نشانیِ سوّم

لحظه‌ی تحویل سال. عید بود اما خانه سرد بود. یک پارچ خاکستر ریخته بودند و ما و بچه هی می‌خواستیم خوشحال باشیم، اما نمی‌گذاشتند. ما و بچه شمع روشن کردیم و آهنگ سال تحویل گذاشتیم. ما و بچه عکس انداختیم و زبان هایمان را در آوردیم و رژ زدیم و من فقط طاقت می‌آوردم. فقط صبر می‌کردم تا تمام شود.

نه بابا؟

حالا هی نمی‌دانم چرا زنگ می‌زند، بعد پیامک زنگ خوردنش را در بله پاک می‌کند درحالی که می‌داند در قسمت تماس ها می‌بینم که زنگ زده است اما هیچی نمی‌گوید. صبح تا شب هم آنلاین است و i knew it که اون find another کرده است اما دلیل زنگ زدن هایش را متوجه نمی‌شویم. امشب یک سوسک خیلی ریز به کمرمان چسبیده بود و نگین درباره‌اش جوک ساخت. خندیدیم و گفتیم هعی. چه‌می‌دانم والا!

وقتی نت ها نبود بازی می‌کردیم. زینب و ری و فرشته و فاطمه و سپیده. ساعت ۲ شب به بعد. من و علی آقا دوباره ازدواج کرده بودیم. شب میومد خونه و من ۳ شب کاله جوش درست می‌کردم‌. (واقعی)

شما دارید تو گذشته‌ی من زندگی می‌کنید. نمی‌دونید امروزِ من چه خبره.

دچار دچاربودن! شاید در حدی پیش بره که به جنون برسه و تمام تو رو مختل کنه. روزمرگی عادی تو رو ازت بگیره. اما ترجیحش می‌دم. ترجیحش می‌دم به خالی‌بودن، به اعتدال داشتن، به کمی از چیزی رو داشتن. سوختن تا نهایتش رو می‌خوام. تا ژرفنا. تا خاکسترشدن. نمی‌دونم چه چیزی. فقط به یک چیزی دچار باش. به یک کسی دچار باش. به معشوق، به سینما، به مامان، به ادبیات، به موسیقی، به نقاشی، به سازت، به غم و دردت، به گیاهت، به شخصیت داستانت، به شعر. فقط دچار باش. به نوشتن. که وجودت بسوزه به‌خاطرش. زمین رو بدون این‌که وجودت برای کسی/چیزی از شدت خواستن و مایل‌بودن سوخته باشه ترک نکن!

منم همین طور لیلی منم همین‌طور.

I love this girl.

About love.

he told me it never happen. and i always knew he was wrong. i make this true. i make this dream true somewhere and someday, i always do.

جوری که تموم شد.

جوری که پیش رفت.😂

داستانِ دعوایِ سری آخر.

پایانِ ریوردیل.

از آن روز‌ها.

You and meeee Always foreverrrr✨✨🎀🎀