📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر

✳️دیر آمدی ✳️باغ تهی گشت از آواز چرا آمدی؟ بال و پَرم بسته ز پرواز چرا آمدی ✳️گلشن عمرم شده بَر باد بدست خزان فصل جدایی شده آغاز چرا آمدی ✳️آمدنت دیر شد ای نغمه ناساز من دل شده خاموش تو با ساز چرا آمدی ✳️جان به لب آمد، نرسیدی سر بالین او آمده‌ای تا که کنی ناز؟! چرا آمدی ✳️ناز طبیبان نخریدم که تو آیی بَرم ای غم تو خانه‌ برانداز چرا آمدی ✳️«صورت» آواره ز دوریِ تو دیوانه شد حال که افشا شده این راز، چرا آمدی 🛑✳️✍️#مسعود_ایمانی_صورت 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️بخش همگام با شعر،همراه باشاعر تقدیم میکند 🛑✳️✍️سردبیر فرهنگی و ادبی 🛑✳️#نسرین_پورنقی_باهوش 🛑✳️درود و عرض ادب  خدمت شما همراهان عزیز و دوستداران شعر و شاعری 💐 عصر دوشنبه شما یاران گرامی بخیر💐 با بخش👈 همگام با شعر و  همراه با شاعر✍️ در خدمت شما مخاطبان عزیز هستیم. ✳️در برنامه امروز با اشعار شاعران معاصر آشنا خواهید شد. ✳️در اغاز برنامه دکلمه زیبای از شعر سعدی ، را خواهید شنید. 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

نشست ادبی ردپای باران با درنگی به ویژگی های شعر سپید و رونمایی مجموعه شعر " مهراوه" در لنگرود برگزار می شود. نشست ادبی ردپای پای باران با حضور دکتر اسماعیل محمدپور، شاعر و پژوهشگر ادبی که موضوع  درنگی در شعر سپید و مخاطب امروز با گسست گفتمانی و بحران انسجام معنایی را به بررسی و تحلیل می نشیند برگزار خواهد شد. در این نشست مجموعه شعر " مهراوه" سروده ی سیده فریبا حسینی دیوشلی رونمایی می شود و پیام یوسفی مدیرانتشارات الهام اندیشه به معرفی این اثر می پردازد. نشست ادبی ردپای باران به مدیریت " فرامرز محمدی پور" یکشنبه ۱۴۰۵/۶/۲۹ ساعت ۱۶ تا ۱۷/۳۰عصر در لنگرود- سبزه میدان- جنب دبیرستان شهید صدر - کوچه ی شهید بابایی پور- مجتمع فرهنگی مرحوم خاشاکی(پژوهشگاه معلم) برگزار می شود. شایان ذکر است حضور در این محفل ادبی برای علاقه مندان آزاد است و با همکاری اداره ی فرهنگ و ارشاد اسلامی لنگرود، مدیریت آموزش و پرورش لنگرود، موسسه ی فرهنگی هنری خورشید گیل ودیلم و انتشارات آوای غزل این رویداد ادبی برگزار خواهد شد 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑🛑🛑جهت اطلاع 🛑✳️نشست ادبیِ ردپای پای باران، با درنگی به ویژگی ها ی شعر سپید ورونمایی کتاب" مهراوه"در لنگرود برگزار می شود. در ادامه👇

✳️به تعبیر آدورنو، استقلال فرم هنری خود می‌تواند نوعی مقاومت در برابر جامعه باشد؛ اما این استقلال، اگر از مناسبات اجتماعی تولید اثر جدا شود، ممکن است به خودبسندگی زیبایی‌شناختی و فردگرایی ختم شود. مجابی در این مرز حرکت می‌کرد: میان هنر به مثابه مقاومت و هنر به مثابه قلمرو خودمختار فرد. از این رو، میراث مجابی را باید در یک دوگانگی تاریخی فهمید. او از یک سو نماینده نسلی بود که آزادی اندیشه و بیان را به مسئله‌ای حیاتی بدل کرد؛ نسلی که فهمید بدون استقلال فرهنگ، جامعه حتی امکان نام‌گذاری ستم را نیز از دست می‌دهد. از سوی دیگر، افق این آزادی عمدتاً سیاسی ـ فرهنگی بود و کمتر به پرسش رهایی اجتماعی و اقتصادی امتداد می‌یافت. او علیه سانسور ایستاد، اما نظریه‌ای برای عبور از مناسبات طبقاتی ارائه نکرد؛ علیه ابتذال شورید، اما نقدش به سازوکارهای تولید این ابتذال همیشه اقتصاد سیاسی را در مرکز قرار نمی‌داد. بنابراین مجابی را نه باید با یک برچسب «بورژوایی» حذف کرد و نه با عنوان «روشنفکر بزرگ آزادی» از نقد معاف ساخت. ارزش تاریخی او دقیقاً در همین تضاد است: او آزادی فرهنگ را جدی گرفت، اما آزادی را تا انتهای نقد طبقاتی دنبال نکرد. اگر نسل‌های بعد بخواهند از میراث او چیزی بیش از خاطره بسازند، شاید وظیفه‌شان این باشد که آن «نه»ی فرهنگی را به عرصه‌های دیگری ببرند؛ از آزادی بیان به آزادی اجتماعی، از نقد سانسور به نقد سازوکار تولید سانسور، و از استقلال فرد به پرسش درباره شرایط مادی‌ای که اساساً امکان استقلال را فراهم یا ناممکن می‌کنند. جواد مجابی رفت؛ اما مسئله‌ای که آثار و زندگی او پیش روی ما می‌گذارند همچنان باقی است: آیا می‌توان فرهنگ را آزاد کرد، بی‌آنکه مناسبات اجتماعی تولیدکننده نابرابری را به پرسش کشید؟ پاسخ به این پرسش شاید همان جایی باشد که میراث مجابی پایان نمی‌یابد، بلکه وارد مرحله نقد می‌شود. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

✳️مسئله فقط این نیست که نویسنده با قدرت سیاسی مخالف باشد؛ پرسش اساسی‌تر این است که قدرت چگونه در مناسبات مادی جامعه تولید و بازتولید می‌شود؟ مجابی منتقد اقتدار بود، اما الزاماً منتقد سرمایه و مناسبات طبقاتی نبود. سوژه آثار او غالباً «فرد گرفتار»، «روشنفکر»، «هنرمند» یا انسان بیگانه‌شده است، نه طبقه‌ای که بتواند به سوژه تاریخی بدل شود. این همان جایی است که روشنفکری مجابی به افق تاریخی طبقه متوسط فرهنگی نزدیک می‌شود: دفاع سرسختانه از استقلال فرد، آزادی بیان و خودمختاری هنر، اما بدون تبدیل این آزادی فرهنگی به نقد ساختاری مالکیت، کار، سرمایه و استثمار. بنابراین اگر بخواهیم از «نگرش بورژوایی» در آثار او سخن بگوییم، دقیق‌تر آن است که از فردگرایی و خودآیینیِ بورژواییِ روشنفکرانه سخن بگوییم، نه از دفاع مستقیم او از بورژوازی. از سوی دیگر، مجابی را نمی‌توان با معیار ادبیات متعهد کلاسیک به‌سادگی محکوم کرد. یکی از دستاوردهای مهم او این بود که نشان داد مقاومت فرهنگی الزاماً در قالب شعار سیاسی ظاهر نمی‌شود. حافظه فرهنگی خود میدان مبارزه طبقاتی است. پژوهش‌های گسترده مجابی درباره طنز، هنرهای تجسمی و چهره‌های ادبی معاصر، در جامعه‌ای که قدرت همواره در پی حذف، سانسور و بازنویسی حافظه بوده، نوعی مقاومت علیه فراموشی بود. او بخشی از آنچه را که ممکن بود از حافظه فرهنگی ایران حذف شود، ثبت کرد. از این منظر، کار او صرفاً «تاریخ‌نگاری ادبی» نبود؛ تولید آرشیو و حفظ امکانِ یادآوری بود. در همین نقطه، نسبت مجابی با کانون نویسندگان ایران اهمیت پیدا می‌کند. کانون را نباید صرفاً انجمنی صنفی یا محفلی ادبی فهمید؛ مسئله کانون، بر سر حق سخن گفتن بود. دفاع از آزادی بیان در جامعه‌ای که قدرت سیاسی می‌خواهد تعیین کند چه چیزی گفته شود، چه چیزی نوشته شود و چه چیزی خوانده شود، دفاع از خودِ امکان تولید معناست. مجابی در این سنت ایستاد. اگر فوکو را به یاد آوریم، قدرت فقط در زندان و پلیس و قانون حضور ندارد؛ قدرت در تولید «حقیقت»، در تعیین گفتنی و ناگفتنی، و در مرزبندی میان صدای مشروع و صدای ممنوع نیز عمل می‌کند. از این منظر، مقاومت نویسنده در برابر سانسور، مقاومت در برابر یکی از بنیادی‌ترین تکنیک‌های قدرت است: کنترل میدان گفتار. روشنفکر مستقل فقط با قدرت بیرونی مواجه نیست؛ خودِ مفهوم «روشنفکر مستقل» نیز محصول تاریخ مدرنی است که فرد را به مالک اثر، صاحب صدا و سوژه خودآیین تبدیل کرده است. مجابی در همین سنت قرار دارد. استقلال نویسنده برای او ارزشی بنیادی است و این ارزش، هم نقطه قوت اوست و هم محدودیت نظری‌اش. زیرا در اینجا «فرد» گاهی چنان مرکز جهان قرار می‌گیرد که مناسبات اجتماعی تولیدکننده آن فرد به حاشیه می‌روند. با این همه، تقلیل مجابی به «روشنفکر بورژوا» همان اندازه سطحی است که تبدیل او به قدیس آزادی. مجابی در فرهنگ رسمی حل نشد؛ قلمش را به دستگاه قدرت واگذار نکرد و در برابر ابتذال و سانسور، شأن مستقل نویسنده را حفظ کرد. طنز او از همین استقلال نیرو می‌گرفت. در جهان او، خنده اغلب خنده‌ای بی‌رحم است؛ خنده‌ای که نشان می‌دهد آنچه طبیعی و عادی جلوه می‌کند، تا چه اندازه مضحک و غیرانسانی است. این وجه از آثار او به سنتی می‌رسد که از گوگول و کافکا تا برشت، امر مضحک را به ابزار شناخت امر واقعی تبدیل کرده است: گاهی جهان را نمی‌توان با جدیت خودش افشا کرد؛ باید آن را مسخره کرد تا حقیقتش دیده شود. مجابی همچنین در شعر و داستان، بیش از آنکه به ساختن یک «ادبیات برنامه‌ای» علاقه‌مند باشد، به تجربه فرم، زبان، خیال و موقعیت انسان مدرن توجه داشت. این انتخاب از یک سو او را از ادبیات شعاری مصون می‌کرد و از سوی دیگر فاصله‌اش را با ادبیات رئالیستیِ صریحاً طبقاتی افزایش می‌داد.

🛑✳️📚جواد مجابی؛ آزادیِ فرهنگ، در مرزهای یک روشنفکریِ مستقل 🛑✳️✍بابک شاکر مرگ جواد مجابی را نمی‌توان فقط فقدان یک شاعر، داستان‌نویس، طنزپرداز یا پژوهشگر هنر دانست؛ با مرگ او بخشی از یک سنت روشنفکری در ایران خاموش می‌شود که «نوشتن» را در برابر قدرت، سانسور و ابتذال به یک کنش اخلاقی و تاریخی بدل کرده بود. مجابی از نسلی بود که ادبیات را در فاصله میان سنت و مدرنیته، استبداد و آزادی، فرهنگ رسمی و فرهنگ مستقل تجربه کرد. طنز، در آثار او، صرفاً خنده به جهان نبود؛ مکانیسمی برای آشکار کردن تناقض‌های جهان بود. هنر هنگامی مستقل می‌ماند که حاضر نباشد واقعیت موجود را همان‌گونه که هست بپذیرد. مجابی نیز با طنز، هجو و برهم‌زدن نظم روایی و زبانی، به واقعیت موجود «نه» می‌گفت. اما این «نه» عمدتاً در قلمرو فرهنگ و قدرت سیاسی باقی می‌ماند و کمتر به «نه» گفتن به ساختار اقتصاد سیاسی و مناسبات طبقاتی تبدیل می‌شد. در ادامه👇

✳️ اما این مسئله از سوی دیگر، مخاطب را نیز به چالش می‌کشد. خواننده حق ندارد هر متن را به ریتم‌های آشنای خود بازگرداند. شعر سپید از مخاطب می‌خواهد ریتم را در خودِ متن کشف کند، نه اینکه آن را از حافظه‌ی شنیداری خویش بر متن تحمیل کند. بنابراین خوانش، حاصلِ یک قراردادِ خاموش میان شاعر و مخاطب است: شاعر امکان می‌سازد و مخاطب آن امکان را به فعلیت می‌رساند. شعر در انزوای شاعر به تمامی تحقق نمی‌یابد. شاعر به شعر تعهد دارد، اما شعر بدون مخاطب به تمامی تحقق نمی‌یابد. تعهد به مخاطب، تسلیم‌شدن به ذائقه‌ی او نیست؛ به رسمیت شناختنِ حق او برای ورود به اثر است. از این منظر، سجاوندی، اعراب‌گذاری، ریتم، مکث و شکستِ سطر، صرفاً تمهیدات فنی نیستند؛ نشانه‌های رابطه‌اند. شاعر می‌تواند خوانش را دشوار کند، چندگانه کند، حتی آن را در تعلیق بگذارد؛ اما باید امکانِ خوانش را حفظ کند. زیرا آزادیِ شعر از قراردادهای پیشین، هرگز به معنای آزادی از مسئولیتِ پدیدارکردنِ شعر برای دیگری نیست. شعر نه فرمانِ شاعر است و نه ملکِ مخاطب؛ رخدادی است که میان آن دو، در امکانِ خوانش، تحقق می‌یابد. 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️📚شعر و امکانِ خوانش 🛑✳️✍فرید کیانی شعر سپید، با رهایی از وزن عروضی، از ضرورتِ وزن رها نمی‌شود؛ تنها محلِ استقرارِ وزن را تغییر می‌دهد. آنچه در شعر کلاسیک به‌واسطه‌ی عروض تضمین می‌شد، در شعر سپید باید در ریتمِ گفتار، نحو، مکث، تکیه و شکستِ سطر دوباره ساخته شود. حذفِ وزن، اگر به ساختنِ نظامی تازه از خوانش نینجامد، می‌تواند متن را از موسیقی به تصادفِ لحن منتقل کند. در همین‌جا مسئله‌ی اعراب‌گذاری و سجاوندی اهمیت پیدا می‌کند. زبان فارسی بسیاری از حرکاتِ آوایی خود را در نوشتار ثبت نمی‌کند؛ بنابراین شعر، برخلاف تصور، با حذفِ نشانه‌های خوانش آزادتر نمی‌شود. گاه تنها امکانِ تحققِ صوتیِ خود را مبهم می‌کند. میان ابهامی که متن تولید می‌کند و ابهامی که از فقدانِ دستورِ خوانش پدید می‌آید، فاصله‌ای بنیادین وجود دارد. اولی امکانِ شعر است؛ دومی می‌تواند صرفاً خلأِ تصمیم باشد. در ادامه👇

🛑🌈درنگی در شعر 🛑✳️تهیه وتنظیم مطالب ادبی👇 🛑✳️#فرامرز_محمدی_پور شاعر،نویسنده،پژوهشگر،روزنامه نگار گیلانی(لنگرود) 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑☀️🌻🌈بخش صبحگاهی تقدیم میکند 🛑🌈آرام باش بعضی آرزوها دیر می‌رسند، اما وقتی می‌رسند، ارزش تمام انتظار را دارند. 🛑🌈☀️درود همراهان ارجمند رادیو مجازی راهیان شعر 🛑همراه ما باشید.در 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸

🛑✳️🗓امروز  دوشنبه 1405/6/23 🛑✳️  23 شهریور          1405 🛑✳️  2 ربیع الاول       1448 🛑✳️  14  اگوست        2026 🛑✨بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم✨🛑 🛑✳️♥️به نام خداوند بخشنده و مهربان 🛑✳️♥️به نام او که اگر چراغ دل روشن باشد، هیچ راهی تاریک نیست. 🛑همراه ما باشید.در👇 🛑📻 شبکه مجازی رادیو راهیان شعر 🛑📻 رسانه فرهنگی و ادبی   🛑📻@RadioRahianeSher https://t.me/ra5d6 https://t.me/Radiorahianesher 🌸📡۰۰۰♥️& ‌⁩‌*♥️*⁩&♥️۰۰۰📡🌸