هیلز

ایده‌ها عینهو گله‌ای از ماهی های گوشت‌خوار گرسنه دارن مغزمو می‌خورن.

به نظرم هرکسی باید اون‌قدر عمیق خودش رو بشناسه که بتونه صادقانه به این سوال جواب بده: وقتی می‌تونم به کسی آسیب بزنم یا ازش سوءاستفاده کنم و هیچ‌کس هم متوجه نمی‌شه، آیا باز هم انتخاب می‌کنم این کار رو نکنم؟ وقتی هیچ شاهدی نیست، هیچ مجازاتی نیست و هیچ‌کس قرار نیست بفهمه، چه چیزی جلوی من رو می‌گیره؟ اگه جواب فقط ترس از عواقب باشه، شاید هنوز اخلاق درونی نشده. اما اگه جواب این باشه که "چون می‌فهمم اون آدم یک انسانه و نمی‌خوام رنجی بهش تحمیل کنم که خودم حاضر نیستم تحملش کنم" اون‌وقت شاید بشه گفت اخلاق، واقعا بخشی از وجودم شده. البته هیچ‌کس نمی‌تونه با قطعیت بگه در تمام شرایط چه انتخابی خواهد کرد. شناخت خود یعنی به جای اعتماد کورکورانه به تصویر خوبی که از خودمون داریم، توانایی‌مون برای خطا، خودفریبی و حتی سوءاستفاده رو هم جدی بگیریم. همین شک سالم به خود می‌تونه که آدم رو مسئولیت پذیرتر کنه.

بچه واکسن سالانه زده، منگه.

ممکنه کلی پتانسیل داشته باشی، ولی اگه نتونی خودت رو جمع کنی، استمرار داشته باشی و دست به کار بشی، آخرش فقط یه آدم متوهم می‌مونی که خودش تنها کسیه که از استعدادهاش خبر داره.

باهوشم، ولی مثل خر زندگی می‌کنم. دارم حیف می‌شم. خاک تو سرم.

_ یک چیزی فهمیدم _چی _من یک خر واقعی هستم! _تا حالا نمی‌دونستی؟ *یک مکالمه کاملا واقعی بین من و مامانم.

جدی چه‌قدر خوبه که جوونیم. انگاری هنوز کلی وقت مونده برای زندگی. چه خوبه که هنوز فرداهای زیادی وجود دارن. هنوز خیلی چیزای هیجان‌انگیز زندگی رخ نداده. فکر به این‌چیزا بهم امیدواری میده. نوید این و میده که قرار نیست همه‌چیز همین‌طوری بمونه؛ هنوز خیلی چیزها مونده که می‌تونه مسیر زندگی رو عوض کنه.

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی برای همیشه.

Day 7: آب و یادم رفت بشمرم ولی درکل همه🍀 *از این به بعد دیگه اینجا نمی‌نویسم که بی‌نظم‌تر نشه ولی هر روز انجامشون می‌دم✨

یه نوع دیگه مریضی هم هست که اسم نداره. اینطوریه که بیدار شدی، دیگه خوابت نمی‌بره ولی هنوز خیلی خسته‌ای چون باکیفیت نخوابیدی، آلارمت هم یک‌ساعت دیگه قراره زنگ بخوره. با استرس تو برزخ دراز می‌کشی بعد آلارم که می‌خوره، تازه باید تصمیم بگیری با این جنازه‌ای که از خودت باقی مونده چیکار کنی.

آخ زندگی، زندگی عزیزم! هر بار فکر می‌کنم دیگه چیزی برای خواستن نمونده؛ بعدش تو با خواستنی‌ترین لحظه‌ها غافلگیرم می‌کنی و یادم می‌ندازی که چههه‌قدررر عاشقم!

حیف این زندگی که تو توش نیستی.

بیشتر از اینکه نمی‌تونم یه سری دردها رو تنهایی تحمل کنم، حیفم میاد زیبایی‌ها و لحظه‌هایی رو که در من ذوق و عشق بیدار می‌کنن، تنهایی تجربه کنم. حیف این زندگی نیست که تو توش نیستی؟

Day6: ۸ صبح بیدار شدن🍁 آب🍁 بقیه‌شون🍀

اگه الان نه، پس کی؟

مهم‌ترین چیزی که به نظرم یه آدم بالغ باید بلد باشه، همینه: استمرار داشتن و پای تصمیمی که گرفته موندن، حتی وقتی دیگه حوصله‌ش رو نداری. خوبیش اینه که یه مهارته و میشه یادش گرفت.

اگه مدام با گوشی کار می‌کنی و سرت پایینه، احتمالا پشت گردنت درد می‌کنه، برآمده شده و حالت قوز ایجاد کرده. این چندتا تمرین اصلاحی برای درمانش کمک کننده‌ست.

یه نوع مریضی هست که اسم نداره. اینطوریه که از خستگی داری تلف می‌شی و خوابت هم میاد، ولی نمی‌خوابی؛ چون حس می‌کنی امروز به اندازه کافی از زمانت استفاده نکردی و دلت نمیاد تمومش کنی‌.