ دگر عاشق شود🌚🤍

در رگهایش ، من بودم که می‌دویدم... :)

گر هزاران دام باشد در قدم چون تو با مایی نباشد هیچ غم.

دوستت می دارم و بیهوده پنهان میکنم ... خلق می دانند و من انکار ایشان میکنم!

تا تو در ذهن منی جایی برای درس نیست؛ کمتر اینجا سربزن این ترم مشروطم نکن

‏رک بگویم از همه رنجیده‌ام! ‏از غریب و آشنا ترسیده‌ام. ‏بی‌خیالِ سردیِ آغوش‌ها، ‏من به آغوشِ خودم چسبیده ام🫠💔

سیصد گلِ سُرخ، یک گلِ نَصرانی؛ ما را زِ سَرِ بُریده میتَرسانی؟ ما گَر زِ سَرِ بُریده میترسیدیم؛ دَر مَحفِل عاشقان نمیرقصیدیم.